All Chapters of พระชายาแสวงพ่าย: Chapter 71 - Chapter 80

พี่แทนคุณกระโดดออกมาจากช่องว่างนั้น “ว่าไงล่ะเรา”  “ก็ไม่ว่าไงหรอก” นาราตอบกวนแล้วเบือนหน้าหนี นึกอยากจะมาก็มา อยากจะไปก็ไปแบบนี้ นางยังพูดอะไรไม่ออก รีบลูบหน้าตาตัวเองเพื่อปรับความปั่นป่วนในใจให้สงบลง ปรับจังหวะชีพจรและลมหายใจคืนมาอย่างยากลำบากทั้งๆ ที่แข้งขาอ่อนจนแทบจะล้มได้ทุกขณะ“เรื่องทักทายเอาไว้ทีหลัง เราต้องทำเวลาหน่อย เร็วเข้า”“พี่มารับหนิงแล้วเหรอ”“ใช่ โครงการวิจัยของเรามีปัญหาใหญ่เกิดขึ้นแล้ว” พี่แทนคุณเตรียมจัดการลบความทรงจำของทุกคนที่นางเคยเกี่ยวข้องในยุคสมัยนี้ทั้งหมด เพียงแค่โยนอุปกรณ์ล้างความทรงจำไว้ที่นี่ ปล่อยให้เครื่องทำงานของมันไปและจะทำลายตัวเองเมื่อเสร็จสิ้น ส่วนนารายังลังเล เผลอเอื้อมมือไปจับชายเสื้อของยงชินหวังไว้แน่น“ส่งสร้อยพลอยมาให้พี่ เราลบความทรงจำเขาแล้วยัง” พี่แทนคุณชี้ไปที่อิ้นเจิน“ยังค่ะ” นาราตอบเสียงเรียบๆ จู่ๆ น้ำตามันก็ร่วงคำตอบเดียวที่ค้นหาให้ตัวเองได้ว่าเหตุใดจึงร่ำไห้ นั่นเป็นเพราะไม่อยากไร้ตัวตนในความท

บุรุษร่างสูงสง่าเอนไหล่พิงเสาศิลา สองแขนกอดนางกำนัลน้อยไว้แน่น เขารู้ดีว่ามีพลังอำนาจที่ไม่อาจต้านทานจะพรากนางไปจากเขา พรากชีวิตของนาง อิ้นเจินคิดอย่างโกรธเกรี้ยวขณะมองแสงตะวันเรืองรองที่แผ่ซ่านมาจับต้องผิวกายนวลผ่อง และในที่สุดเขาก็คิดออก“ข้าคิดว่าข้าพอจะมีวิธีแก้ปัญหาให้เจ้าแล้ว”“ทำยังไงเพคะ”“ปล่อยให้เป็นธุระของข้าเอง น่าจะต้องใช้เวลาสักพัก” เขาไม่ลืมที่จะย้ำอีกครั้ง แววตาจับนิ่งที่นางกำนัลตัวน้อย “จำไว้แค่ว่าเจ้าต้องเป็นเมียข้า”“เอ๊ะ! หม่อมฉันไม่ยินยอมเป็นเมียของท่าน”เขาพูดต่อโดยไม่สนใจ “และข้าเป็นคนขี้หึงพอตัว”แล้วจะบอกนางทำไมวะคะ “ท่านนี่ช่างพูดไม่รู้เรื่อง บอกว่าไม่ก็ไม่สิเพคะ หม่อมฉันดูแลตัวเองได้ไม่จำเป็นต้องแต่งกับท่าน หากต้องการยืดชีวิตของหม่อมฉัน ขอหม่อมฉันอยู่เงียบๆ อย่างสงบ ไม่เปิดเผยตัวตนเถอะ”“แต่ข้าต้องการให้คนทั่วหล้ารู้ว่าเจ้าเป็นเมียข้า” คนผี!!ยิ่งเขาพูดนางก็ยิ่งแสดงอาการหายใจติดๆ ขัดๆ เพราะเขาโ

“ใช่ๆ ข้ากับเทียนจื้อเองก็แอบคบกันอยู่ ข้าเข้าใจดีว่ากว่าจะได้เจอกันมันลำบากแค่ไหน ข้าสัญญาว่าจะไม่บอกใครเลย เจ้าวางใจได้” ซื่อจื่อรีบปลอบหลิวหลานให้คลายกังวลพร้อมร้องขอให้นาราช่วยหาวิธีให้คนคู่นี้สมปรารถนา นาราก็ได้แต่ถอนใจเพราะไม่ใช่ว่าไม่อยากช่วย แต่ปัญหาหัวใจของนางเองก็ยุ่งเหยิงและไร้ทางออกพอกัน    ------------ หลายวันนี้จวินอี้ทานข้าวได้เพียงนิดเดียว ตะเกียบของนางก็หยุดนิ่ง ใบหน้าซีดเซียวอย่างคนทุกข์ใจ ทั้งๆ ที่ตอนนี้เริ่มเข้าฤดูร้อนแล้วแต่หัวใจของจวินอี้ก็สัมผัสได้ถึงความเย็นชาหนาวเหน็บ อ้างว้างไร้ทางออก จวินอี้เข้าใจแล้วว่าเหตุใดเหล่าสนมในวังถึงชื่นชอบขนมหวานบาดลิ้นกันยิ่งนัก นั่นเป็นเพราะหัวใจของพวกนางขมขื่นจนต้องหาของหวานมาชดเชยนั่นเอง“ชมเบญจมาศดูสิเพคะ หวังเย๋ทรงสั่งให้คนงานปลูกไว้เต็มสวน หม่อมฉันขอตัดดอกมาประดับห้อง งามยิ่งนักเพคะ” จินจูไม่อยากให้เจ้านายซึมเซาในห้องทั้งวันทั้งคืนแบบนี้ จึงพยายามสรรหาของสวยๆ งามๆ เพื่อดึงดูดใจพระชายาให้สดชื่นบ้าง “ดอกสีขาวนั่นชื่อมั่ง

บทที่ 22 วาจาฆ่าคนได้ชนิดไร้เลือดตก  เพล้ง!! “ออกไป! ออกไปให้พ้นหน้าข้า ไป๊!!”มู่กุ้ยเหรินอาละวาดด้วยความโศกเศร้าเสียใจ ขว้างปาถ้วยยาบำรุงและด่ากราดใส่นางกำนัลที่เหลืออยู่เพียงคนเดียว เดิมทีนางเป็นสนมชั้นกุ้ยเหรินก็โดนดูถูกดูแคลนพออยู่แล้ว แต่บัดนี้นางตกเป็นผู้ถูกกักขังภายในห้องท้ายตำหนักเล็กๆ ของพวกสนมชั้นฉางไจ้ โดนดูถูกเหยียดหยามต่างๆ นานาและไร้คนเหลียวแล ช่างน่าสังเวชยิ่งนักมู่กุ้ยเหรินวันๆ เอาแต่ร่ำไห้ทุกข์ทน นางต้องโดนสนมต่ำศักดิ์กว่ารังแกไม่พอ ความเป็นอยู่ยังอัตคัตคับแคบ ยามกลางวันห้องจะร้อนดุจไฟ ยามกลางคืนห้องจะเหน็บหนาวเสียดแทงกระดูก หลังจากเหตุการณ์ฟ้าถล่มในวันนั้น บรรดาบ่าวไพร่ที่เคยมีเคยห้อมล้อมต่างฉกฉวยข้าวของแล้วจากไปรับใช้นายคนอื่น สมบัติที่มู่กุ้ยเหรินเหลืออยู่มีเพียงเครื่องประดับบรรจุในกล่องไม้เล็กๆ ขนาดเท่าฝ่ามือ มู่กุ้ยเหรินกอดมันไว้เพื่อเก็บให้ลูกและร่ำไห้ตลอดเวลา รู้ตัวดีว่าโชคลาภได้เดินหนีไปจากชีวิตนางหมดสิ้นแล้ว“

บัดนี้ร่วงเข้าสู่ต้นฤดูร้อน ข้าวโพดเริ่มออกรวง ดอกเบญจมาศบานสะพรั่งไปทั่ววังหลวง ดวงตะวันสาดแสงเรืองรองบนผืนฟ้าสีคราม บรรดาบ่าวไพร่แต่ละตำหนักต่างวิ่งวุ่นนำแต่งกายเครื่องแบบชุดฤดูร้อนของเหล่าสนมออกมาถวายผู้เป็นนาย ตั้งใจจะแต่งตัวแข่งขันประชันกันเต็มที่เนื่องจากวังหลวงกำลังจะมีงานรื่นเริง เฉลิมฉลองวันประสูติของไทเฮา แต่ละตำหนักต่างสืบเสาะกันเต็มที่ว่าใครจะถวายอะไรแด่ไทเฮา จะได้เกทับถวายของที่ดีกว่าให้ ช่วงนี้เจ้าแม่ข่าวสารอย่างนางกำนัลหนิงเอ๋อร์แห่งเหยียนชีกงจึงซื้อขายข่าวสารกันสนุกเป็นพิเศษนอกจากทางครัวหลวงทำขนมถั่วขนมงาออกแจกจ่ายแล้ว ฮ่องเต้ยังประทานงิ้วจากทั่วแผ่นดินแสดงประชันกันทั้งเดือน บรรยากาศในวังจึงคึกคักสนุกสนาน ทั่วทั้งวังติดตัวอักษร ‘ฮก อยู่ ตัง ไฮ้ ซิ่ว ปี้ น่ำ ซัว’ แปลว่า บุญใหญ่ดั่งทะเลตะวันออก อายุยืนยาวดุจขุนเขาทางใต้ อวยพรแด่ไทเฮานาราพยายามใช้ชีวิตในวังหลังอย่างระมัดระวัง และถ้าเป็นไปได้จะไม่ออกไปนอกเหยียนชีกง วันๆ ทำงานที่ได้รับมอบหมายแล้วก็พักผ่อนอยู่กับพวกนางกำนัลตัวเล็กตัวน้อยทั้งหลาย ถ้าไม่เปิดวงไพ่ก็สอนสาวๆ เล่นโดดเ