All Chapters of พระชายาแสวงพ่าย: Chapter 61 - Chapter 70

“ถวายบังคมฝ่าบาท ขอทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปีพ่ะย่ะค่ะ”“พวกเจ้ามาถึงที่นี่ มีธุระอะไร ตอนนี้ข้ากำลังยุ่ง ถ้าไม่มีเรื่องเร่งด่วนค่อยคุยกันวันหลัง” ทรงโบกพระหัตถ์ไล่ แต่ชายชราเครายาวที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าสำนักดูดาวรีบกราบทูล“ฝ่าบาท ดาวซินประจำฤดูใบไม้ผลิได้ปรากฏขึ้นสักพักหนึ่งแล้ว ทว่าเมื่อเมื่อเดือนก่อนหน้านี้กระหม่อมสังเกตเห็นความผิดปกติในกลุ่มดาวซื่อเซียง ปรากฏดาวตกขึ้นจากทิศใต้ ตามหลักฮวงจุ้ยถือเป็นอัปมงคลร้ายแรง ฝ่าบาทคือผู้ที่มีปราณมังกรสูงสุด ไม่ควรข้องแวะกับตำหนักที่มีธาตุชี่แรงอย่างเหยียนชีกง พระสนมเต๋อเฟยรวมทั้งองค์ชายสี่ควรออกไปนอกวังโดยเร็ว ขอทรงรีบเสด็จกลับและสั่งปิดตำหนักเหยียนชีกงเถิดพ่ะย่ะค่ะ”สีพระพักตร์ของฮ่องเต้คังซีกระด้างขึ้น ทั่วทั้งโถงเงียบสงัดเพราะแต่ละคนรู้สึกได้ถึงโทสะที่แผ่รัศมีออกมาราวกับเพลิงร้อนคำกล่าวของหัวหน้าสำนักดูดาวรุนแรงอย่างยิ่ง บรรดาบ่าวไพร่ของเต๋อเฟยต่างพากันเดือดดาลที่จู่ๆ ก็ถูกกล่าวหาว่าเป็นอัปมงคลต่อวังหลวง บรรดานางสนมทั้งหลายล้วนตกใจ เริ่มนั่งไม่เป็นสุขเพราะกลัวความอัปมงค

“ข้าเป็นคนชอบให้โอกาสคน... และก็เกลียดคนที่ชอบใส่ร้ายผู้อื่นที่สุด” คังซีทรงชี้หน้าเหล่าขุนนางจากสำนักดูดาวและนักพรตเหยา สีพระพักตร์เกรี้ยวกราด “เต๋อเฟยเป็นเมียของข้า เป็นแม่ของลูกข้า... พวกเจ้าเป็นแค่สวะชั้นต่ำบังอาจทำเรื่องสกปรก จงสารภาพออกมาให้หมดว่ารับคำสั่งมาจากใคร?!!”“กระ...กระหม่อม... กระหม่อม...”“ท่านนักพรตเหยา” น้ำเสียงขององค์ชายแปดเย็นเยียบ มีบทเพลงอำมหิตซ่อนอยู่ในแววตา “ท่านต้องคิดให้ดีๆ ก่อนตอบ อย่าปรักปรำใส่ร้ายผู้ใดเด็ดขาด” นักพรตเหยาสบตาองค์ชายแปด หน้าซีดปากสั่น เหงื่อกาฬแตกพลั่กก่อนจะก้มลงโขกศีรษะเพื่อทูลสารภาพ“เป็น... เป็นมู่กุ้ยเหรินพ่ะย่ะค่ะ นางสั่งให้กระหม่อมทำ”มู่กุ้ยเหรินทำหน้าเหมือนถูกมีดแทงทันที นางส่ายหน้าปฏิเสธโดยที่รู้แจ้งใจว่าตนเองถูกสองแม่ลูกเล่นงานอย่างโหดเหี้ยมเข้าให้แล้ว เหลียงเฟยช่างอำมหิตและลงมืออย่างแนบเนียนไร้ความปรานี ส่วนองค์ชายแปดโหดร้ายไร้เมตตา มู่กุ้ยเหรินรู้ตัวว่าวันนี้จะต้องถึงวันตายเป็นแน่แล้ว เรื่องอะไรที่นางจะต้องยอมเป็นแพะรับบาปเพียงผ

บทที่ 18 ความรักเปรียบดั่งยาพิษ              ช่องท้องของจวินอี้ปั่นป่วนไม่หยุดเมื่อไม่มีข่าวจากเหลียงเฟยส่งมาเสียที นางเฝ้ารอตั้งแต่เช้า นัยน์ตาแดงก่ำเพราะอดนอน หัวใจสั่นไหวรุนแรงเมื่อสายลมพัดเกรียวกราว แค่บ่าวรับใช้เดินเข้ามาใกล้ก็ตื่นตระหนกจนสะดุ้งโหยง จวินอี้รู้สึกอึดอัดจนแทบทนไม่ไหว ก้มหน้าซบบนฝ่ามือและบ่นพึมพำ“นางกำนัลคนนั้นเป็นเซี่ยจีกลับชาติมาเกิด นางสมควรตาย ข้าทำสิ่งที่ถูกต้องแล้ว ข้าไม่ผิด ข้าไม่ผิด!”ความกระวนกระวายกดดันให้นางออกมาจากห้อง มานั่งรอคนส่งข่าวอยู่ที่ศาลาในสวนแม้ว่าเมฆกำลังตั้งเค้าอยู่ก็ตาม จนกระทั่งสายฝนเทกระหน่ำลงมาจากท้องฟ้าสีเทาทะมึน บดบังแสงตะวันไปจนหมดสิ้น เสียงสายลมสายฝนก็ยังคงกังวานเพรียกหา พร้อมกับทำให้สวนโบตั๋นในยงหวังฝูกลายเป็นแอ่งโคลนสกปรกตั้งแต่แต่งเข้ามาอยู่ในจวนยงหวังฝู ผู้คนให้เกียรตินับหน้าถือตาในฐานะพระชายาเอกของยงชินหวังผู้องอาจสง่างามที่สุดในใต้หล้า จวินอี้จึงตั้งหน้าตั้งตา

ถ้านางคิดจะจับใครเป็นผัว ป่านนี้ถุงยางไม่พอใช้แล้วด้วยซ้ำย่ะ!“พระชายาไม่มั่นพระทัยเรื่องหวังเย๋เพราะอะไร ท่านย่อมรู้แก่ใจดี ไม่ทราบว่าหม่อมฉันจับมือท่านเย็บปักตุ๊กตาอัปมงคลตัวนั้นหรือเพคะ โอ้ย น่าขำ”จวินอี้ถึงกับกัดริมฝีปากแน่นด้วยความแค้นสุดขีด โกหกตัวเองซ้ำไปซ้ำมาว่าเป็นเพราะองค์ชายสี่รักตนเอง พระองค์จึงไม่ปลดนางออกจากตำแหน่ง จวินอี้กำราบพวกพระชายารองกับอนุทั้งหลายไว้ใต้ฝ่าเท้าทั้งหมดแล้ว ลงมือมอบเครื่องหอมหลงเฉียนและยาผสมชะมดเช็ดจนแน่ใจว่าหญิงในจวนทุกคนจะไม่มีวันตั้งครรภ์ ด้ายแดงแห่งชะตาลิขิตผูกพันจวินอี้กับองค์ชายไว้อย่างแข็งแกร่งชั่วฟ้าดิน จะไม่มีผู้ใดหน้าไหนพรากพระองค์ไปจากนางได้ทั้งนั้น            “แล้วเจ้าจะต้องเสียใจ! ถ้าเจ้ากล้าแต่งกับหวังเย๋ เจ้าจะต้องตายด้วยน้ำมือข้า จำเอาไว้” ปลายนิ้วสั่นระริกของจวินอี้ยกขึ้นขู่อาฆาต แต่นาราไม่กลัว ยืนแคะขี้หูออกมาเป่าดังฟู่!“จ้าๆ หม่อมฉันกลัวแล้ว”นาราแดนซ์ๆ“ตะกร้าองุ่นนั่น รบกวนให้สาวใช้ของท่า

บทที่ 19 ข้ารักเจ้า เมื่อครู่นี้เขาพูดว่าอะไรนะ... เว้าอีหยัง ฟังบ่ฮู้เฮื่อง นาราเงยหน้าขึ้นสบตาด้วยความประหลาดใจสุดขีด ดวงตาดำขลับส่องประกายแวววาวดุจดวงดารานับพัน ริมฝีปากวาดโค้งขึ้นอย่างสวยงามและเหวี่ยงมือขึ้นพร้อมหัวเราะน้ำหูน้ำตาไหล“หวังเย๋เล่นหนักเกินไปแล้ว ฮ่าๆ” นาราหัวร่องอหาย นางไม่ใช่หญิงงามผู้วิเศษลอยลมมาจากไหน ไม่ใช่เจ้าหญิงที่เขาต้องบุกตีปราสาทเพื่อมารับตัวไปแต่งงาน และที่ผ่านมานางมั่นใจว่ากวนตีนเขาแทบจะทุกครั้งที่เจอหน้ากัน ดังนั้นนาราจึงไม่เชื่อคำพูดของเขาเลยสักนิด  ทว่าร่างสูงสง่ายังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง แววตาหนักแน่นมั่นคงประดุจศิลา สลักคำนั้นไว้มิเปลี่ยนแปรเสียงหัวเราะของนาราค่อยๆ เบาลงเพราะเครื่องจับเท็จไม่มีปฏิกิริยาต่อคำพูดของเขาเลยสักนิด ร่างบางเกาแก้มและเริ่มทำตัวไม่ถูกแทน“ผู้อื่นครอบครองตำแหน่งพระชายาไปแล้ว ข้าเองก็มิอาจเปลี่ยนแปลงรับสั่งของเสด็จพ่อได้ แต่สำหรับตำแหน่งเมีย ข้ายังไม่เคยคิดมอบให้ใครนอกจากเจ้า” น้ำเสียงของเขาเยื