Alle Kapitel von ผัวเถื่อน: Kapitel 41 – Kapitel 50

@ภูมิ ผมมองรูปม่านฟ้าที่ติดอยู่บนผนังห้องนอนเก่าของผมกับเธอ ห้องนอนนี้ผมปิดตายนานกว่า 2 ปี ห้องนี้มีความทรงจำกับผมหลายอย่าง ตั้งแต่วันที่เธอจากไปผมก็ย้ายออกจากห้องนี้ ของทุกอย่างที่เป็นของเธอผมเก็บไว้หมด ของทุกอย่างที่เธอจัดวางไว้ผมไม่เคยจับหรือย้ายมันเลย มันจัดวางไว้แบบไหนก็ไว้อย่างนั้น แต่พอวันนี้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปหมด ของทุกอย่างภายในห้องโดนเก็บเข้าที่เป็นระเบียบ แม้แต่หนังสือที่เธอชอบอ่าน ไดอารี่ที่ชอบเขียนบันทึกเรื่องราวต่างๆ โดนเก็บเข้าชั้นในตู้หมด "พี่ขอโทษนะม่านฟ้า ที่ผู้หญิงคนนั้นเข้ามายุ่งของของเธอ ต่อไปพี่จะไม่ให้ใครเข้ามายุ่งกับของของเธออีก" ผมเอาของทั้งหมดมาจัดวางตำแหน่งเดิม ผมจำได้ดีว่าของพวกนั้นเคยอยู่ตรงไหน พอจัดของทุกอย่างเสร็จ ผมจัดการล็อกปิดไว้เหมือนเดิม... ผมเดินลงมาข้างล่างกะจะไปเอาเหล้าอยู่ในครัวมาดื่ม จังหวะที่เดินผ่านโต๊ะอาหาร สายตาผมเหลือบไปเห็นอาหารที่ถูกจัดเตรียมไว้อยู่บนโต๊ะ พร้อมกับกาน้ำชาที่ตั้งอยู่ข้างๆ ผมถอนหายใจก่อนนั่งลงบนเก้าอี้พลางมองอาหารที่จัดเตรียมไว้ ทุกอย่างมีแต่ของที่ผมชอบกิน ผมนิ่งมองก่อนจะยกมือขึ้นมากุมขมับตัวเอง นึกถึงสิ่งที่

--- #ตัดมาที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง #หน้าโรงหนัง "น้องจูนเอาป๊อปคอร์นรสอะไรครับ" พี่ก้องหันมาถามฉัน ตอนนี้ฉันกำลังยืนเช็ดน้ำมูกอยู่ ฮ่าๆ ก็มันไหลอ่ะ! พอเจอแอร์เย็นๆ ในห้างหรือในรถ น้ำมูกมันก็ไหลไม่หยุดเลยง่ะ! อุตส่าห์ไฮไลต์ดั้งโด่งๆ ตอนนี้หายหมดแล้ว "น้องจูนเอาคาราเมลกับชีสผสมกันค่ะ" "เอาตามที่น้องคนนั้นบอกเลยครับ แล้วเอาเป๊ปซี่แก้วนึงกับน้ำเปล่าไม่เย็นหนึ่งขวดครับ" พนักงาน: "ได้ค่ะ" พี่ก้องยืนรอของสักพัก พอกระทั่งได้ของครบ เขาก็เดินมาหาฉัน แล้วเอามือแตะที่หน้าผากฉันเบาๆ "ไม่สบายทำไมไม่บอกพี่ ไหวไหมหรือจะกลับบ้าน" "ไม่เป็นไรค่ะ ไหนๆ ก็ออกมาแล้ว ตั๋วหนังก็ซื้อแล้วด้วย" "ถ้าอยากกลับก็บอกพี่นะ ไม่ต้องฝืนดูจนจบก็ได้" ฉันพยักหน้าแล้วยิ้มให้พี่ก้อง จากนั้นพวกเราทั้งสองคนก็เดินเข้าไปข้างใน หนังที่พวกเราจะดูเป็นหนังรักติดเรต 18+ นิตๆ พี่ก้องพาฉันมานั่งที่โซน VIP เพราะพี่แกซื้อที่นั่งแบบ VIP คนในนี้ก็ไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่ สิบกว่าคนได้มั้ง เพราะตอนนี้เป็นช่วงบ่าย คนเลยไม่ค่อยเยอะ... มั้ง! ฉันเองก็ไม่ค่อยชอบดูหนังในโรงเท่าไหร่ พอนั่งกันไปได้สักพัก หนังก็เริ่มฉาย พอเริ่มเรื่องตัวละคร

ภูมิลุกขึ้นไปเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงานเพื่อหยิบเหล้าแบน แต่สายตาเหลือบไปเห็นโทรศัพท์เครื่องเก่าของจูนที่เธอเคยถามหาตอนอยู่ญี่ปุ่น ภูมิหยิบโทรศัพท์ของเธอขึ้นมาเปิดเครื่อง เห็นรูปตัวเองบนหน้าจอ เขากดดูรูปของเธอที่มีอยู่ไม่กี่รูป ส่วนมากมีแต่รูปเขาที่เธอแอบถ่าย บางรูปเธอก็แต่งเป็นรูปตลก ทำให้เขาเผลอหัวเราะหึในลำคอ เมื่อเห็นชื่อไลน์ตัวเองที่เธอตั้งไว้ว่า 'ที่ผัว' พร้อมสติ๊กเกอร์หน้าทะเล้นต่อท้าย เขาเลื่อนย้อนอ่านข้อความเก่าๆ ที่เธอเคยทักมาจีบเขาช่วงแรกๆ แต่พอหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมากดเข้าไปดูไลน์ใหม่ของเธอ เขาต้องหุบยิ้มทันทีเมื่อได้เห็นข้อความสุดท้ายที่ส่งตอบกลับมาเมื่อหลายอาทิตย์ก่อน > จูน: คุณเป็นใคร เขาถอนหายใจทุกครั้งที่เห็นข้อความนี้ มันรู้สึกกระอักกระอ่วนทุกครั้ง หลังจากวันนั้นเขาก็ไม่เคยเจอเธออีกเลย จนกระทั่งผ่านมา 3 สัปดาห์... พอไม่มีเธออยู่ข้างๆ มันก็รู้สึกเหงาเหมือนกัน วันต่อมา @ บ่อนคาสิโน “ไอ้ภูมิ มึงเป็นอะไรของมึงวะ พักหลังๆ กูเห็นหน้ามึงทุกวันเลย” เสียงคุณแม็กเอ่ยถามขณะกำลังนั่งเล่นไพ่กับผมอยู่ โดยมีเพื่อนสหายอีกสองคนนั่งอยู่ด้วย คือคุณสิงห์กับคุณเวย์ “เอ้า! ไม่ด

เปรี้ยวพยักหน้าให้ฉัน ให้ตายเถอะ! ฉันกะไว้แล้วเชียวว่าสองคนนี้ต้องมีอะไรในกอไผ่ เป็นอย่างที่ฉันคิดไว้จริงๆ นี่ฉันได้เสี่ยดาร์กมาเป็นน้องเขยเหรอวะเนี่ย! “ก็อิตาลุงอ่ะดิ หลอกฉันว่ามีถ่ายแบบโฆษณาน้ำนงน้ำหอมอะไรนั่นล่ะ ที่ไหนได้ หลอกฉันพาไปเสียตัวที่ภูเก็ต ลุงแม่งเจ้าเล่ห์ฉิบหาย หลอกกันให้เคลิ้มแล้วจับฉันแทงหอยยับ!” “คุณพระ!! ถึงกับยับเลยเหรอเปรี้ยว!” การแทงหอยยับฉันรู้ว่าเป็นยังไง เพราะฉันเคยเจอมาแล้ว... ไม่ใช่กับอิเสี่ยนะ แต่กับอีกคนที่ฉันเคยโดนต่างหาก “ก็ใช่น่ะสิ จับฉันขังไว้ในห้องไม่ให้ออกไปไหน ข้าวปลาแทบไม่ได้กิน อิเสี่ยมันเล่นเอาซะหอยฉันน่วมเลยพี่!” เปรี้ยวพูดพลางหันไปมองเสี่ยที่นั่งอยู่ข้างๆ เสี่ยยักคิ้วแล้วส่งจูบให้เปรี้ยว ส่วนนางนี่ทำท่าเอามือรับจูบที่เสี่ยส่งมา แล้วอ้าขาทำท่าโยนเข้ากระโปรงตัวเอง ก่อนจะแลบลิ้นใส่เสี่ย “แกไม่กลัวหรือไง เสี่ยเจ้าชู้จะตาย แถมยังเป็นเสือผู้หญิงอีก” “ไม่ต้องห่วง! ฉันมีวิธีเผด็จศึกกำราบเขี้ยวเสือ ฉันจะถอนเขี้ยวเสือแก่ๆ อย่างอิเสี่ยให้หายบ้าหื่นเอง! ต่อให้เรียนมากี่วิชา เจอคาถางัดจังงังเข้าไป รับรองอิเสี่ยกลายเป็นอิหนูของเสี่ยเปรี้ยวแน่นอน!” นางทำห

[@ภูมิ] ผมนอนตัวงอเอามือกุมน้องชายตัวเองอยู่กับพื้น บอกเลยว่าตอนนี้ผมแทบพูดอะไรไม่ออก มันจุกไปหมด “ฉ...ฉัน ฉัน...” เธอยืนอ้ำอึ้งหมุนตัวหันไปหันมา พึ่บ! เธอรีบคว้ากระเป๋ากำลังจะวิ่งออกจากห้องน้ำ ผมเลยรีบลุกขึ้นกระโดดล็อกตัวเธอเอาไว้ ทำให้ผมกับเธอล้มลงกองอยู่ที่พื้นด้วยกันทั้งคู่ ผมรีบพลิกตัวขึ้นคร่อมบนตัวเธอ “จะรีบไปไหน!” “ไอ้เลว! ลุกออกไปจากตัวฉันนะ!” เพียะ! เพียะ! ปึ้ก! ปึ้ก! กำปั้นเธอทุบตีตามร่างกายผม พร้อมกับเอาเล็บตะกุยหน้าผมอย่างแรง “จูน! หยุด!” ผมพยายามรวบมือเธอไว้ แต่เธอก็ยิ่งดิ้นไปมา แล้วด้วยความที่ผมคร่อมบนตัวเธออยู่ ผมต้องคอยระวังไม่ให้เข่าของเธอโดนน้องชายผมซ้ำอีก แค่โดนลูกเตะเหวี่ยงขาของเธอไปเมื่อกี้ ผมก็แทบทรุดแล้วครับ เพียะ! เพียะ! “ช่วยด้วยค่ะ!! ช่วยด้วย!” “จูน หยุด! ฟังกูก่อนได้ไหม!” “ไม่!! คุณเป็นใคร ฉันไม่รู้จักคุณ! ออกไปจากตัวฉันเดี๋ยวนี้นะ!” เพียะ! เพียะ! ปึ้ก! ปึ้ก! เธอทั้งตีทั้งทุบใส่ผมรัวๆ กว่าจะจับล็อกตัวเธอไว้ได้ แต่เธอก็ดิ้นสุดชีวิตเหมือนกัน “ปล่อย!!! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะไอ้สวะ!! ปล่อย!” “หยุด!! จูน บอกให้หยุดไงจูน!” “...” เธอหยุดดิ้นแล้วมอง