Alle Kapitel von ผัวเถื่อน: Kapitel 51 – Kapitel 60

“แล้วพี่จะมาหึงฉันทำไม! ฉันกับพี่ไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย!” “กูเป็นผัวมึง ทำไมกูจะหึงมึงไม่ได้!” “อย่าลืมสิ ว่าฉันกับพี่... เราสองคนเลิกกันแล้ว!” พอด่าจบประโยค ภูมิก็เดินเข้ามาหาฉันอย่างรวดเร็ว เขายืนกอดอกจ้องหน้าฉันนิ่ง “ใครบอก! ใครบอกว่ามึงกับกูเลิกกัน! มึงพูดเหรอ หรือว่ากูพูด เท่าที่กูจำได้ กูไม่เคยพูดคำว่าเลิกกับมึงเลยนะจูน!” “ถึงพี่ไม่พูด แต่สิ่งที่พี่ทำกับฉันในวันนั้น วันที่พี่ตบฉันเพราะเรื่องที่ฉันไปยุ่งกับของเมียเก่าพี่ หนำซ้ำพี่ยังไล่ฉันออกจากบ้านอย่างกับหมูกับหมา แล้วแบบนี้พี่ยังเรียกว่าไม่ได้เลิก...” “...” ฉันยังพูดไม่ทันจบ ภูก็จับหน้าฉันเงยขึ้น แล้วก้มลงบดจูบลงมาทันที! “อื้อ!” ปึ้ก! ปึ้ก! ฉันเอามือข้างที่ไม่ถนัดทุบเข้าที่แผงอกหนาของเขาหลายครั้ง พยายามจะทุบให้แรงกว่านี้ แต่ติดตรงที่ยังเจ็บแขนอีกข้างอยู่ ขนาดจะดิ้นขัดขืนยังลำบาก ภูมิพยายามแทรกลิ้นเข้ามาในปาก แต่ฉันเม้มริมฝีปากแน่นไว้ไม่ยอมให้เข้า ทว่าเขากลับบดจูบแรงขึ้น พร้อมกับเอามือบีบเข้าที่หน้าอกฉันอย่างแรง หวังจะให้ฉันยอมอ้าปากออก จ๊วบ! ปึ้ก! ปึ้ก! ฉันยังคงทุบเขาไม่หยุด แต่ไอ้พี่ภูมิมันไม่ยอ

“เอาเอสเพรสโซเย็นแก้วนึงครับ” “ค่ะ รอสักครู่นะคะ” “ครับ” “ไง... ไอ้ภูมิ เรียกกูมาที่ร้านกาแฟซะค่ำ มีอะไรวะ” เสียงทุ้มของเพื่อนเอ่ยถามขึ้น “มึงจะกลับญี่ปุ่นวันไหน” “ไม่รู้ว่ะ คงอยู่ที่ไทยอีกสักพักอ่ะ ช่วงนี้กูเซ็งๆ วางแผนไรไม่ได้ ไม่มีไรทำ” “อืม...” “ฮึ่ม... มึงไลน์มาหากูยิกๆ เรียกกูออกมาหามึงเพื่อที่จะถามแค่นี้?” ภาคินเอนหลังพิงเก้าอี้พลางกอดอกมองหน้าเพื่อนรักนิ่งๆ “เปล่า กูมีอะไรจะให้มึงช่วยนิดหน่อย” “เรื่องอะไรวะ” “เอสเพรสโซเย็นได้แล้วค่ะ” ภูมิพยักหน้าให้พนักงานสาวเล็กน้อยก่อนจะหันกลับมาสนทนากับภาคินต่อ “กูอยากให้มึงช่วยทำของสิ่งนี้ให้กูหน่อย” ภูมิหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋าเสื้อแจ็กเกตสีดำออกมา ปลายนิ้วกดลงหน้าจอสองสามครั้งก่อนจะยื่นส่งให้ภาคิน “กูขอแบบด่วนที่สุด” ภาคินขมวดคิ้วเข้าหากันทันทีเมื่อรับโทรศัพท์จากภูมิไปดู “ส่วนรายละเอียดทุกอย่าง กูส่งไปทางอีเมลให้มึงเรียบร้อยแล้ว อย่าลืมเข้าไปอ่านล่ะ” “เอาจริงดิ!” ภาคินทวนถามเพื่อนอีกครั้งก่อนจะยื่นโทรศัพท์คืนเจ้าของ “อืม” ภูมิตอบสั้นๆ ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง “กูไปล่ะ เมียกูรอกินขนมอยู่ แล้วมึงอย่าลืมเข้าไปอ่า

ฉันถึงกับนอนนิ่ง อึ้งกับคำพูดของเขา... อะไรกัน! บ้าไปแล้ว! พี่ภูมิต้องเสียสติแน่ๆ นึกยังไงมาขอฉันแต่งงาน! “ว่าไง... แต่งงานกันนะ” พี่ภูมิทวนถามอีกครั้ง พร้อมขยับใบหน้าเข้ามาใกล้ “พ... พี่เป็นบ้ารอบสองเหรอ!” ฉันเอามือดันตัวเขาออก แต่พี่ภูมิรวบมือฉันทั้งสองข้างยกขึ้นเหนือหัว “ไม่ได้บ้า ไม่ได้ประสาท แต่กูพูดจริงๆ แต่งงานกันนะ... กูสัญญาว่ากูจะดูแลมึงเป็นอย่างดี กูจะไม่ทำร้ายมึงอีก กูขอโทษสำหรับทุกอย่างที่กูทำไม่ดีกับมึง หลังจากวันนี้เรามาเริ่มต้นใหม่ได้ไหม กูอยากให้มึงอยู่ข้างๆ กู เวลาตื่นนอนกูอยากเห็นหน้ามึงเป็นคนแรก อยากจับมือนุ่มๆ ของมึงทุกครั้งที่เดินด้วยกัน กูอยากนอนกอดมึงทุกคืนและทุกๆ วัน อยากหอมแก้ม อยากจูบปากเล็กๆ ของมึงทุกครั้งเวลากูเหนื่อย... เพราะมึงคือยาดีสำหรับกู” “พ... พี่ภูมิ ฮึก!” ฉันเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เพราะอยู่ๆ น้ำตาก็ไหลออกมาซะดื้อๆ ฉันไม่คิดเลยว่าคนดิบเถื่อนอย่างเขาจะมาพูดขอฉันแต่งงานแบบนี้... “สองมือคู่นี้...” พี่ภูมิดึงมือฉันทั้งสองข้างมาตรงหน้าเขา พร้อมกับจุมพิตที่หลังมือเบาๆ “...” “พร้อมที่จะจับมือไอ้คนเลวๆ อย่างกูเดินเคียงข้างกันไปไหม กูสัญ

หลายสัปดาห์ต่อมา "ให้ตายเถอะ! นี่มันเรื่องจริงใช่ไหมเนี่ย" ฉันยืนเอามือกุมขมับตัวเองพลางปรายตามองชุดตรวจครรภ์ที่ถืออยู่ในมืออีกข้างนับสิบอัน และแน่นอนว่าตอนนี้ผลตรวจทั้งสิบแท่งก็ได้ออกมาแล้ว “เฮ้ออ น้ำยาไอ้พี่ภูมิมันดีจริงๆ ปล่อยปุ๊บติดปั๊บ ดีนะที่เมื่อคืนไม่บ้าจี้ตามพี่ภูมิ ไม่อย่างนั้นภูมิน้อยไม่ได้ลืมตาดูโลกแน่...” ฉันบ่นพึมพำถอนหายใจแล้วถอนหายใจเล่า พร้อมเอามือลูบที่ท้องแบนราบของตัวเอง ซึ่งตอนนี้กำลังมีภูมิน้อยอยู่ในท้องของฉัน ถ้าพี่ภูมิรู้ว่าเขากำลังจะมีลูก พี่ภูมิคงจะดีใจมากแน่ๆ แต่ทว่าตอนนี้พี่ภูมิเขาไม่อยู่ล่ะสิ พี่ภูมิเขาออกไปทำงานตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ เห็นบอกว่าเป็นงานครั้งสุดท้ายที่เขาจะทำ เห็นพี่ภูมิบอกว่าจะลาออกจากการเป็นลูกน้องคุณแม็กแล้วกลับมาทำงานของตัวเอง “ฮึก... อุ๊บ...” อยู่ๆ ฉันก็เกิดอาการอยากอาเจียนขึ้นมาซะดื้อๆ ให้ตายเถอะ! ตรวปุ๊บรู้ว่าท้องปั๊บ ก็จะแพ้ท้องเลยรึไง “อุ๊บ... อ้วก! อ้วก!” ฉันโก่งคออ้วกอยู่นาน ก่อนจะค่อยๆ เอามือค้ำกำแพงเดินออกจากห้องน้ำไปที่เตียง พร้อมกับเอนตัวลงนอนบนที่นอนอย่างระมัดระวัง พรึ่บ! ฉันพลิกตัวนอนหงายพลางกางแขนทั้งสองข้างออกจากตัว “เฮ้

20 นาทีต่อมา #บนรถ “ทำไมไม่รับสายนะ” น้องจูนกำลังโทรหาพี่ภูมิอยู่ค่ะ แต่น้องจูนโทรไปเท่าไหร่พี่ภูมิก็ไม่รับสาย กะว่าจะโทรไปขอพี่ภูมิว่าจะให้เด็กๆ พักอยู่ที่บ้านสักวันสองวัน เพราะพ่อกับแม่น้องจูนไม่อยู่ ส่วนนางเปรี้ยวก็ติดผัว บ้านช่องไม่กลับ “พี่สาวท้องเหรอครับ” ฉันขมวดคิ้วเข้าหากันพร้อมหันไปมองหน้าเด็กคนชื่อต้าอย่างงงๆ ว่ารู้ได้ไงว่าฉันท้องเพราะฉันไม่ได้บอก “ต้ารู้ได้ไงว่าพี่ท้อง” “ผมเห็นเข็มกลัดติดอยู่ที่ท้องพี่น่ะครับ ผมเคยเห็นคนท้องเขาชอบกลัดไว้ตรงท้อง” ...เอ่อ จริง! ฉันก็บ้าลืมนึก คิดว่าเด็กคนนี้เป็นพวกเดียวกันกับคุณหนูมิรินซะอีก นึกแล้วก็คิดถึงคุณหนูจัง ป่านนี้ไม่รู้ซ้อมผัวตายรึยัง “ผมขอเป็นพี่เลี้ยงนะ ผมเคยเลี้ยงน้องตั้งแต่เกิด ผมสามารถเลี้ยงลูกให้พี่ได้” ฉันไม่ได้ตอบอะไร แต่ยื่นมือไปขยี้หัวเด็กเบาๆ ฉันยกโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาพี่ภูมิอีกรอบ แต่ก็ไม่มีคนรับเช่นเคย ฝนก็เริ่มตกแรงมากขึ้นเรื่อยๆ ฉันต้องค่อยๆ ขับรถเพราะถนนมันลื่น กริ่ง~ กริ่ง~ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นทำให้ฉันสะดุ้งตกใจนิดๆ ฉันหยิบโทรศัพท์ที่พึ่งวางเมื่อกี้ขึ้นมาพร้อมกดรับสายทันที “ฮัลโหลค่ะ” [จูนโทรมา