บททั้งหมดของ ผัวเถื่อน: บทที่ 61 - บทที่ 70

บึ้มมม~ เสียงรถระเบิด! ในขณะที่ฉันกำลังวิ่งไปที่รถพี่ภูมิ ทว่า... พึ่บ! อยู่ๆ ก็มีคนมากระชากตัวฉันจากด้านหลัง ทำให้ฉันกับคนที่ดึงฉันล้มลงกองกับพื้นถนนที่เต็มไปด้วยเศษกระจกแตกกระจัดกระจาย "...ทำอะไรลงไปรู้ตัวบ้างไหม อึกก" พรึ่บ!! ฉันไม่สนใจและไม่ใส่ใจสิ่งที่ใครพูด สะบัดตัวออกจากอ้อมแขนที่กอดไว้ แล้วลุกเดินไปที่กลางถนน “ฮึกก! พี่ภูมิ...” บึ้มมม~ ใจบางๆ กระตุกวูบอีกครั้งเมื่อเห็นรถของพี่ภูมิระเบิด เปลวไฟลุกโชนโชยตามแรงลมที่มาพร้อมกับสายฝนซึ่งโปรยลงมาจากท้องฟ้า ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเม็ดฝนใหญ่กระหน่ำตกลงมาอีกรอบ หลังจากที่เพิ่งหยุดตกไปเมื่อสิบนาทีก่อน ฉันค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งกอดเข่า มองรถพี่ภูมิกำลังไหม้ไปทีละนิด พร้อมกับกลิ่นไหม้ปนคาวเลือดโชยตามสายลมพัดมาเตะที่ปลายจมูก “อุ๊บ ฮึกก ฮืออ อุ๊บ...” ฉันทั้งร้องไห้ทั้งอยากจะอ้วกในเวลาเดียวกัน เพราะกลิ่นคาวเลือดมันชวนนวลท้องจนอยากอ้วก “ฮึกก...” ฉันเอามือลูบท้องพร้อมกำเสื้อแน่น ก่อนจะปล่อยโฮร้องไห้ออกมาดังๆ มันจุกอยู่ที่อก พูดอะไรไม่ออก เหมือนมีคนกำลังเอามีดทิ่มแทงหัวใจเป็นร้อยๆ ครั้ง ทำไมกัน! ทำไมมันต้องเกิดเรื่องเลวร้ายบัดซบแบบนี้ด้วย ทำไมฟ้

... “เฮ้ๆ สองสามีภรรยาผัวเมียคู่นี้กำลังทำอะไรกันอยู่!” เสียงไอ้ดาร์กตะโกนแหกปากอยู่ที่ประตูหน้าบ้าน พร้อมเดินพยุงเมียตัวน้อยของมันที่กำลังตั้งท้องได้สี่เดือนกว่าๆ เข้ามาในบ้าน ตามด้วยไอ้ก้องกับเมียของมันเดินตามหลังมาติดๆ หิ้วของเต็มไม้เต็มมือกันทั้งคู่ ต้า: "สวัสดีครับ" พวกนั้นพยักหน้าให้ต้าเล็กน้อย ต้ารู้งาน รีบเดินเข้าครัวไปเอาน้ำมาให้สองคู่ผัวเมียกิน “พวกมึงพากันมาทำอะไรที่บ้านกูไม่ทราบ?” ดาร์ก: "มาแดกเหล้ามั้ง เมียกูเหงาอยากมาหาจูน กูเลยพามา" ก้อง: "วันนี้กูว่าง เลยมาหาแดกเหล้ากับมึง น้องจูนครับ พี่กับน้ำอุ่นซื้อไก่เขย่ากับยำปูม้ามาฝาก มีกุ้งกับหมึกย่างด้วยนะ" “ว้าววว! ขอบคุณพี่ก้องกับพี่น้ำอุ่นด้วยน้าา น่ารักที่สุดเลยยย~” พอเห็นของกิน อิเมียผมรีบลุกขึ้นอย่างไว น้ำอุ่น: "เดี๋ยวพี่ไปเอาจานมาใส่ให้ รอแป๊บนึงนะ" “ค่ะ!” ดาร์ก: "ไอ้ภูมิ ไหนเหล้าสูตรใหม่ของมึงวะ เอามาลองกินดิ๊" “จมูกไวเหมือนหมาเลยนะมึง” พอดีวันก่อนไอ้ภาคินมันแวะเอาเหล้าสูตรใหม่ของโรงงานมันมาให้ ดาร์ก: "หืม? มึงมีจริงดิกูแค่พูดเล่นๆ ถ้ามึงมีงั้นก็เอามาลอง" “จ่ายเงินมาดิ เดี๋ยวกูให้ลอง คิดไม่แพงหรอก แค่อึกละ

ก้องสะกิดหลังแม็กซ์เบา ๆ “นาย ๆ” “อะไร” ก้องก้มเสียงลง “พวกผมสองคนออกไปรอข้างนอกนะครับ” พูดจบก็หันไปมองภูมิที่ยืนอยู่ข้างๆทั้งคู่เหมือนจะตกลงกันเรียบร้อยแล้วว่าจะไม่เสี่ยงอยู่ในบ้านหลังนี้ต่อ แม็กซ์ขมวดคิ้ว “เข้ามาแล้วมึงจะออกไปทำไมวะ ตามมา!” สองคนนั้นส่ายหน้าพร้อมกันแต่ยังไม่ทันจะได้เดินออกไป ปัง!!! เสียงประตูด้านหลังปิดลงอย่างรุนแรง ก้องกับภูมิที่กำลังก้าวขาออกถึงกับหยุดชะงัก ทั้งคู่หันกลับมามองประตูด้วยสีหน้าซีดเผือด ก่อนจะรีบเดินกลับมาตามแม็กซ์ทันที มิกซ์ถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ “ทำไมจู่ ๆ ประตูมันถึงปิดเองวะเฮีย...” “กูจะไปรู้ไหม!” ตอนนี้แขนของแม็กซ์ทั้งสองข้างถูกเกาะเอาไว้คนละข้าง ข้างหนึ่งคือเมีย...อีกข้างคือน้องชาย แม็กซ์ก้มมองแขนตัวเองก่อนจะถอนหายใจ แมร่ง...อบอุ่นจริง ๆ เขากวาดตามองทางเดินที่คดเคี้ยว “นี่มันบ้านหรือสุสานฟาโรห์วะ ทำไมมันดูซับซ้อนขนาดนี้” ทางเดินไปห้องโถงเลี้ยวซ้ายที ขวาที จนเหมือนเดินเข้าไปในเขาวงกต ชบาเงยหน้ามองสามี “คุณแม็ก...ถ้ามีผีโผล่มาจะทำยังไงกันล่ะคะ” “ป๊า!” มิกซ์หันไปมองผู้เป็นพ่อ “ผมว่าพวกเรากลับกันเถอะ” “อะไรของแกวะ ตามิกซ์” ป๊

“ได้เมียสมใจแล้วใช่ไหม ไอ้มิกซ์ ป๊ายินดีด้วย” เหตุการณ์ทั้งหมดเริ่มต้นจากความต้องการง่ายๆ ของชายหนุ่มคนหนึ่ง...มิกซ์อยากมีเมีย แต่ดูเหมือนสิ่งที่เขาได้มานั้นจะเกินกว่าคำว่า “เมีย” ไปไกลโข เพราะลูกสะใภ้ของพ่อคนนี้... โหดเกิ๊น!ครั้งหนึ่งมิรินเคยลงมือกับคนใช้จนอีกฝ่ายได้รับบาดเจ็บหนักไม่สิตบจนคอหักตายคาที่ต่างหาก เหตุการณ์ในวันนั้นยังฝังอยู่ในความทรงจำของมิกซ์มาจนถึงทุกวันนี้ ดังนั้น ในวันที่เขากำลังจะเข้าหอ ความรู้สึกของชายหนุ่มจึงไม่ได้มีเพียงความตื่นเต้นของเจ้าบ่าวธรรมดา ๆ แต่มันมีความหวาดระแวงปะปนอยู่ด้วยชีวิตหลังแต่งงานของเขาจะรอดถึงพรุ่งนี้ไหมนั่นล่ะที่น่าเป็นห่วง “ตามิกซ์” เสียงของป๊าดึงชายหนุ่มออกจากภวังค์ ผู้เป็นพ่อเดินเข้ามาจับไหล่เขาอย่างเอ็นดู ก่อนจะหันไปมองเจ้าสาวที่ยืนอยู่ข้างกัน “ป๊าดีใจนะที่แกได้แต่งงานกับหนูมิริน” “__" มิกซ์ได้แต่ยิ้มแห้งๆเขาควรดีใจหรือเสียใจกันแน่? ความรู้สึกตอนนี้เหมือนชีวิตกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้ายบางๆไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะเผลอทำร้ายเขาเมื่อไหร่ “รีบมีหลานให้ป๊ากับม๊าอุ้มไวๆนะตามิกซ์ มีให้ทันพี่ชายแกล่ะ” ประโยคของผู้เป็นพ่อทำให้มิกซ์ถึงกับกลืนน

“เดี๋ยวนะ...” มิกซ์มองภรรยาตัวเองด้วยสายตาระแวง “เมื่อกี้คุณพูดว่าจะทำให้ผมฟินใช่ไหม” “ใช่ค่ะ” “ฟินแบบ...ธรรมดาใช่ไหม” “ก็แล้วแต่คุณจะคิดค่ะ” คำตอบนั้นทำให้มิกซ์เริ่มรู้สึกไม่ดี มิรินขยับเข้ามาใกล้ ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในเสื้อผ้าของตัวเอง “คุณกำลังหาอะไร” “ของเล่นค่ะ” “ของเล่น?” มิกซ์เลิกคิ้ว “ของเล่นอะไร” มิรินดึงกรรไกรออกมา ฉับ! มิกซ์สะดุ้งสุดตัว “เฮ้ย!” เขารีบถอยหลังจนแผ่นหลังแทบชนหัวเตียง “เอากรรไกรออกมาทำไม!” “จะตัดเสื้อผ้าคุณค่ะ” “ตัดทำไม!” “จะได้สะดวก” “สะดวกอะไร!” “ก็...” มิรินก้มมองกรรไกรในมือ ก่อนเงยหน้าขึ้นมองเขา “จะทำให้คุณฟินไงคะ” “ผมเริ่มไม่ฟินแล้วครับ!” มิกซ์รีบยกมือขึ้นห้าม “ใจเย็น ๆ ก่อนนะมิริน เราเป็นผัวเมียกันแล้ว ถ้าจะถอดเสื้อผ้าก็ถอดดี ๆ ก็ได้ ไม่เห็นต้องใช้กรรไกรเลย” “แต่ใช้กรรไกรมันสนุกกว่า” “สำหรับคุณน่ะสิ!” มิรินไม่สนใจคำท้วง เธอขยับเข้ามาอีกครั้ง มิกซ์รีบถอย แต่ถอยไปได้ไม่กี่ก้าวก็ชนกับเตียง “เดี๋ยว...เดี๋ยวก่อน” ฉับ! เสียงกรรไกรตัดผ้าดังขึ้น “อ๊าก!” มิกซ์หลับตาปี๋ แต่เมื่อไม่มีความเจ็บปวดเกิดขึ้น เขาจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เ