ผัวเถื่อน의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

...อื้อฮื้อ... หล่อจัง ​น้องจูนเท้าคาง มองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามไม่วางตา ​งานดี...ดีแบบไม่ต้องพยายาม ผิวขาว จมูกโด่ง ดวงตาคม ใบหน้าหล่อสะอาดสะอ้าน หุ่นก็ใช่...มองเท่าไรก็เพลินตา เห็นผู้ชายหล่อทีไร หน่อแรดของน้องจูนก็ทำงานทันที โดยไม่สนใจอดีตผัวที่นั่งหน้านิ่งอยู่ข้าง ๆ ​"คนอะไร...ยิ่งมองก็ยิ่งหล่อ น้องจูนอยากได้จัง" ​"โดนตีนกูไหม" ​เสียงทุ้มเย็น ๆ ดังขึ้นข้างหู ฉันหันไปมองพี่ภูมิ เขายังนั่งกอดอก สีหน้าเรียบนิ่ง แต่กรามขบแน่นจนเห็นสันกรามชัด ดวงตาคมกริบเหลือบมองฉันเพียงแวบเดียว ​อารมณ์เสียชัด ๆ แต่ใครแคร์ล่ะ ​ฉันส่งยิ้มหวาน ก่อนหันกลับไปหาหนุ่มหล่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ​"พ่อหนุ่มสุดหล่อ...มีเมียหรือยังคะ" ​"ยังครับ" ​"งั้นสนใจมาเป็นผัวน้องจูนไหม" ​ฉันยิ้มตาหยีพร้อมเท้าคางมองเขา ​"ค่าดองไม่แพงหรอก เงินร้อยหนึ่งกับหมูน้อยหนึ่งตัว...แค่นั้นเอง" ​ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ ​"ข้อเสนอคุ้มเกินไปแล้วครับ" ​"เห็นไหม" ​ฉันยักคิ้วอย่างภูมิใจ ​"หาที่ไหนไม่ได้แล้วนะ" ​"อุ้มมันไปฆ่า" ​พี่ภูมิพึมพำเสียงเรียบ ไม่ได้ดัง แต่เย็นจนคนฟังขนลุก ​ฉันปรา

"นี่...ไอ้พี่ภูมิ..." เพี๊ยะ! ยังไม่ทันที่ประโยคนั้นจะหลุดออกมาจนครบ ผมก็ยกมือขึ้นตีปากมันเบา ๆ หนึ่งที "โอ๊ย!" อิมึนรีบยกมือขึ้นลูบริมฝีปากตัวเองทันที ก่อนหันมาค้อนผมตาเขียว แก้มพองด้วยความไม่พอใจ สงสัยคำที่ผมพูดไปเมื่อกี้จะไม่เข้าหูมันเลยสักคำ ผมปิดหนังสือที่อ่านอยู่ลงช้า ๆ วางไว้ข้างตัว ก่อนหันไปมองหน้ามันนิ่ง ๆ "เมื่อกี้มึงเรียกใคร...ไอ้" อิมึนชะงักไปนิด แต่ยังทำเป็นเชิดหน้าใส่เหมือนไม่รู้สึกผิด ผมเลิกคิ้วมองมันตรง ๆ "กูรุ่นไหนแล้วมึงรุ่นไหน กูอายุเยอะกว่ามึงหลายปี ยังจะเรียกกูว่าไอ้อีก เดี๋ยวมึงจะโดนหลังแหวน" มันกลอกตาใส่ผมทันที ก่อนเบะปากเหมือนรำคาญเต็มทน "จะบอกว่าตัวเองแก่ก็พูดมาเหอะ ถึงพี่ไม่พูด แค่ดูรอยตีนกาบนหน้าพี่ก็รู้แล้วว่าพี่แก่" พูดจบก็ยังไม่วายมองบนใส่ผมอีก ผมถอนหายใจเบา ๆ เกลียดจริง ๆ... ไปอยู่กับไอ้ดาร์กแค่คืนเดียว ปากดีขึ้นเป็นกอง ผมวางหนังสือลงข้างตัว แล้วค่อย ๆ หันเข้าหามันทั้งตัว อิมึนที่เมื่อกี้ยังเถียงไม่หยุด พอเห็นผมขยับเข้ามาใกล้ รอยยิ้มกวน ๆ บนหน้าก็ค่อย ๆ จางลง ตัวมันเอนหนีโดยไม่รู้ตัว จนไหล่แนบกับพนักเบาะ มือที่เคยชี้หน

[23:50 น.] “อื้อ... พะ... พี่ภูมิ อ๊ะ... พะ... พอแล้ว” พี่ภูมิจับฉันพลิกตัวนอนหงาย แล้วจัดการดึงถางขาแยกออกกว้าง ก่อนจะตอกบดแทรกท่อนเอ็นใหญ่ยักษ์เข้ามาร่องรักฉ่ำน้ำอีกครั้งอย่างรุนแรงและลึกซึ้งกว่าเดิม! “ซี้ดดด~ อื้มมม...” พี่ภูมิหลับตาแน่น กรามเกร็งพร้อมขบฟันครางกระหึ่มอยู่ในลำคอด้วยความเสียวซ่านสะใจ ส่วนฉันในตอนนี้แทบไม่เหลือเสียงจะครางหรือเรี่ยวแรงจะขัดขืนแล้ว โดนเขาตักตักสูบพลังงานไปจนหมดสิ้น ไม่รู้ว่าเขาไปอดอยากปากแห้งมาจากไหน ถึงได้กระหน่ำป๊าบ ๆ เอาเสียน้ำรักแทบทะลักหมดตัวขนาดนี้! เราสองคนจัดหนักกันตั้งแต่งออกจากสนามบินช่วงสี่โมงเย็น จนกระทั่งตอนนี้ห้าทุ่มกว่าเกือบจะเที่ยงคืน พี่ภูมิก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะหยุดพักกิจกรรมบนเตียงอันดุเดือดนี้เลยสักนิด มีแต่จะจับเหวี่ยง เปลี่ยนท่า แล้วกระแทกสวบเน้น ๆ ไม่หยุด! “อ๊า... พี่ภูมิ พอแล้ว น้องจูนแสบหมดแล้ว...” “ซี้ดดด~ อื้มมม... กูใกล้จะเสร็จแล้ว ซี้ดดด!” พี่ภูมิเอามือหนาทั้งสองข้างรวบจับเอวบางของฉันยกขึ้นเล็กน้อย แล้วกระหน่ำซอยเอวกระแทกกระทั้นท่อนเนื้อเข้าออกรัวถี่ดุจม้าพยศ! “โอยยย~ อ๊าาา... อื้อ... อ๊ายยย! พี่ภูมิ เบา ๆ!” ฝ่ามือหน

"กูกับมัน...มึงจะเลือกใคร" คำถามนั้นทำให้ฉันชะงักไปทั้งตัวมือที่กำลังจะหยิบแก้วน้ำหยุดค้างกลางอากาศ สายตาค่อย ๆ เลื่อนไปมองหน้าพี่ภูมิ เขายืนอยู่ตรงหน้า สีหน้าเรียบนิ่งเหมือนเดิม ไม่มีอารมณ์ ไม่มีแววล้อเล่น แต่ยิ่งนิ่ง...ยิ่งกดดันฉันกลืนน้ำลายเบา ๆ ไม่เข้าใจ... หรือจริง ๆ แล้วไม่กล้าเชื่อว่าคนปากแข็งแบบเขาจะถามคำถามนี้ออกมาระหว่างเขากับเสี่ยดาร์กถ้าให้เลือกจริง ๆ คำตอบของฉันก็มีมาตั้งนานแล้ว ไม่เคยเปลี่ยนเลยสักครั้งแต่ในเมื่อเขาไม่เคยยอมพูดความรู้สึกของตัวเองออกมา ฉันก็ไม่คิดจะเป็นฝ่ายเฉลยให้เขาง่าย ๆ เหมือนกัน ฉันเงยหน้ามองเขาตรง ๆ ก่อนถามกลับช้า ๆ "พี่ถามน้องจูนแบบนี้...หมายความว่ายังไง" "แค่ตอบ" คำตอบสั้น ๆ ทำให้ฉันหัวเราะออกมาเบา ๆเขาเป็นแบบนี้ตลอด อยากรู้ทุกอย่าง แต่ไม่เคยยอมบอกอะไรฉันสูดหายใจเข้า ก่อนยกยิ้มบาง ๆ "ถ้าพี่ยังให้คำตอบฉันไม่ได้..." ฉันเว้นจังหวะ มองหน้าเขาอีกครั้ง "...งั้นฉันขอตัวไปหาเสี่ยก่อนนะ ไม่อยากให้เสี่ยรอนาน" คำพูดของฉันทำให้กรามของเขาเกร็งขึ้นเล็กน้อย แต่สุดท้าย... เขาก็พูดออกมาเพียงคำเดียว "อืม" แค่นั้น ไม่มีการรั้งไม่มีคำอธิบายไม่มีแม้

"จูน...คือกู"“ไม่ต้องพูดอะไรแล้วค่ะพี่ภูมิ ฉันรู้ว่าฉันคงสู้คุณม่านฟ้า แฟนเก่าของพี่ไม่ได้หรอก...”"___" เรื่องของผู้หญิงคนนั้นยังวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด...แฟนเก่าที่ต้องมาเสียชีวิตเพราะความผิดพลาดระหว่างการทดลองวิจัยของพี่ชายตัวเองเมื่อหลายปีก่อนในเมื่อฉันสู้คนที่อยู่ในใจเขาไม่ได้ แล้วจะดันทุรังอยู่ต่อไปทำไม ในเมื่อสุดท้ายแล้ว... เขาก็ไม่ได้รักฉันจริง ๆ“เสี่ย... เราไปกันเถอะ”ฉันดึงมือเสี่ยดาร์กออกจากร้านอาหารทันที โดยไม่คิดจะหันกลับไปมองหน้าพี่ภูมิอีกแต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เสี่ยดาร์กก็ดึงฉันให้หยุด“จูน ทำแบบนี้ทำไมวะ”เขาดึงฉันเข้าไปกอดแน่น ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังอย่างที่ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อน“ชอบกู... เหมือนที่ชอบมันไม่ได้เหรอวะจูน”“...”ฉันนิ่งไป ไม่รู้จะตอบอะไร“กูไม่รู้หรอกนะว่าทำไมเวลาอยู่ใกล้มึงแล้วกูถึงมีความสุข ใจกูเต้นแรงทุกครั้งที่อยู่ใกล้มึง...” เสี่ยดาร์กถอนหายใจ “กูเองก็บอกไม่ถูกว่ะ”เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ“ถึงเราจะรู้จักกันแค่ช่วงสั้น ๆ แต่กูก็รู้ใจตัวเองดีว่ะ... กูรักมึงเข้าแล้ว”“เสี่ย...”ฉันเงยหน้ามองเขาอย่างไม่เข้าใจ“ทำไมเสี่ยใจง่ายจังวะ”“