เรื่องที่ 1 CEO เร้ารัก บทที่ 5

“กินต่อเถอะ ยังไม่ถึงสองทุ่ม งานยังอีกเยอะ”

ลินพยายามก้มหน้ากินข้าวต่อ แต่รสชาติทุกอย่างเหมือนฝุ่นทราย เธอแอบมองเขาผ่านแว่นหนาเตอะ ใบหน้าหล่อเหลาแต่เย็นชาของธนัชตอนนี้ดูอ่อนโยนลงเล็กน้อย… หรือเธอคิดไปเอง ?

เวลาผ่านไปอีกหนึ่งชั่วโมง

ทั้งคู่นั่งตรวจเอกสารด้วยกันบนโต๊ะประชุมยาว ธนัชอธิบายงานด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลกว่าปกติ บางครั้งเขาก็ยื่นเอกสารให้เธอแล้วนิ้วแตะนิ้วเธอ บางครั้งก็ลุกขึ้นยืนข้างหลังเก้าอี้ของเธอ ก้มลงใกล้จนลินได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายชัดเจน

“ตรงนี้… เปลี่ยนเป็นยี่สิบห้าล้าน” เขาพูดเสียงเบา ลมหายใจอุ่นรดต้นคอเธอ

ลินตัวสั่นจนปากกาเกือบหลุดมือ “คะ… ครับ… เอ๊ย ค่ะ”

ธนัชหัวเราะในลำคอเบา ๆ “คุณยังเหมือนเดิม… แต่นั่นแหละที่ผมชอบ”

ลินกัดริมฝีปากแน่น ไม่อยากให้เขารู้ว่าเธอกำลังใจเต้นแรงขนาดไหน เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าของเธอสั่นขึ้นมา ลินสะดุ้งสุดตัว รีบคว้าโทรศัพท์ออกมา มองหน้าจอแล้วหน้าซีดทันที

“โรงพยาบาลสุโขทัย” เธอพึมพำเสียงสั่นก่อนกดรับสายอย่างรวดเร็ว

“คุณณัฐลินใช่ไหมคะ… ลูกสาวของคุณแม่จันทร์”

เสียงพยาบาลดังขึ้นจากปลายสาย ลินลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้

“ค่ะ… เป็นอะไรคะ”

“คุณแม่มีไข้สูงและหายใจติดขัดค่ะ ตอนนี้เราต้องส่งเข้า ICU ด่วน เงินมัดจำค่ารักษาเพิ่มอีกหนึ่งแสนห้าหมื่นบาท ทางโรงพยาบาลขอโอนด่วนหน่อยนะคะ”

ลินตัวแข็งทื่อ มือที่ถือโทรศัพท์สั่นเทา “ค่ะ… หนู… หนูจะโอนเดี๋ยวนี้ค่ะ”

เธอวางสายแล้วยืนนิ่ง ใบหน้าซีดเผือด น้ำตาคลอโดยไม่รู้ตัว ธนัชมองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปทันที

“เกิดอะไรขึ้น”

ลินพยายามกลั้นน้ำตา “แม่… แม่หนูป่วยหนักค่ะ ต้องเข้า ICU อีกแล้ว… หนูต้องโอนเงินด่วน”

เธอรีบหยิบกระเป๋าแล้วเดินโซเซไปที่โต๊ะทำงานตัวเอง เปิดแอปธนาคารด้วยมือที่สั่นเทา ยอดเงินในบัญชีตอนนี้เหลือแค่สามหมื่นกว่าบาท เงินเดือนยังไม่ถึงสิ้นเดือน

“พอ… พอไม่ได้” เธอพึมพำเสียงสั่น น้ำตาไหลลงแก้มโดยไม่รู้ตัว

ธนัชเดินตามเธอมาอย่างเงียบ ๆ ยืนอยู่ข้างหลัง มองลงไปที่หน้าจอโทรศัพท์ของเธอ

“เท่าไหร่” เขาถามเสียงนิ่ง

ลินสะอื้น “หนึ่งแสนห้าหมื่นค่ะ… หนู… หนูไม่รู้จะทำยังไง”

ธนัชเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะวางมือลงบนไหล่เธอเบา ๆ

“ผมช่วยคุณได้”

ลินหันมามองเขาด้วยดวงตาที่แดงก่ำ “คะ ?”

ธนัชมองเธอตรง ๆ ดวงตาคมกริบเต็มไปด้วยความตั้งใจที่ลินไม่เคยเห็นมาก่อน

“แต่… คุณต้องยอมรับเงื่อนไขของผม” เขาพูดช้า ๆ ทุกคำหนักแน่นและเด็ดขาด

“และเงื่อนไขนั้น… ไม่ใช่แค่เรื่องงาน” ธนัชยืนนิ่งตรงหน้าเธอ สายตาคมกริบจ้องมองลินที่น้ำตาคลอไม่วางตา

“เงื่อนไขของผมง่ายมาก” เขาพูดเสียงทุ้มต่ำ แต่ทุกคำชัดเจนและหนักแน่น “ผมจะโอนเงินหนึ่งแสนห้าหมื่นบาทให้โรงพยาบาลแม่คุณเดี๋ยวนี้ และจะรับผิดชอบค่ารักษาพยาบาลของคุณแม่ทั้งหมดจนกว่าจะหายดี ไม่ว่าจะแพงแค่ไหน”

ลินยกหน้าขึ้นมองเขา น้ำตาไหลลงแก้มไม่หยุด “คุณ… พูดจริงเหรอคะ?”

“ผมไม่เคยล้อเล่นเรื่องเงิน” ธนัชตอบตรง ๆ “แต่คุณต้องแลกกับบางอย่าง”

เขาก้าวเข้าไปใกล้จนลินต้องถอยหลังติดผนังห้องทำงาน ฝ่ามือใหญ่ของเขายกขึ้นปิดผนังข้างหัวเธอ เอนตัวลงจนลมหายใจอุ่นรดใบหน้า

“ผมต้องการคุณ ลิน” เขาพูดช้า ๆ ทุกคำแทงทะลุหัวใจ “ทั้งกายและใจ คุณต้องเป็นของผม”

ลินตัวสั่นเทา ใบหน้าซีดเผือด “คะ… คุณพูดอะไรคะ ? ฉันไม่ใช่ของเล่น !” น้ำตาเธอไหลพราก “ฉันยอมทำทุกอย่างเพื่อแม่… แต่ไม่ใช่ขายตัวแบบนี้ !”

ธนัชมองเธอด้วยสายตาที่เย็นชาแต่แฝงด้วยความต้องการ “ผมไม่ได้ให้คุณขายตัว” เขาพูดต่อ “ผมให้คุณเป็นของผมคนเดียว”

เขายกนิ้วนับเงื่อนไขทีละข้อ

“หนึ่ง เงินเดือนคุณจะเพิ่มเป็นสามเท่า สอง ผมจะให้คุณอยู่คอนโดหรูใกล้บริษัทฟรี รวมค่าใช้จ่ายทั้งหมดในชีวิตประจำวัน สาม ผมจะดูแลแม่คุณทุกอย่างจนหายดี แต่คุณต้องทำตามกฎของผมทุกข้อ”

เขาหยุดมองเธอตรง ๆ

“คุณต้องเป็นผู้หญิงของผม… ทุกคืนที่ผมต้องการ คุณต้องตอบสนองทุกความต้องการของผม ไม่มีคำว่า ‘ไม่’ ไม่มีคำว่า ‘ปฏิเสธ’ คุณต้องยอมให้ผมครอบครองคุณทั้งกายและใจ”

ลินร้องไห้สะอึกสะอื้น มือยกขึ้นปิดปากตัวเอง “คุณธนัช… นี่มันบ้าไปแล้วค่ะ มีผู้หญิงสวย ๆ เยอะแยะที่ยอมทำตามคุณ ทำไมต้องเป็นฉัน ?”

ธนัชยิ้มมุมปากเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เย็นชาแต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

“เพราะคุณคือคนที่ผมต้องการ… ตั้งแต่คืนฝนตกที่โรงแรม ผมก็ต้องการครอบครองคุณ”

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดโอนเงินต่อหน้าเธอ แล้วยื่นหน้าจอให้ดู

“เงินหนึ่งแสนห้าหมื่น… โอนเรียบร้อยแล้ว ถ้าคุณปฏิเสธ ผมจะขอคืนเงินทันที”

ลินมองหน้าจอโทรศัพท์ น้ำตาไหลพราก หัวใจเธอแตกสลายระหว่างศักดิ์ศรีกับความรักต่อแม่

ภาพแม่ที่นอนหอบหายใจในห้อง ICU ผุดขึ้นในหัว… เงินเดือนเก่าไม่พอ… พ่อติดเหล้า… ชีวิตที่กำลังจะพังทลาย

เธอกัดริมฝีปากจนเลือดซึม

“ฉัน…” เสียงเธอสั่นเทา “ค่ะ ฉันยอม…”

ธนัชหรี่ตาเล็กน้อย “พูดอีกครั้งให้ชัด ๆ”

ลินหลับตา น้ำตาไหลไม่หยุด “ฉันยอม… เป็นของคุณ”

ธนัชยื่นมือไปปัดน้ำตาให้เธอเบา ๆ นิ้วโป้งลูบแก้มที่เปียกชุ่ม

“ดี… พรุ่งนี้เช้า คุณจะเซ็นสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษร”

เขาก้มลงกระซิบข้างหูเธอเสียงทุ้มต่ำ

“และคืนนี้… เริ่มจากคืนนี้ คุณเป็นของผมแล้ว ลิน”

ลินตัวแข็งทื่อ น้ำตายังไหลไม่หยุด

เธอรู้ดีว่า… ชีวิตของเธอเพิ่งเปลี่ยนไปตลอดกาล

เช้าวันถัดไป

ลินยืนตัวแข็งอยู่หน้าประตูห้อง มือทั้งสองข้างกุมเอกสารสัญญาที่เพิ่งพิมพ์เสร็จใหม่ ๆ แน่นจนกระดาษยับ ใจเต้นแรงจนแทบระเบิด

เมื่อคืนเธอร้องไห้จนตาบวม กลับไปนอนที่คอนโดเช่าแล้วฝันร้ายตลอดคืน แต่เช้านี้เธอต้องมาทำตามที่ตกลงไว้

“เข้ามา” เสียงธนัชดังเรียบ ๆ จากในห้อง

ลินผลักประตูเข้าไปช้า ๆ ธนัชนั่งหลังโต๊ะทำงาน สูทสีกรมเข้มเรียบกริบ ใบหน้าหล่อเหลาแต่เย็นชาเหมือนทุกวัน แต่สายตาที่มองเธอตอนนี้… มันร้อนแรงและครอบครองมากขึ้น

“นั่ง” เขาชี้เก้าอี้ตรงหน้า