เรื่องที่ 1 CEO เร้ารัก บทที่ 2

ลินเดินออกจากห้องประชุมด้วยขาที่ยังสั่นเทาเล็กน้อย ประตูปิดดังปังเบา ๆ ตามหลังเธอเหมือนคำเตือนครั้งสุดท้ายจากธนัช ภคภูมิ ที่ยังนั่งนิ่งอยู่ตรงหัวโต๊ะ ใบหน้าหล่อเหลาแต่เย็นชาเหมือนรูปปั้นหินอ่อนที่ไม่มีวันยิ้ม

เธอทรุดตัวลงนั่งที่โต๊ะทำงานตัวเล็ก ๆ นอกห้อง มือยังกอดแฟ้มเอกสารแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด พิมที่นั่งข้าง ๆ หันมามองด้วยสายตาเป็นห่วง

“ยังไม่เป็นไรใช่ไหมลิน ?” พิมถามเสียงเบา “วันแรกก็เจอแบบนี้แหละ… อย่าไปคิดมากนะ เขาดุกับทุกคนเหมือนกัน”

ลินพยายามยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นออกมาได้แค่ครึ่ง ๆ กลาง ๆ แห้งเหี่ยว

“ไม่เป็นไรค่ะพี่… แค่หนู… หนูอาจจะไม่เหมาะกับงานนี้จริง ๆ”

เธอพูดพลางก้มลงมองเสื้อเชิ้ตที่ยังเปื้อนคราบกาแฟเล็กน้อยจากเหตุการณ์เมื่อครู่ กลิ่นอเมริกาโน่ติดจมูกเธอจนน่าจะฝังลึกไปถึงวันพรุ่งนี้

ชีวิตในกรุงเทพฯ มันเร็วและโหดร้ายเกินไปสำหรับสาวสุโขทัยที่เพิ่งย้ายมาสามเดือน

ทุกเช้าเธอต้องตื่นตีห้าเพื่อขึ้นรถเมล์สองต่อ ทุกเย็นต้องรีบกลับคอนโดราคาถูกย่านรังสิตเพื่อโอนเงินให้แม่ที่กำลังรักษามะเร็งระยะต้น

แต่คืนนี้… มันยังไม่จบเมื่อโทรศัพท์บนโต๊ะสั่นขึ้นมาพอดี ลินสะดุ้งก่อนกดรับสาย

“ลิน” เสียงธนัชดังขึ้นจากปลายสาย เรียบแต่หนักแน่นเหมือนเคย คำสั่งที่เธอไม่มีทางปฏิเสธ

“คืนนี้มีงานเลี้ยงปีใหม่บริษัทที่โรงแรมแกรนด์ ริเวอร์ไซด์ ห้าดาว เอกสารชุดสำหรับคู่ค้าญี่ปุ่นยังไม่เสร็จใช่ไหม”

ลินกลืนน้ำลายดังเอื๊อก “เสร็จแล้วค่ะ… แต่หนูยังไม่ได้พิมพ์เป็นชุดสมุดเล่ม”

“ดี” เขาตอบสั้น “คุณเอาเอกสารชุดนั้นไปส่งที่งานเลี้ยงเดี๋ยวนี้ ผมต้องการให้คู่ค้าดูก่อนเจรจา พรุ่งนี้เช้าแปดโมง อย่าทำพลาด”

“คะ… แต่ตอนนี้ห้าโมงครึ่งแล้วค่ะ ฝนก็เริ่มตก…”

“คุณมีเวลาหนึ่งชั่วโมง” เขาตัดบท “ถ้าทำไม่ได้ ผมจะหาคนอื่น”

ลินกัดริมฝีปากแน่น “ได้ค่ะ… หนูไปเดี๋ยวนี้”

เสียงเงียบปลายทำให้รู้ว่าเขาตัดสายไปแล้ว เธอนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนถอนหายใจยาว พิมที่นั่งฟังอยู่ข้าง ๆ ส่ายหน้า

“งานเลี้ยงปีใหม่ของบริษัทเราแรงมากเลยนะลิน โรงแรมห้าดาว ริมแม่น้ำเจ้าพระยา มีคนมาร่วมเป็นร้อย ซีอีโอใหญ่ ๆ จากบริษัทอื่นก็มาเยอะ ระวังตัวด้วย”

ลินยิ้มฝืด “หนูแค่ไปส่งเอกสารค่ะพี่ ไม่ได้ไปงานเลี้ยง”

เธอรีบจัดเอกสารใส่แฟ้มหนังสีน้ำตาล แล้วคว้ากระเป๋าผ้าใบเก่า ๆ วิ่งลงลิฟต์ทันที

เมื่อก้าวออกจากตึก ฝนที่เคยตกปรอย ๆ กลับกระหน่ำลงมาอย่างไม่ทันตั้งตัว เมฆดำทะมึนปกคลุมฟ้ากรุงเทพฯ ทั้งเมือง กลิ่นฝนปนควันรถและกลิ่นยางเปียกโชยขึ้นเต็มจมูก

เธอไม่มีร่มจึงวิ่งฝ่าฝนที่หนักและเย็นเฉียบไปยังป้ายรถเมล์ รองเท้าคัทชูที่กัดส้นเท้าตั้งแต่เช้าตอนนี้ยิ่งบาดเจ็บหนักขึ้นทุกก้าว

รถติดยาวเป็นหางยาว ไฟแดงเปลี่ยนเป็นไฟเขียวแล้วก็ยังไม่ขยับ ลินยืนรอใต้ป้ายรถเมล์ที่รั่วซึม น้ำฝนไหลย้อยลงมาจากหลังคาเปียกเสื้อผ้าเธอจนชุ่ม ผมหางม้าที่มัดเรียบร้อยตั้งแต่เช้าตอนนี้ยุ่งเหยิง เปียกสยายติดแก้มและคอ

“โอ๊ยยย… ทำไมฝนต้องตกหนักขนาดนี้ด้วย” เธอพึมพำกับตัวเอง มือกุมแฟ้มแน่นพยายามกันน้ำฝนไม่ให้ซึมเข้าไป

สี่สิบนาทีต่อมาจึงเห็นรถเมล์ ลินโหนตัวขึ้นรถที่แน่นขนัด กลิ่นตัวคนเปียกฝนปนกลิ่นอาหารจากร้านข้างทางลอยคละคลุ้ง

เธอนั่งชิดหน้าต่าง มองวิวเมืองที่พร่ามัวไปด้วยฝน ใจคิดถึงบ้านที่สุโขทัย คิดถึงแม่ที่กำลังนอนรอโอนเงินเดือนนี้ คิดถึงพ่อที่ยังติดเหล้าแต่เธอไม่เคยเลิกหวัง

เมื่อลงจากรถที่หน้าทางเข้าโรงแรมแกรนด์ ริเวอร์ไซด์ เวลาเกือบเจ็ดโมงแล้ว ฝนยังไม่หยุด

ลินวิ่งฝ่าเม็ดฝนที่กระหน่ำลงมาเหมือนฟ้าจะถล่มโลก แฟ้มในมือเธอเปียกชุ่มไปครึ่งหนึ่ง เสื้อเชิ้ตสีครีมที่บางเบาติดเนื้อแนบสนิทกับผิว กระโปรงยาวเปียกหนักจนยึดติดกับขา

เธอผลักประตูทางเข้าอาคารใหญ่ของโรงแรม กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากดอกไม้สดและน้ำหอมราคาแพงลอยอบอวล ภายในหรูหราเกินบรรยาย โคมไฟระย้าคริสตัลสะท้อนแสงระยิบระยับ พื้นหินอ่อนขัดมันวาว พนักงานในชุดยูนิฟอร์มสีครีมยืนต้อนรับด้วยรอยยิ้มสุภาพ

แต่เธอ… ดูเหมือนคนแปลกหน้าที่หลงเข้ามาในโลกที่ไม่ใช่ของเธอ

เธอเดินก้มหน้าไปยังห้องบอลรูมใหญ่ที่จัดงานเลี้ยงปีใหม่ของบริษัท ภคภูมิ พร็อพเพอร์ตี้ เสียงดนตรีคลาสสิกเบา ๆ ดังลอยมาไกล ๆ เสียงหัวเราะและบทสนทนาของคนชั้นสูงปะปนกัน

ลินหยุดยืนหน้าประตูบานใหญ่ ใจเต้นแรง

“ส่งเอกสาร… แค่ส่งเอกสาร… แล้วกลับบ้าน” เธอพูดกับตัวเองราวกับจะปลอบใจ

แต่ก่อนที่เธอจะก้าวเข้าไป ฝนที่ยังตกหนักจากด้านนอกทำให้เธอต้องเช็ดน้ำฝนที่ไหลย้อยลงมาจากผมและใบหน้า แว่นหนาเตอะของเธอพร่ามัว เธอถอดแว่นออกเช็ดด้วยปลายนิ้วที่สั่นเทา

และในวินาทีนั้นเอง…

ธนัช ภคภูมิ ที่ยืนคุยกับคู่ค้าญี่ปุ่นอยู่ใกล้ระเบียงกระจก มองเห็นเธอ

ชายหนุ่มหยุดพูดกลางคัน ดวงตาคมกริบจับจ้องไปที่สาวตัวเล็กที่ยืนเปียกปอนตรงประตู

ผมที่ปกติมัดหางม้าอย่างเรียบร้อย ตอนนี้สยายเปียกติดแก้ม ริมฝีปากแดงระเรื่อเพราะความหนาวและความอับอาย เสื้อเชิ้ตที่เปียกติดตัวเผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งที่เขาไม่เคยสังเกตมาก่อน กระโปรงยาวที่เปียกหนักยึดติดกับสะโพกและต้นขา…

เป็นครั้งแรกที่ธนัช ภคภูมิ รู้สึกถึง “ความสวย” ที่ซ่อนอยู่ใต้ภาพลักษณ์เลขานุการแสนเชยของเธอ

และเป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกถึงความหึงหวงที่พุ่งทะยานขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว

หึงหวง และ… ต้องการ

“คุณธนัช ?” คู่ค้าชาวญี่ปุ่นเรียกเบา ๆ เมื่อเห็นเขาหยุดพูดกลางคัน

ธนัชไม่ตอบ เขาวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะข้าง ๆ แล้วเดินตรงไปยังประตูทางเข้า ก้าวยาว ๆ ที่เร็วและหนักแน่น

ลินยังไม่ทันรู้ตัว เธอกำลังก้มหน้าเช็ดน้ำฝนจากใบหน้าด้วยหลังมือ มืออีกข้างยังกุมแฟ้มเอกสารที่เปียกชุ่มไว้แน่น

“ลิน” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นตรงหน้า

ลินสะดุ้งสุดตัว มองขึ้นไปแล้วก็ชะงัก ธนัชยืนอยู่ตรงนั้น สูทสีเทาเข้มยังเรียบกริบ ไม่มีรอยยับแม้แต่เส้นเดียว ใบหน้าหล่อเหลาแต่เย็นชา ดวงตาจ้องมองเธอเขม็งจนเธอรู้สึกเหมือนถูกจับตัว

“คุณ… คุณธนัช” ลินพูดเสียงสั่น มือยกแฟ้มขึ้นบังอกโดยไม่รู้ตัว “เอกสาร… เอกสารชุดสำหรับคู่ค้าญี่ปุ่นค่ะ หนู… หนูเอามาส่งตามที่สั่ง”

เธอพยายามยื่นแฟ้มให้ แต่ธนัชไม่รับ เขายื่นมือไปจับข้อมือเธอแทน สัมผัสอุ่นจากฝ่ามือใหญ่ของเขาทำให้ลินตัวแข็งทื่อ