เรื่องที่ 1 CEO เร้ารัก บทที่ 3

“เปียกขนาดนี้” เขาพูดเสียงต่ำ “ทำไมไม่พกร่มมาด้วย”

ลินอึ้ง “หนูไม่ทันคิดว่าฝนจะตกหนัก… แล้วหนูก็รีบ…”

ก่อนที่เธอจะพูดจบ เสียงหัวเราะดังและหยาบคายก็ดังขึ้นจากด้านข้าง

“เฮ้ยยย สาวน้อยคนนี้เปียกปอนเลยนะ งานเลี้ยงปีใหม่ของภคภูมิมีของขวัญแบบนี้ด้วยเหรอ?”

ผู้ชายวัยสี่สิบต้น ๆ ในสูทสีน้ำเงินเข้มที่ดูเมามาก เดินโซเซเข้ามาใกล้ แก้ววิสกี้ในมือเขาสั่นเทา

“สวยซ่อนรูปดี… มาส่งเอกสาร ? หรือมาส่งตัว ?” ชายน่ารังเกียจยื่นมือไปจับแขนลินแรง ๆ ดึงเธอเข้าไปใกล้

“ปล่อยค่ะ !” ลินสะดุ้ง รีบดึงแขนกลับ แต่ผู้ชายคนนั้นยิ่งหัวเราะแล้วดึงแรงขึ้น

“อย่าดื้อสิ ฉันเป็นคู่ค้าของบริษัทเธอนะ มา ๆ ฉันจะพาไปเช็ดตัวให้…”

ลินตัวสั่น กลิ่นเหล้าคละคลุ้งจนเธอคลื่นไส้ ทันใดนั้น ฝ่ามือใหญ่และแข็งแรงอีกข้างก็ยื่นมา ดึงตัวเธอออกจากมือของผู้ชายคนนั้นอย่างรวดเร็ว ธนัชยืนขวางตรงหน้าลิน ร่างสูงของเขาบังเธอไว้หมด

“พอได้แล้ว คุณสุทธิชัย” เสียงของธนัชเรียบกริบ “เธอเป็นเลขานุการของผม ไม่ใช่ของเล่นให้คุณลวนลาม”

ผู้ชายชื่อสุทธิชัยชะงัก มองธนัชด้วยตาเมามัว “เฮ้ย ธนัช… แค่ล้อเล่นนิดหน่อยเอง”

“ล้อเล่น ?” ธนัชก้าวเข้าไปใกล้หนึ่งก้าว สายตาคมกริบจ้องตรง “อีกหนึ่งก้าว คุณจะได้ออกจากงานนี้พร้อมกับคดีล่วงละเมิดทางเพศทันที”

สุทธิชัยหน้าเสีย รีบยกมือขึ้นป้อง “โอเค ๆ ผมเมา ขอโทษ”

แล้วเขาก็หันหลังเดินโซเซจากไป ธนัชหันกลับมามองลินทันที สาวร่างเล็กยืนตัวสั่น ริมฝีปากเม้มแน่น แว่นที่เพิ่งใส่กลับไปยังพร่ามัวไปด้วยน้ำฝนและน้ำตาที่เริ่มคลอ

“ไม่เป็นไรนะ” เขาถามเสียงนุ่มลงกว่าปกติมาก

ลินส่ายหน้าเบา ๆ “ไม่เป็นไรค่ะ… ขอบคุณที่ช่วยหนู”

ธนัชมองเธออีกครั้ง สายตาเลื่อนลงไปที่เสื้อเชิ้ตที่เปียกติดตัวโดยไม่ตั้งใจ เนินอกที่ยกขึ้นลงตามลมหายใจ ส่วนโค้งเว้าของเอวที่เขาเพิ่งเห็นชัดเจนเป็นครั้งแรก

หัวใจของเขาเต้นรัวแรง ความต้องการที่พุ่งทะยานขึ้นมานั้นรุนแรงจนเขาเกือบควบคุมตัวเองไม่ได้

“ตามผมมา” เขาพูดเสียงทุ้ม ก่อนจะวางมือบนหลังของเธอเบา ๆ แล้วพาเดินออกจากห้องบอลรูม

ลินเดินตามเขาโดยไม่กล้าถามอะไร รู้สึกเพียงฝ่ามืออุ่นที่วางอยู่บนหลังของเธอผ่านเนื้อผ้าเปียก

ธนัชพาเธอตรงไปยังลิฟต์ส่วนตัวของโรงแรม กดชั้นเพนต์เฮาส์โดยไม่พูดอะไร ภายในลิฟต์ที่เงียบสงบ มีเพียงเสียงฝนที่ยังกระหน่ำอยู่ด้านนอกและเสียงหายใจของทั้งคู่

ธนัชมองลงไปที่ลินอีกครั้ง

“คุณ…” เขาพูดช้า ๆ “ไม่เคยบอกผมเลยว่าตัวเอง… สวยขนาดนี้”

ลินเงยหน้า มองเขาด้วยดวงตาที่ตื่นตระหนก “คะ ?”

ธนัชยิ้มมุมปากเล็กน้อยเป็นครั้งแรกในคืนนี้

“คืนนี้… อย่าเพิ่งกลับบ้าน”

เสียงลิฟต์เปิดออกเบา ๆ ทั้งคู่แทบไม่ได้ยิน

ธนัชก้าวออกมาก่อน ลินเดินตามหลังด้วยขาที่ยังสั่นเทาเล็กน้อย ผมเปียกติดแก้ม แว่นหนาเตอะยังพร่ามัวไปด้วยหยดน้ำฝนที่หลงเหลือ

“เข้ามา” ธนัชพูดเสียงทุ้มต่ำ กดคีย์การ์ดเปิดประตูห้องเพนต์เฮาส์บานใหญ่

ลินก้าวเข้าไปแล้วก็ชะงักค้าง ห้องกว้างจนเธอต้องเงยหน้ามองเพดานสูงลิ่ว

โคมระย้าคริสตัลส่องแสงนวลนุ่ม พื้นหินอ่อนสีเทาเข้มขัดมันวาวสะท้อนเงาร่างของทั้งคู่ ผนังกระจกบานยาวจากพื้นจรดเพดานเผยให้เห็นวิวแม่น้ำเจ้าพระยาที่มืดมิด

ฝนยังกระหน่ำลงมาไม่หยุด ไฟจากตึกสูงสองฝั่งแม่น้ำสะท้อนเป็นประกายระยิบระยับบนผิวน้ำเหมือนดวงดาวที่หล่นลงมา

เธอไม่เคยเห็นห้องแบบนี้มาก่อนในชีวิต

“นี่… นี่ห้องอะไรคะ” ลินถามเสียงแผ่ว มือยังกุมเสื้อคลุมแน่นหลังจากที่ออกมาจากห้องอาบน้ำ เพื่อชำระคราบฝนเปลี่ยนเสื้อผ้า

 “เพนต์เฮาส์ของโรงแรม ผมใช้เป็นห้องส่วนตัวเวลามีงานเลี้ยง”

เขาหันมามองเธออีกครั้ง สายตาคมกริบเลื่อนลงไปช้า ๆ ที่เสื้อคลุมบางยังชื้นจากน้ำ ผมหางม้าที่เพิ่งสางด้วยนิ้วมือ ใบหน้าแดงระเรื่อเพราะความร้อนและความอาย

ลินรู้สึกเหมือนถูกจ้องจนผิวหนังร้อนผ่าว

“คุณเปียกขนาดนั้น อาบน้ำเสร็จแล้วสบายขึ้นไหม” เขาถามเสียงนุ่มลงกว่าปกติมาก

“สบายขึ้นค่ะ… ขอบคุณมาก” ลินตอบเร็ว มือยกขึ้นปัดผมที่ยังเปียกหมาด ๆ “แต่… หนูควรกลับแล้วค่ะ ฝนก็ยังตก แต่รถเมล์คงยังมี”

ธนัชเดินตรงไปที่มินิบาร์ เปิดตู้เย็นหยิบขวดน้ำแร่เย็นจัดสองขวด วางลงบนโต๊ะกระจกหน้าโซฟา แล้วหันกลับมามองเธอ

“คืนนี้ฝนตกหนัก รถติดแน่ คุณกลับตอนนี้อาจไม่ปลอดภัย”

เขาพูดจบก็เดินเข้าไปใกล้เธออีกสองก้าว มือข้างหนึ่งยกขึ้นแตะไหล่เธอเบา ๆ ผ่านเนื้อผ้าเสื้อคลุมบาง

สัมผัสอุ่นจากฝ่ามือใหญ่ของเขาทำให้ลินตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นแรงจนเธอได้ยินเสียงตัวเอง

“พรุ่งนี้เช้า คุณมาทำงานปกติ” เขาพูดต่อเสียงต่ำ “แต่หลังห้าโมงเย็น ผมต้องการให้คุณอยู่ทำโอทีกับผม”

ลินตาโต “โอที… คะ ?”

“ใช่” ธนัชยิ้มมุมปากเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน “มีเอกสารชุดใหญ่สำหรับดีลญี่ปุ่น ผมต้องการให้คุณช่วยตรวจและจัดเรียง งานนี้สำคัญ ผมไว้ใจคุณ”

ลินกลืนน้ำลาย “แต่… หนูปกติกลับบ้านหกโมงครึ่งค่ะ แม่ยังรอโอนเงินทุกวัน…”

ธนัชไม่ตอบทันที เขาเพียงมองเธอตรง ๆ ดวงตาคมกริบเหมือนกำลังอ่านความคิดในหัวเธอ

“คืนนี้คุณช่วยผมแล้ว… พรุ่งนี้ก็ช่วยต่อได้ใช่ไหม”

เขาพูดพลางเลื่อนมือลงมาจับข้อศอกเธอเบา ๆ แล้วค่อย ๆ ดึงเธอให้เดินไปนั่งที่โซฟา ลินนั่งลงอย่างตื่นกลัวเล็กน้อย ขาไขว้กันแน่น มือวางบนตัก

ธนัชนั่งลงข้าง ๆ ห่างจากเธอเพียงหนึ่งศอก กลิ่นน้ำหอมผู้ชายอ่อน ๆ ปนกลิ่นฝนจากเสื้อสูทของเขาลอยมาแตะจมูกเธอ

“ลิน…” เขาพูดช้า ๆ “ไม่เคยบอกผมเลยว่าตัวเองมีผมยาวสวยขนาดนี้”

ลินสะดุ้งเล็กน้อย มือยกขึ้นจับผมหางม้าของตัวเองโดยไม่รู้ตัว

“ผม… ผมยาวเหรอคะ? หนูไม่เคยคิดแบบนั้นเลยค่ะ มัดง่าย ๆ ทุกวัน”

ธนัชหัวเราะในลำคอเบา ๆ เสียงทุ้มที่ทำให้อกเธอสั่นไหว

“นั่นแหละ… ที่น่าสนใจ”

เขายกมือขึ้นปัดเส้นผมเปียกที่ติดแก้มเธอออกเบา ๆ นิ้วโป้งแตะผิวแก้มของเธอชั่วขณะ สัมผัสนั้นเบาแต่ร้อนแรงจนทำให้ลินตัวสั่น มองเขาด้วยดวงตาที่ตื่นตระหนก

“คุณธนัช… ค่ะ?”