เรื่องที่ 1 CEO เร้ารัก บทที่ 4

ธนัชถอนมือกลับช้า ๆ แต่สายตายังจ้องเธอไม่วาง

“พรุ่งนี้หลังห้าโมง อย่าลืมนะ” เขาพูดจบก็ลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่างกระจก มองฝนที่ยังตกหนัก

ลินนั่งนิ่ง มือกุมอกตัวเองโดยไม่รู้ตัว เธอไม่รู้ว่าคืนนี้คือจุดเริ่มต้นของอะไร

แต่ธนัชรู้ดี

และเขากำลังเริ่ม “เร่งเร้า” อย่างช้า ๆ โดยที่เธอยังไม่ทันรู้ตัว

เขาหันกลับมามองลินอีกครั้ง ดวงตาคมกริบยังคงจับจ้องเธอไม่วางตา

“คืนนี้ฝนยังตกหนักขนาดนี้ ผมไม่ให้คุณกลับด้วยรถเมล์เด็ดขาด” เขาพูดเสียงทุ้มต่ำ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นกดโทรหาคนขับรถส่วนตัว “เอารถไปส่งคุณลินกลับคอนโดเดี๋ยวนี้”

ลินอึ้ง “ไม่ต้องหรอกค่ะ หนูกลับเองได้…”

“นี่ไม่ใช่คำขอ” ธนัชตัดบท มุมปากยกยิ้มเล็กน้อยที่ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นอีกเป็นสิบเท่า “คุณช่วยผมมากพอแล้วคืนนี้”

สิบนาทีต่อมา ลินถูกพาเดินลงลิฟต์ส่วนตัวไปยังลานจอดรถใต้ดิน รถ Mercedes สีดำมันวาวจอดรออยู่ คนขับในชุดสูทเปิดประตูให้เธออย่างนอบน้อม

ลินนั่งตัวเกร็ง มือยังกุมเสื้อคลุมโรงแรมแน่น ตลอดทางกลับคอนโดราคาถูกย่านรังสิต เธอไม่กล้าพูดอะไรเลย แค่แอบมองภาพสะท้อนของธนัชที่ยังติดอยู่ในหัวไม่หาย

คืนนั้น… ลินนอนไม่หลับ

เธอพลิกตัวไปมาบนเตียงเล็ก ๆ ในห้องเช่าแคบ ๆ ภาพฝ่ามืออุ่น ๆ ที่ปัดผมเธอ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายอ่อน ๆ ที่ติดตัวเธอจนถึงคอนโด ยังวนเวียนอยู่ในความคิดไม่เลิก

“คุณ… ไม่เคยบอกผมเลยว่าตัวเองสวยขนาดนี้”

ประโยคนั้นดังก้องอยู่ในหูเธอจนเช้า

เช้าวันถัดไป ลินเดินเข้าตึกบริษัทด้วยใบหน้าที่ยังแดงระเรื่อเล็กน้อย ผมหางม้ามัดเรียบร้อยเหมือนเดิม แว่นหนาเตอะ เสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ที่ปกติ กระโปรงยาวคลุมเข่า เธอนั่งลงที่โต๊ะทำงาน พิมหันมามองด้วยสายตาสงสัย

“เมื่อคืนเป็นไงบ้าง ? ฝนตกหนักขนาดนั้น ส่งเอกสารเสร็จดีไหม”

ลินยิ้มฝืด “เสร็จค่ะพี่… แล้วคุณธนัชก็… เอ่อ… ให้รถส่งหนูกลับ”

พิมตาโต “ห๊ะ ? รถส่วนตัวเหรอ ?”

ก่อนที่ลินจะตอบอะไร โทรศัพท์โต๊ะทำงานดังขึ้น เสียงธนัชเรียบแต่ชัดเจน

“คุณลิน เข้ามาในห้องผมเดี๋ยวนี้”

ลินสะดุ้งสุดตัว รีบคว้าโน้ตบุ๊กและปากกาเดินเข้าไปในห้องกระจกบานใหญ่ ธนัชนั่งหลังโต๊ะทำงาน สูทสีเทาเข้มเรียบกริบ ใบหน้าหล่อเหลาแต่เย็นชาเหมือนเดิม แต่สายตาที่มองเธอ… มันต่างออกไป

“นั่ง” เขาชี้เก้าอี้ตรงหน้า

ลินนั่งลงอย่างตื่น ๆ ขาไขว้กันแน่น

“เมื่อคืนคุณช่วยผมไว้เยอะ เอกสารชุดญี่ปุ่นเรียบร้อยดี” เขาพูดพลางเลื่อนแฟ้มไปทางเธอ “แต่ยังต้องตรวจอีกครั้ง หลังห้าโมงเย็น ผมต้องการให้คุณอยู่ทำงานดึกกับผม”

ลินกลืนน้ำลาย “ค่ะ… แต่หนูปกติกลับหกโมงครึ่ง…”

ธนัชเอนตัวพิงเก้าอี้ มองเธอตรง ๆ “วันนี้ผมจะให้คุณอยู่ถึงดึกหน่อย ผมจะสั่งอาหารเย็นมาให้”

เขาพูดจบก็ลุกขึ้นเดินอ้อมโต๊ะมาใกล้เธอ ยืนข้างเก้าอี้ของเธอ แล้วยื่นมือไปหยิบปากกาที่เธอวางไว้บนโต๊ะโดยบังเอิญ นิ้วของเขาสัมผัสหลังมือเธอเบา ๆ ชั่วเสี้ยววินาที

ลินตัวสั่นเล็กน้อย

“ลิน” เขาพูดเสียงต่ำ “ผมชอบผมยาวของคุณแบบนี้… อย่ามัดแน่นเกินไป”

ลินหน้าแดงก่ำ “คะ ? แต่… หนูมัดแบบนี้ทุกวันค่ะ มันสะดวก”

ธนัชหัวเราะในลำคอเบา ๆ “นั่นแหละ… ที่ผมชอบ”

ตลอดทั้งวัน ธนัชเรียกเธอเข้าไปไม่ต่ำกว่าเจ็ดครั้ง บางครั้งก็แค่ให้เอากาแฟ บางครั้งก็ให้ตรวจเอกสารเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่ทุกครั้ง เขาจะมองเธอนานกว่าปกติ มือเขาจะแตะไหล่เธอเบา ๆ เวลาเดินผ่าน หรือยื่นเอกสารให้แล้วนิ้วแตะนิ้วเธอ

พอเวลาห้าโมงครึ่ง พนักงานทุกคนเริ่มทยอยกลับ ลินนั่งรอที่โต๊ะทำงานตามคำสั่ง พิมเดินผ่านแล้วกระซิบ

“ระวังตัวนะลิน วันนี้คุณธนัชดู… แปลก ๆ”

ลินยังไม่ทันตอบ ประตูห้อง CEO เปิดออก ธนัชยืนอยู่ตรงนั้น เสื้อสูทถอดออกแล้วพาดบนเก้าอี้ ปลดกระดุมคอเสื้อสองเม็ด ดูหล่อและเป็นกันเองกว่าปกติ

“เข้ามาได้แล้ว” เขาพูด “อาหารมาแล้ว”

ลินเดินเข้าไปในห้องทำงาน โต๊ะประชุมเล็กถูกจัดเป็นโต๊ะอาหาร กับข้าวไทยหรู ๆ วางเรียงราย กลิ่นหอมฟุ้ง

“นั่งสิ” ธนัชดึงเก้าอี้ให้เธอ

ลินนั่งลงอย่างเก้ ๆ กัง ๆ มือสั่นจนเกือบทำช้อนตก ระหว่างกินข้าว ธนัชไม่พูดถึงงานเลย เขาถามเรื่องส่วนตัวแทน

“คุณมาจากสุโขทัยใช่ไหม… แม่เป็นยังไงบ้าง”

ลินตาโต “คุณ… รู้ได้ยังไงคะ”

“ผมอ่านโปรไฟล์พนักงาน” เขายิ้มมุมปาก “แล้วคุณก็เคยพูดถึงแม่ตอนประชุมครั้งหนึ่ง”

ลินหน้าแดงอีกครั้ง “แม่… แม่ป่วยค่ะ มะเร็งระยะต้น หนูต้องส่งเงินรักษาทุกเดือน”

ธนัชมองเธอด้วยสายตาที่อ่อนลง “ผมเข้าใจ… ถ้าคุณต้องการอะไร บอกผมได้”

เขายื่นมือไปแตะหลังมือเธออีกครั้ง คราวนี้ไม่ปล่อย

“คุณลิน… ผมเริ่มเห็นคุณในมุมที่ไม่เคยเห็นมาก่อน”

ลินตัวแข็ง มองเขาตาโต “คุณธนัช…”

ธนัชไม่ตอบ เขาเพียงจ้องเธอเขม็ง ดวงตาคมกริบเต็มไปด้วยความต้องการที่เริ่มก่อตัวชัดเจนขึ้นทุกวินาที

และในวินาทีนั้น ลินรู้สึกว่า…

เกมนี้กำลังเริ่มต้นอย่างแท้จริง

ธนัชยังจับหลังมือลินไว้แน่น มือใหญ่ที่อุ่นและแข็งแรงกว่าที่เธอเคยสัมผัสจากใครมาในชีวิต

ลินนั่งตัวแข็งที่เก้าอี้ตรงหน้าโต๊ะอาหารในห้อง CEO ที่ตอนนี้กลายเป็นพื้นที่ส่วนตัวของทั้งคู่ กลิ่นข้าวไทยหอมกรุ่นยังลอยคลุ้ง แต่เธอแทบไม่ได้กินอะไรต่อหลังจากประโยคสุดท้ายของเขา

“ผมเริ่มเห็นคุณในมุมที่ไม่เคยเห็นมาก่อน”

คำพูดนั้นยังดังก้องอยู่ในหัวเธอจนหูอื้อ

“คุณธนัช… ค่ะ” ลินพูดเสียงสั่น มือพยายามดึงกลับเบา ๆ แต่เขายังไม่ยอมปล่อย “หนู… หนูคิดว่าเราควรกลับไปทำงานต่อดีกว่าไหมคะ”

ธนัชมองเธอตรง ๆ ดวงตาคมกริบอ่านทุกความรู้สึกบนใบหน้าเธอเหมือนกำลังอ่านหนังสือ

“คุณกลัวผมเหรอ ลิน”

ลินเม้มปากแน่น “ไม่ใช่กลัว… แต่… หนูเป็นแค่เลขา เราไม่ควร…”

เขายิ้มมุมปากเล็กน้อย มือค่อย ๆ ปล่อยเธอ แต่แทนที่จะถอยห่าง เขากลับยื่นมือไปแตะคางเธอเบา ๆ ยกใบหน้าของเธอให้เงยขึ้นมองเขา

“คุณไม่ใช่ ‘แค่เลขา’ อีกต่อไปแล้ว” เขาพูดเสียงทุ้มต่ำ “ตั้งแต่คืนฝนตกคืนนั้น… ผมก็เห็นคุณ... ชัดเจนมากเกินไป”

ลินหน้าแดงก่ำจนถึงใบหู ใจเต้นแรงจนแทบระเบิด

ธนัชถอยกลับไปนั่งฝั่งตรงข้าม หยิบแก้วน้ำขึ้นจิบช้า ๆ แล้วพูดต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น