เรื่องที่ 1 CEO เร้ารัก บทที่ 1

ฝนเมืองกรุงเทพมหานครในตอนเจ็ดโมงครึ่ง แม้ไม่ได้ตกหนัก แต่กลับทำให้ตัวเหนียวเหนอะหนะจนน่ารำคาญใจ

ลินกำลังยืนอยู่หน้าตึกกระจกสูงห้าสิบชั้น มือข้างหนึ่งยกปิดหน้าผากที่ชื้นไปด้วยเหงื่อ เสื้อเชิ้ตสีครีมตัวบางราคาสองร้อยเก้าสิบบาทแนบติดหลังตั้งแต่ลงรถเมล์มา

“โอ้ย… สูงเป็นบ้าเลย” เธอพึมพำกับตัวเอง ก่อนรีบยกมือปิดปาก หันซ้ายหันขวาแบบกลัวใครได้ยิน

เสียงน้ำพุหน้าตึกพุ่งขึ้นลงดังซู่ซ่า พนักงานเดินผ่านไปมาสวมสูทเรียบกริบ ใบหน้าตึงเครียดเหมือนทุกคนกำลังแข่งกับเวลา

ส่วนเธอยืนตัวเล็ก ๆ ตรงกลางนั้น ก้มมองโน๊ตในมือถือเป็นครั้งที่สิบ บริษัท ภคภูมิ ดีเวลลอปเมนต์ จำกัด ชั้น 41

แม่เคยบอกว่า ‘ไปทำงานกรุงเทพฯ แล้วชีวิตจะดีขึ้น’ แต่แม่ไม่เคยบอกว่ากรุงเทพฯ จะทำให้คนตัวเล็กอย่างเธอรู้สึกตัวเองเล็กลงไปอีกเป็นสิบเท่า

เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วก้าวเท้าเข้าไปในตึก รองเท้าคัทชูมือสองกัดส้นเท้าเธอทุกก้าว เธอเม้มปากกลั้นเจ็บก่อนจะฝืนยิ้มแห้ง ๆ ที่คิดว่าหวานที่สุดที่เคาน์เตอร์ต้อนรับ

“ติดต่ออะไรคะ”

“มาทำงานวันแรกค่ะ” ลินยื่นเอกสารด้วยมือที่ชื้นไปหมด “เลขาซีอีโอ”

รอยยิ้มของอีกฝ่ายค้างไปชั่ววินาที ก่อนจะพิมพ์ข้อมูลแล้วมองเธอจากหัวจดเท้า เสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ กระโปรงยาวเกือบข้อเท้า แว่นหนาเตอะ ผมหางม้าที่มัดลวก ๆ

“ลิฟต์ขวาสุดค่ะ ชั้นสี่สิบเอ็ด”

ลินโค้งขอบคุณแล้วรีบเดินเกือบวิ่ง ปึก ! แต่เธอดันชนเข้ากับผู้ชายในสูทสีกรมเต็มแรง แฟ้มในมือเขากระจายเกลื่อนพื้น

“ว้าย ! ขอโทษค่ะ ขอโทษ ๆ” ลินย่อตัวลงเก็บเอกสารอย่างตื่นตระหนก

“คุณเดินยังไงเนี่ย” เสียงชายคนนั้นดุ แต่พอเห็นป้ายพนักงานใหม่บนอกเธอ ก็ชะงัก “เด็กใหม่ ?”

“ค่ะ… เลขาซีอีโอ”

เธอขมวดคิ้วเมื่ออีกฝ่ายเงียบไปสองวินาทีเต็ม ๆ ก่อนพูดเบา ๆ “โชคดีนะ”

เธอยืนงง แต่ประตูลิฟต์เปิดออกเสียก่อน พอเห็นเขาก้าวเข้าไป ลินรีบตามเข้าไปด้วย

ภายในลิฟต์เงียบสนิท แสงเงาวับจากกระจกรอบด้าน เธอเห็นภาพตัวเองชัดเจนที่ดูเหมือนครูสอนคณิตศาสตร์ เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่

“ขออย่าให้โดนไล่ออกตั้งแต่วันแรกเลย…” เธอพึมพำ

ชายข้าง ๆ หัวเราะฮึ “ทำงานกับคุณธนัช… เตรียมใจไว้หน่อยแล้วกัน”

ไม่ทันขาดคำประตูลิฟต์เปิดออกสู่ชั้นสี่สิบเอ็ดที่เงียบผิดปกติจนเธอขยาด พื้นหินอ่อนสีดำสะท้อนแสงไฟ พนักงานทุกคนหน้าตึงเครียด เสียงคีย์บอร์ดดังระงมแต่ไม่มีใครพูดคุยกัน

อะไรกันเนี่ย...

“เอ่อ… โต๊ะเลขาอยู่ตรงไหนคะ” ลินถามเสียงแผ่ว

ผู้หญิงวัยสามสิบเศษคนหนึ่งเงยหน้ามองเธอด้วยสายตาสงสาร “เด็กใหม่เหรอ… มานี่ ฉันชื่อพิม”

พิมพาเธอเดินไปที่โต๊ะตัวเล็กข้างห้องกระจกบานใหญ่

“นั่นห้องคุณธนัช” พิมชี้ “ฟังนะลิน ถ้าเขาด่า… อย่าเถียง ถ้าโยนเอกสาร… หลบ แล้วห้ามร้องไห้เด็ดขาด”

ลินหน้าซีด ขาเริ่มสั่น กลืนน้ำลายก่อนจะถามออกไป “ก่อนหน้านี้มีเลขาออกไปกี่คน... คะ ?”

“สี่คนในปีเดียว คนล่าสุดอยู่ได้สิบสองวัน”

สิบสองวัน ! เธอสะท้านในใจ

“แล้ว… ทำไมยังรับคนใหม่อีก”

พิมยิ้มเศร้า ๆ ส่ายหน้าระอา “เพราะไม่มีใครทนได้ไงล่ะ”

แกร๊ก ! จู่ ๆ ประตูห้องกระจกก็เปิดออก ทั้งชั้นเงียบกริบ ลินขนลุกเกรียว

ธนัช ภคภูมิ เดินออกมาในสูทสีเทาเข้ม ร่างเขาสูงโปร่ง ใบหน้าหล่อเหลาแต่เย็นชา คิ้วเข้ม ดวงตาคมกริบ สันกรามชัดเจน เขาเดินผ่านโต๊ะเลขาแล้วหยุด สายตาคมกริบจับจ้องลินตั้งแต่หัวจดเท้า

“นี่ใคร” เสียงทุ้มนุ่มดั่งน้ำผึ้งผิดไปจากดวงตาดุดัน

“เลขาใหม่ค่ะ” พิมตอบเร็ว ๆ

ธนัชหรี่ตา “ชื่อ”

เธอชะงัก เขาถามใคร ถามเธอหรือถามพี่พิม แต่สายตาของเขาจับจ้องเธอไม่วางตา เธอลอบกลืนน้ำลาย “ลินค่ะ”

“พิมพ์เร็วไหม”

“เออ... กลาง ๆ ค่ะ”

“อังกฤษ”

“ได้ค่ะ”

“ชวเลข”

“…ไม่เป็นค่ะ”

เขามองเธออีกครู่ ก่อนพูดเสียงเรียบ “กาแฟผม อเมริกาโน่ ไม่ใส่น้ำตาล สามนาที”

แล้วเขาก็หันหลังเดินกลับเข้าห้อง ลินยังยืนตัวแข็งขาก้าวไม่ออก เสียงพิมถอนหายใจยาวโล่งอก

“ตามฉันมา”

...........................

สิบสองนาทีต่อมา ในห้องประชุมอันเงียบสงบก็เกิดเรื่องขึ้นจนได้เมื่อลินทำกาแฟหกใส่เอกสารประชุมมูลค่ากว่าสองร้อยล้านบาท

เธอยืนหน้าซีด มือสั่นเทา มองแก้วที่ล้มคว่ำเพราะเธอสะดุดสายชาร์จโน้ตบุ๊กตัวเอง ธนัชที่นั่งหัวโต๊ะมองเอกสารเปียกช้า ๆ แล้วเลื่อนสายตามองเธอ

“คุณเพิ่งทำอะไรลงไป”

ลินรีบคว้าทิชชู “ขอโทษค่ะ เดี๋ยวหนูเช็ด...”

“นั่นต้นฉบับ เซ็นแล้ว”

เสียงเขานิ่ง แต่หนักแน่นจนอากาศในห้องเย็นลง ลินตัวแข็งยิ่งกว่าเดิม ธนัชนั่งพิงเก้าอี้ มองเธอด้วยสายตาที่ทำให้หัวใจเธอเต้นแรง

“ผมรู้ว่าคุณไม่ได้ตั้งใจ… แต่คนมีสมองไม่มีใครทำตัวโง่ขนาดนี้หรอก”

คำพูดนั้นแทงใจเธออย่างแรง เธอเม้มปากแน่น แก้มร้อนผ่าว แต่แทนที่จะก้มหน้าร้องไห้ เธอกลับหลุดปากออกไปเบา ๆ

“…ก็ไม่เห็นต้องด่ากันแรงขนาดนั้นเลยนี่คะ”

ทั่วทั้งห้องเงียบสนิท... พนักงานที่นั่งประชุมต่างชะงัก มองเธอตาโต ส่วนธนัชหรี่ตาลง มองเธอเหมือนเพิ่งพบสิ่งมีชีวิตแปลกใหม่

“เมื่อกี้คุณว่าอะไรนะ”

และเธอเพิ่งจะรู้ตัวว่าปากไวเกินไป ทำงานวันแรก ขอเถอะอย่าไล่ฉันออกเลยยย

“…เปล่าค่ะ”

“เงยหน้า”

เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นช้า ๆ ขาสั่น ธนัชมองตรงเข้าไปในดวงตาของเธอผ่านแว่นหนาเตอะเป็นเวลานานราวกับเขากำลังคิดอะไรอยู่ในใจ

“ออกไปพิมพ์เอกสารใหม่ทั้งชุด” เขาพูดช้า ๆ “แล้วถ้าพลาดอีก… คุณได้กลับสุโขทัยแน่”

ลินกอดแฟ้มแน่น ก้มหัวหลาย ๆ ครั้งติด ๆ กัน แล้วรีบวิ่งออกจากห้อง ประตูปิดดังปัง !

พิมรีบเดินตามออกมา “เป็นไงบ้าง”

ลินยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจยาวแรง

“คุณซีอีโอคนนี้ แม่งน่ากลัวชิบหายเลยค่ะพี่”