Semua Bab ชายามังกร : Bab 11 - Bab 20

อึดใจต่อมาทหารม้าแคว้นเอี้ยนที่แกะรอยเร่งไล่ล่าก็โผนทะยาน ย่ำผ่านกองไฟเล็กๆ นั่นจนดับมอด ผู้ที่ขี่ม้านำหน้าขบวนคือเอี้ยนซ่านฉี สองมือกอดอกโดยไม่ต้องจับสายบังเหียนก็บังคับม้าได้อย่างดีเยี่ยม สายตาแหลมคมของเขาจับจ้องแผ่นหลังขององค์ชายหลี่เซวียนหลงอย่างเดือดดาล ไอ้หนูคนนี้ช่างปราดเปรียวนัก ไล่กวดอย่างไรไม่เคยทัน“ปล่อยตัวนางเดี๋ยวนี้!” เอี้ยนซ่านฉีแผดเสียงคำรามขณะควบม้าไล่ตามอย่างดุเดือด หลี่เซวียนหลงกลับหัวเราะและตะโกนกลับไป“นางจะไปอยู่แคว้นหลี่ของข้าต่างหาก”หลี่เซวียนหลงตะโกนกลับไปอย่างเอาจริงเอาจัง ทำเอาเฉินเถาฮวาเบิกตากว้าง หันขวับไปถลึงตาใส่คนพูด “นี่! ใครบอกท่านว่าข้าจะไปกับท่าน”“ก็เจ้าไงล่ะ ไม่อยากไปหรอกรึ”กระแสลมโต้เสียงให้กระจัดกระจาย เอี้ยนซ่านฉีกำลังควบม้าจึงได้ยินเสียงองค์ชายพูดแค่เพียง ‘นาง... ของข้า...’ ฟังแล้วไม่ค่อยเข้าใจ แต่พอเห็นไอ้หนุ่มกอดน้องน้อยซะแน่น ใจของพี่ชายก็ลุกเป็นไฟแทบระเบิด เอี้ยนซ่านฉีเร่งม้าจนสังเกตเห็นว่าหลี่เซวียนหลงเปลือยท่อนบน ส่วนน้องสาวตัวน้อยก็เหลือแ

“กระหม่อมมีที่พึ่งอยู่แล้ว” หลี่เซวียนหลงหมายถึงหนังสือบนโต๊ะที่พลิกหน้าสะบัดไปตามแรงลม แต่หน้าล้วนมีภาพวาดสีสันสวยงามและลามกโจ่งครึ่ม หลี่เซวียนเยว่เป็นพี่ชายยังถึงกับถอนหายใจดังเฮ้อแรงๆ“ตำราเสพสุขที่เจ้าอ่านก็ไม่ต่างอะไรจากเรียนรู้วิชาสังหารมังกร[1] เจ้าควรจะต้องรู้จักรสของอิสตรีได้แล้ว ความหมายของข้าคือเสพจริง ไม่ใช่ภาพวาด การสูญเสียน้ำพิสุทธิ์ไปด้วยวิธีการของเจ้าถือเป็นเรื่องต้องห้าม ทำเช่นนี้ไม่ได้เด็ดขาด”“ก็เมื่อใดที่ข้าร่วมเตียงกับใคร นางผู้นั้นก็จะได้ตั้งครรภ์ทันทีอย่างไรเล่า[2]”“ข้าเบื่อฟังข้ออ้างของเจ้าเต็มทน”“เหตุใดเสด็จพี่จึงเดือดร้อนเรื่องการเสพสังวาสของกระหม่อมนัก กระหม่อมไม่ต้องการมีภาระ ไม่ต้องการมีห่วงพันธะให้เสียสมาธิยามออกรบ หากท่านต้องการให้กระหม่อมแต่งงาน คงต้องเป็นวันที่หลี่ไร้สงคราม”หลี่อ๋องพยักพระพักตร์อย่างรับฟัง “เลิกอ้างโน่นอ้างนี่แล้วตอบข้ามาตามตรง เจ้าคิดจะเก็บพรหมจรรย์ไว้ให้ใคร”         &nbs

ด่านแรกผ่านได้แล้ว เฉินเถาฮวาย่อกายขอบคุณ “ขอบพระทัยเพคะพี่สาม”“หม่อมฉันขอตามไปด้วยคนได้หรือไม่เพคะ”ซูเจี้ยน บุตรีของรองแม่ทัพซูอายุแค่สิบห้า เข้าวังมาตั้งแต่เล็กๆ โดยถูกเลี้ยงดูมาพร้อมกับเฉินเถาฮวาและได้รับมอบหมายทำหน้าที่คนสนิท นิสัยของนางชอบเรื่องสนุกสนานน่าตื่นเต้นเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ดังนั้นจึงเข้าคู่ติดตามองค์หญิงหย่งอานไปไหนไปกันเสมอ วันนี้ซูเจี้ยนได้เจอหน้าองค์ชาย ใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารักก็พลอยสดใสเพราะแอบชอบองค์ชายสามแต่ไม่กล้าเปิดเผย ทำได้เพียงเก็บไว้ในใจและเฝ้าชื่นชมเท่านั้นเอง     “พี่สาม... ข้าได้ยินว่าทัพแคว้นหลี่ยกทัพมาถึงสี่ทาง จริงหรือไม่”“ใช่แล้ว เรากำลังจะหาทางรับมือในวันนี้นี่แหละ”“แล้วท่านพี่คิดเห็นประการใด” เฉินเถาฮวาเดินก้าวสั้นๆ ดูอรชรอ้อนแอ้นราวกับกิ่งหลิวต้องลม ท่วงท่าคล่องแคล่วดุจเรือลอยบนนาวา ดูแวบเดียวก็รู้ว่านางมีฝีมือไม่ธรรมดา นางเป็นเด็กมีพรสวรรค์ อ่านหนังสือผ่านตาเพียงครั้งเดียวก็จำได้ทุกอักษรไม่มีตกหล่น อ่านทั้งบทกวีและลำนำเพลง แต่ที่จะ

“พี่ใหญ่ ท่านเถียงนางไม่ชนะหรอก เดี๋ยวท่านก็โอ๋นางอยู่ดี”เอี้ยนซื่อจิ้นพาดขาบนโต๊ะ เหยียดกายจนขาเก้าอี้เผยอขึ้น เขายังเป็นชายโสดจึงทำตัวลอยชายสบายๆ แม้ว่าเอี้ยนเซินจะอิดหนาระอาใจแค่ไหน แต่พอหันไปหาน้อง น้ำเสียงก็เปลี่ยนไปอีกแบบหนึ่ง “ฮวาเอ๋อร์ทานอะไรมาแล้วยัง เอาเสื้อคลุมของพี่ใหญ่ไปใส่ซะเดี๋ยวจะไม่สบาย อ้อ แล้วซูเจี้ยนนำกระถางอุ่นมือติดมาด้วยหรือไม่”ร่างสูงใหญ่กุลีกุจอเทน้ำชาร้อนๆ ส่งให้และห่อตัวน้องสาวด้วยเสื้อคลุมขนจิ้งจอก เฉินเถาฮวาพยายามดึงเสื้อออก พี่ชายห่มเข้า “อากาศเริ่มเย็นแล้ว ข้าบอกให้หาเสื้อผ้าหนาๆ มาใส่ก็ไม่ฟัง ซูเจี้ยน เจ้ากลับไปถึงวังเมื่อไหร่ให้รีบไปตามเสื้อที่ข้าสั่งไว้มาให้นางด้วย”“เพคะองค์ชายใหญ่”“พี่ใหญ่ ตอนนี้เพิ่งจะเข้าฤดูหนาว ข้าเป็นพวกขี้ร้อนและยังสบายดี ท่านไปประชุมต่อเถอะ ข้าแค่อยากมานั่งฟังเฉยๆ ไม่รบกวนท่านหรอก”“แล้วเจ้าทำงานปักผ้าเสร็จแล้วรึ”“พี่ใหญ่ถามไม่คิด ถามมาห้าปี คำตอบของนางก็มีแค่ปักดอกโบตั๋นเสร็จแล้วหนึ่งดอก” เอี้ยนซ่านฉีกลั้วหัวเราะขณะก้าวเข้ามาด้านใน “ฮวาเอ๋อร์ ข้าบดแผ่นอิฐหมดกองแล้ว

“คนจริงเขาไม่พูดมากเพคะ เลิกบ่นได้แล้ว”ปลายเท้าของเฉินเถาฮวาแตะพื้นได้ก็ยืนอย่างมั่นคง กวักมือยั่วยุประดุจเรียกลูกแมวให้มาหา องค์ชายรองจึงเดินกระแทกเท้าตึงๆ เข้ามาหมายจะจับเจ้าดอกท้อมัดแล้วส่งกลับเข้าวัง ร่างบอบบางถอยหนี อาศัยความได้เปรียบเรื่องความคล่องแคล่วฉับไว เกร็งสันมือดุจคมดาบฟาดเข้าใส่ต้นคอและช่วงเอวของพี่รองอย่างรุนแรง เฉินเถาฮวาพริ้วกายราวกับร่ายระบำอยู่รอบตัว ฟาดสันมือต่อเนื่องโดนเล็งไปที่จุดเดียวซ้ำๆเฉินเถาฮวาเร่งลงมือโจมตีใส่พี่ชายหนักขึ้น แต่ยิ่งเวลาผ่านไป พละกำลังของหญิงสาวก็ถดถอย เหงื่อซึมตามไรผมและหอบหายใจอย่างชัดเจน  “การศึกไม่ใช่เรื่องเด็กเล่น เลิกตอดเล็กตอดน้อยแล้วเอาจริงได้แล้วฮวาเอ๋อร์” เอี้ยนซ่านฉีนอกจากจะไม่สะท้านสะเทือนแล้ว ยังยืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อนเลยตั้งแต่เริ่มต้น สีหน้าของหญิงสาวจึงเริ่มวิตก ริมฝีปากแดงเม้มแน่นและพยายามหลบการจู่โจมทรงพลังของพี่ชาย เอี้ยนซ่านฉีวาดท่อนแขนออกไปดูเหมือนสะเปะสะปะ แต่แท้จริงแล้วกะระยะสวนกลับอย่างแม่นยำ อัดเข้าหน้าท้องของหญิงสาวเข้าเต็มๆ“อั่ก...”