บทที่ 2 ไปอยู่กับข้า 6

อึดใจต่อมาทหารม้าแคว้นเอี้ยนที่แกะรอยเร่งไล่ล่าก็โผนทะยาน ย่ำผ่านกองไฟเล็กๆ นั่นจนดับมอด ผู้ที่ขี่ม้านำหน้าขบวนคือเอี้ยนซ่านฉี สองมือกอดอกโดยไม่ต้องจับสายบังเหียนก็บังคับม้าได้อย่างดีเยี่ยม สายตาแหลมคมของเขาจับจ้องแผ่นหลังขององค์ชายหลี่เซวียนหลงอย่างเดือดดาล ไอ้หนูคนนี้ช่างปราดเปรียวนัก ไล่กวดอย่างไรไม่เคยทัน

“ปล่อยตัวนางเดี๋ยวนี้!” เอี้ยนซ่านฉีแผดเสียงคำรามขณะควบม้าไล่ตามอย่างดุเดือด หลี่เซวียนหลงกลับหัวเราะและตะโกนกลับไป

“นางจะไปอยู่แคว้นหลี่ของข้าต่างหาก”

หลี่เซวียนหลงตะโกนกลับไปอย่างเอาจริงเอาจัง ทำเอาเฉินเถาฮวาเบิกตากว้าง หันขวับไปถลึงตาใส่คนพูด “นี่! ใครบอกท่านว่าข้าจะไปกับท่าน”

“ก็เจ้าไงล่ะ ไม่อยากไปหรอกรึ”

กระแสลมโต้เสียงให้กระจัดกระจาย เอี้ยนซ่านฉีกำลังควบม้าจึงได้ยินเสียงองค์ชายพูดแค่เพียง ‘นาง... ของข้า...’ ฟังแล้วไม่ค่อยเข้าใจ แต่พอเห็นไอ้หนุ่มกอดน้องน้อยซะแน่น ใจของพี่ชายก็ลุกเป็นไฟแทบระเบิด เอี้ยนซ่านฉีเร่งม้าจนสังเกตเห็นว่าหลี่เซวียนหลงเปลือยท่อนบน ส่วนน้องสาวตัวน้อยก็เหลือแค่เอี๊ยมกับกางเกงชั้นในติดกาย เส้นเลือดบนขมับของแม่ทัพอสูรร้ายถึงกับปริแตก เกรี้ยวกราดดุจพายุไล่ซัดตามหลังแบบไม่คิดชีวิต

“ไอ้ชั่วช้าตัณหากลับ! ข้าจะสับไอ้จ้อนของเจ้าเป็นชิ้นๆ ไอ้จัญไร! นางเพิ่งจะเจ็ดขวบแท้ๆ”  

“พี่ชายเจ้าคิดสกปรกอะไรวะ” เขายอมรับนะว่าแอบตื่นเต้นนิดๆ ที่ได้เห็นเนื้อเด็ก แต่ก็ไม่ได้ต่ำทรามอย่างที่เอี้ยนซ่านฉีคิดสักหน่อย หลี่เซวียนหลงเร่งควบม้าสุดแรงเกิดโดยรวบเอวเฉินเถาฮวาไว้แน่น มือหนึ่งจับบังเหียน มือหนึ่งแกว่งไกวกระบี่สังหารทหารเอี้ยนที่ตีโอบเข้ามา ในที่สุดก็บุกตะลุยไปจนถึงช่องเขา หลี่เซวียนหลงตามมาสมทบทัพของตนเองได้ทัน เลือกรั้งท้ายขบวนทัพเพื่อเผชิญหน้ากับทวนมังกรผู้ซึ่งควบม้าไล่ตามหลังมาติดๆ เพียงลำพัง  

“ปากก็พูดปาวๆ ว่าเป็นลูกผู้ชายรักษาสัจจะ แต่เจ้าผิดคำสัญญานะเอี้ยนซ่านฉี”

“หุบปาก! ข้าไม่จำเป็นต้องให้เกียรติโจรลักพาตัวเด็กเยี่ยงเจ้า! ปล่อยตัวน้องข้าซะ!” เอี้ยนซ่านฉีโกรธจัด ขว้างทวนมังกรสุดแรง หลี่เซวียนหลงต้องการวัดระดับฝีมือจึงไม่หลบ

“ไปซะอาหมวยปากดี ขาหักคราวนี้ หวังว่าโตขึ้นจะไม่ขาเป๋นะ” บุรุษหนุ่มกระซิบขณะหิ้วคอเสื้อองค์หญิงน้อย เหวี่ยงออกไปให้พ้นรัศมีอันตราย ก่อนที่จะตวัดกระบี่รับทวนแหลมที่พุ่งเข้ามาในพริบตา หลี่เซวียนหลงปัดมันได้สำเร็จแต่ข้อมือทั้งสองข้างชาหนึบ แรงทวนกดทับจนม้าคู่ใจตื่นตระหนก บ่งบอกแน่ชัดว่าความทรงพลังของเอี้ยนซ่านฉีไม่ใช่ราคาคุย

“ฮึ! เอี้ยนซ่านฉี เก็บหัวของเจ้าไว้ให้ดีๆ หนี้บัญชีครั้งนี้ข้าจะกลับมาเด็ดหัวของเจ้า”

หลี่เซวียนหลงเก็บกระบี่คืนใส่ฝัก เมื่อเห็นว่าองค์หญิงน้อยกำลังพยุงตัวเองลุกขึ้นจากพงหญ้า ดูแล้วปลอดภัยดี มือแกร่งจึงเตะสีข้างม้าเป็นสัญญาณว่าเขากำลังจะจากไป เฉินเถาฮวาพยายามเขย่งขาวิ่งตามแต่หกล้มหน้าคะมำ

“นี่! แล้วมีดสั้นของพ่อข้าล่ะ?!”

“มันเป็นของข้าแล้วต่างหาก! ถ้าอยากได้คืนก็มาเอาเอง เด็กขาเป๋อย่างเจ้ามีปัญญามาที่แคว้นหลี่ก็มาได้เลย ข้าจะรอดูน้ำหน้าเจ้า! องค์หญิงสมองลา”

ในเมื่อไม่ยอมไปด้วยกันดีๆ เขาจึงแกล้งยั่วโทสะเพราะรู้ว่าต่อให้ขาขาดทั้งสองข้าง อาหมวยเถื่อนผู้นี้ก็จะกระเสือกกระสนไปแคว้นหลี่แน่นอน หลี่เซวียนหลงหัวเราะลูกคอเจ็ดชั้น ทำเอาเฉินเถาฮวาเริ่มโมโห รังแกเด็กไม่พอยังขี้ขโมย แถมปากสุนัขอีก นิสัยไม่ดีที่สุด

“ไอ้องค์ชายลูกเต่าโง่เง่า! จำเอาไว้ ข้าจะไล่เตะก้นท่าน”

“เตี้ยอย่างเจ้าเตะถึงตาตุ่มข้าหรือเปล่าเถอะ”

หลี่เซวียนหลงยังมีแก่ใจต่อปากต่อคำ ม้าขององค์ชายแห่งแคว้นหลี่ตะกุยขาหน้าขึ้นฟ้าอย่างคึกคะนองและโผนทะยานจากไปราวกับสายลม กว่าเอี้ยนซ่านฉีจะเร่งม้าจนถึงตัวน้องสาว หลี่เซวียนหลงและทัพสามพันนายก็ถอยไปไกลแล้ว หัวคิ้วหนาเข้มของเอี้ยนซ่านฉีขมวดตึงขณะมองตามหลังทัพแคว้นหลี่ องค์ชายหลี่เซวียนหลงผู้นั้นอายุเพียงสิบห้าแต่สามารถปัดทวนมังกรที่พุ่งสุดแรงได้นับว่าไม่ธรรมดา 

และเขาก็ไม่ลืมเขกศีรษะเฉินเถาฮวาดังโป๊ก ตำแหน่งเดียวกับที่หลี่เซวียนหลงเขกไว้อีกต่างหาก

“เจ้านี่มันน่ากระทืบ! กลับไปกับข้า เสด็จพ่อเตรียมไม้เรียวอันเท่าแขนไว้รอต้อนรับเจ้าแล้ว ข้าจะมัดเจ้าไว้กับพี่สะใภ้ของเจ้า ให้นางดัดนิสัยของเจ้าเสียให้เข็ด”

ร่างสูงใหญ่ปานภูผาหิ้วคอเสื้อน้องสาวตัวดีขึ้นนั่งม้า พอเห็นอาการบาดเจ็บที่ขาก็โวยวายดังลั่น รีบพากลับไปยังเขตแดนของแคว้นเอี้ยนโดยเร็วที่สุด เด็กน้อยไม่พูดอะไร เอาแต่นั่งนิ่ง เนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือดเปื้อนกระเซ็น เอี้ยนซ่านฉีจึงนึกในใจว่าให้องค์หญิงจอมแก่นได้มาพบเห็นการฆ่าฟันในสนามรบของจริงก็ดีเหมือนกัน จะได้เลิกร่ำร้องขอเรียนวิชาสงครามและเลิกตามเขามาที่แนวหน้าเสียที

 แต่เอี้ยนซ่านฉีหารู้ไม่ว่าดวงตากลมโตของนางส่องประกายแวววาวยิ่งกว่าเดิมเสียอีก และผู้ที่ทำให้เฉินเถาฮวาหมายหัวก็ล้วนเดือดร้อนหนักกันทุกคน