บทที่ 3 เสนอตัว 2

“กระหม่อมมีที่พึ่งอยู่แล้ว” หลี่เซวียนหลงหมายถึงหนังสือบนโต๊ะที่พลิกหน้าสะบัดไปตามแรงลม แต่หน้าล้วนมีภาพวาดสีสันสวยงามและลามกโจ่งครึ่ม หลี่เซวียนเยว่เป็นพี่ชายยังถึงกับถอนหายใจดังเฮ้อแรงๆ

“ตำราเสพสุขที่เจ้าอ่านก็ไม่ต่างอะไรจากเรียนรู้วิชาสังหารมังกร[1] เจ้าควรจะต้องรู้จักรสของอิสตรีได้แล้ว ความหมายของข้าคือเสพจริง ไม่ใช่ภาพวาด การสูญเสียน้ำพิสุทธิ์ไปด้วยวิธีการของเจ้าถือเป็นเรื่องต้องห้าม ทำเช่นนี้ไม่ได้เด็ดขาด”

“ก็เมื่อใดที่ข้าร่วมเตียงกับใคร นางผู้นั้นก็จะได้ตั้งครรภ์ทันทีอย่างไรเล่า[2]”

“ข้าเบื่อฟังข้ออ้างของเจ้าเต็มทน”

“เหตุใดเสด็จพี่จึงเดือดร้อนเรื่องการเสพสังวาสของกระหม่อมนัก กระหม่อมไม่ต้องการมีภาระ ไม่ต้องการมีห่วงพันธะให้เสียสมาธิยามออกรบ หากท่านต้องการให้กระหม่อมแต่งงาน คงต้องเป็นวันที่หลี่ไร้สงคราม”

หลี่อ๋องพยักพระพักตร์อย่างรับฟัง “เลิกอ้างโน่นอ้างนี่แล้วตอบข้ามาตามตรง เจ้าคิดจะเก็บพรหมจรรย์ไว้ให้ใคร”

                องค์ชายหนุ่มไม่ตอบอะไร หลี่อ๋องจึงเอียงพระพักตร์ มองมีดสั้นที่สวมอยู่ในฝักแกะสลักสวยงามแนบที่เอวของน้องชาย มันเป็นของสำคัญติดตัวหลี่เซวียนหลงมากกว่าจี้หยกประจำตำแหน่งเสียอีก รอยยิ้มของหลี่อ๋องจึงปรากฏฉาบฉาย

“เจ้ามีหญิงใดในดวงใจอยู่แล้วหรือไม่ เจ้ารักใครอยู่หรือเปล่า แม้ว่านางจะเป็นเพียงขอทานไร้ค่า ข้าก็ยินดีจะเป็นผู้ใหญ่สู่ขอหญิงนางนั้นให้เจ้า”

                “รักงั้นหรือ”

ชายหนุ่มทวนคำถามด้วยสีหน้าว่างเปล่า ตลอดชีวิตที่ผ่านมาเขาต่อสู้ในฐานะแม่ทัพรับใช้แผ่นดิน ต่อสู้เพื่อที่จะค้นหาความสงบเงียบสั้นๆ ก่อนจะสวมเกราะแล้วออกไปเข่นฆ่าอีกครั้ง จนบางครั้งเขาก็รู้สึกว่าไม่เหลืออะไรนอกจากเกาทัณฑ์คู่กายและเลือด ความรักคืออะไรเขาไม่มีเวลาว่างคิดถึงมันหรอก

                “ความรู้สึกที่ทำให้เจ้าอยากแต่งบทกวี สู้รบแย่งชิง หรืออยากมอบริมฝีปากแด่นางทุกครั้งที่พบหน้าไงเล่า?”

                หลี่เซวียนหลงส่ายหน้าแทนคำตอบทันที “เกรงว่าจะไม่มีพ่ะย่ะค่ะ และไม่คิดจะมีเร็วๆ นี้ด้วย”

                “ดีแล้ว เพราะเชื้อพระวงศ์อย่างเราไม่ควรมีความรัก มันเป็นอันตรายเกินไป”

แววพระเนตรของหลี่อ๋องทอประกายเย็นชา สีพระพักตร์กระด้างขึ้น แม้ว่าพระองค์จะมีชายาและนางสนมมากมายเต็มล้น แต่เพื่อรักษาฐานอำนาจภายใน ดังนั้นจึงไม่มีหญิงใดที่ได้ครอบครองพระทัยแม้แต่คนเดียว มุมปากของหลี่เซวียนหลงยกขึ้นเล็กน้อยเพื่อหัวเราะให้คำกล่าวของพี่ชาย เพราะเขารู้ดีว่าเป็นเพราะหยูเฟย นางสนมที่หลี่อ๋องรักสุดหัวใจทรยศหักหลังอย่างเจ็บแสบ หัวใจของพระองค์จึงด้านชา ไม่เคยเปิดรับใครเข้ามาอีกแล้ว

                “แผ่นดินมีเจ้าของได้เพียงหนึ่งเดียว แคว้นหลี่ของข้ายังต้องการกำลังพลและเงินทองสนับสนุนเพื่อทำสงครามอีกมาก”

หลี่เซวียนเยว่รับสั่งเยือกเย็นโดยไม่สนพระทัยอ่านความรู้สึกของน้องชายอีก “เจ้าจะต้องไปแต่งงานกับองค์หญิงแห่งแคว้นเหลียน เชื่อมดินแดนของเราผ่านพันธะสมรส”

                “กระหม่อมเคยได้ยินแต่ส่งตัวองค์หญิงไปเป็นบรรณาการ แต่นึกไม่ถึงว่ากระหม่อมจะกลายเป็นบรรณาการเสียเอง” ริมฝีปากของเขาหยัดยิ้มอย่างนึกขัน “ตัวกระหม่อมจะถูกฝ่าบาทขายกินเสียแล้ว”

                “แน่นอน พรหมจรรย์ของเจ้าเป็นข้อเสนอที่เหลียนอ๋องถูกพระทัยมากทีเดียว ทูตที่ข้าส่งไปนำรูปวาดองค์หญิงกลับมาด้วย ปากของนางช่างแดงดุจผลไม้สุก ดวงตากระจิดริดและพวงแก้มสวยใส อายุก็ไล่เลี่ยกับฟางหนิงน้องของเรา ดินแดนของแคว้นเหลียนกินเนื้อที่เกินกว่าครึ่งเมื่อเทียบกับของเรา ข้าต้องการมัน”

                “หากกระหม่อมปฏิเสธ จะเกิดอะไรขึ้น”

                “ข้าก็ต้องรับตัวองค์หญิงเข้าวังหลังของข้า แล้วส่งผู้อื่นไปแลกเปลี่ยนแทน” สองพี่น้องจ้องหน้ากันอยู่นาน ก่อนที่หลี่เซวียนหลงจะเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาก่อน

                “ฟางหนิงก็ต้องแต่งไปแคว้นเหลียนแทนกระหม่อมใช่หรือไม่”

                “ถูกต้อง”

                “เหลียนอ๋องไม่มีพระโอรส ไม่มีหลานชายสืบทอดอำนาจ ท่านยอมให้ฟางหนิงแต่งกับชายชราอายุคราวพ่อได้อย่างไร คนผู้นั้นสันดานต่ำช้า มัวเมาสุรานารี กล้าลงมือสังหารชายาของตนเองเพื่อเอาใจนางบำเรอ ท่านส่งนางไปก็เหมือนฆ่านางทั้งเป็น กระหม่อมได้ข่าวอีกว่าเหลียนอ๋องเพิ่งจะส่งพระธิดาไปอภิเษกกับองค์ชายใหญ่แคว้นเอี้ยน ท่านจะฉกเจ้าสาวของเขามาอย่างนั้นหรือ? ไม่ว่าใครแต่งกับนาง ล้วนแล้วแต่สร้างความบาดหมางกับแคว้นเอี้ยนทั้งสิ้น”

                “มันจำเป็น ข้าต้องการกำลังทหารของแคว้นเหลียน หากฟางหนิงคลอดลูกชาย แคว้นเหลียนก็จะตกเป็นของเราทั้งหมดโดยที่ไม่ต้องเสียไพร่พลเลยสักคนเดียว... เจ้าก็จะได้รักษาพรหมจรรย์ไว้ตามที่ต้องการ... ดีหรือไม่”

                ทั่วทั้งบริเวณตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงคลื่นครวญเข้าหาชายฝั่งดังครืนๆ

                “คิดๆ ดูแล้วข้าเองก็สงสารฟางหนิงอยู่เหมือนกัน”

หลี่อ๋องอมยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชา ทรงชี้ไปที่ฝักมีดสั้นที่แนบอยู่ข้างเอวน้องชาย การอยู่กับเจ้าเหนือหัวก็เหมือนอยู่กับเสือ หลี่เซวียนหลงไม่สามารถบอกได้ว่ารอยยิ้มน้อยๆ ของพี่ชายนั้น ในพระทัยกำลังมีความสุขหรือกำลังกริ้วกันแน่

                “ข้าเห็นมีดที่มีตราแคว้นเอี้ยนอยู่ข้างกายเจ้ามาเป็นสิบปี ข้าก็ไม่ใส่ใจและรู้ว่าเจ้าไม่ค่อยชอบใจเวลาที่ข้าสั่งให้รบกับแคว้นเอี้ยน แต่งานบ้านเมืองจะมัวแต่คิดเรื่องส่วนตัวไม่ได้”

                “ท่านคิดจะทำอะไรกันแน่”

“ข้าก็พูดชัดเจนตั้งแต่ต้นแล้วนะ... เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงเจ้าหลายส่วน ข้ารู้ว่าเจ้าผูกพันกับองค์หญิงหย่งอาน ดังนั้นเพื่อเห็นแก่หน้าเจ้า ข้าจึงละเว้นองค์หญิงหย่งอาน แล้วเลือกใช้องค์หญิงแคว้นเหลียนเป็นตัวจุดพลุสัญญาณสงครามครั้งใหญ่อย่างไรเล่า”

“ท่านไม่ควรใช้อิสตรีกระทำเรื่องเช่นนั้น มันไม่ใช่วิถีลูกผู้ชายพึงกระทำ”

หลี่อ๋องยิ้ม ไม่ใส่พระทัยต่อคำตำหนิ “หรือเจ้าคิดว่าข้าควรจะล่อองค์หญิงหย่งอานให้มาอภิเษกกับข้าที่นี่แทนล่ะ แล้วก็ส่งฟางหนิงไปแลกเปลี่ยน ก็ไม่เลวนะ... หากองค์หญิงหย่งอานเป็นตัวประกันของข้าอยู่ที่นี่ พี่ชายทั้งสามคนของนางก็เหมือนคนเป็นง่อย”

                เสียงคลื่นลมทะเลปะทุดังขึ้นเรื่อยๆ สอดแทรกด้วยเสียงกรีดแหลมดุจสายฟ้ากัมปนาทของเหยี่ยว องครักษ์คนสนิทของหลี่อ๋องต่างขยับตัวอย่างกระสับกระส่าย เป็นเวลานานกว่าที่ชายผู้สูงศักดิ์ทั้งสองจะขยับตัว หลี่เซวียนหลงลุกขึ้นยืดกายเต็มความสูงอย่างเชื่องช้า แววเนตรบ่งบอกชัดเจนว่าไม่รับพระบัญชา

“คำสั่งของท่านครั้งนี้ช่างไร้สาระ หากท่านต้องการแคว้นเหลียน กระหม่อมจะไปตีมาให้ ท่าน... กระหม่อม... ฟางหนิง...จะไม่มีการแต่งงานทั้งนั้น ไม่ว่าจะกับใครก็ตาม”

                “กำหนดพิธีอภิเษกถูกส่งมาแล้ว เหลียนอ๋องกำลังส่งคนไปรับตัวพระธิดาคืนจากแคว้นเอี้ยน และหากเจ้าปฏิเสธการอภิเษก ฟางหนิงก็จะต้องออกเดินทางต้นเดือนหน้า” หลี่อ๋องจิบเหล้ารสแรงอย่างพระทัยเย็น ทรงซ่อนรอยสรวลแห่งความพึงพอพระทัยไว้ภายใต้เสี้ยวพักตร์เรียบเฉย ค่อยๆ หย่อนเบ็ดตกปลา “แต่หากเจ้าไม่เห็นด้วย ข้าจะยอมเสียหน้ายกเลิกให้เจ้าก็ได้”

                ดวงตาดำขลับขององค์ชายหลี่เซวียนหลงหรี่ลงอย่างครุ่นคิด “เงื่อนไขคืออะไร”

                “ยึดแคว้นเอี้ยนมาให้ข้า”      

[1] เป็นคำเสียดสีว่า เรียนรู้วิชาพิสดารมากมาย เรียนยากเลือดตาแทบกระเด็น แต่ไม่ได้ใช้ประโยชน์เพราะมังกรไม่มีอยู่จริง

[2] คติความเชื่อของชาวจีน เชื่อว่าหากต้องการทายาทที่สุขภาพดีทั้งกายใจ ผู้ชายควรจะต้องยับยั้งการหลั่งในขณะร่วมรักเพื่อเสริมพลังชีวิต (หยางชี่) ของตน จากนั้นให้เก็บไว้หลั่งในวันที่ผู้หญิงพร้อมที่สุด (วันที่ห้าหลังหมดรอบเดือน) ซึ่งจะเป็นวันที่ผู้หญิงมีพลังชีวิต (ยินชี่) มากที่สุด หลี่เซวียนหลงยกเหตุผลนี้ขึ้นมาอ้าง แต่หลี่อ๋องรู้ทันเพราะน้องชายยังไม่ได้แต่งงาน แล้วจะสะสมหยางชี่ไปใช้กับใคร