All Chapters of ภรรยาประธานจอมเย็นชาหอบลูกหนีรัก: Chapter 91 - Chapter 100

ความสนใจที่ลู่เจิงมีต่อเหวินซูอยู่เหนือความคาดหมายของทุกคนในที่นั้นมีเพียงเซิ่งเจิงโจวที่ราวกับเป็นคนนอก เขาถึงขั้นไม่ได้พูดอะไรกับลู่เจิงมากด้วยซ้ำ เพียงลดสายตาลงเอ่ยเสียงเรียบ “ไปดูวัตถุโบราณกันก่อนเถอะ”ซูจื้อเหยาเลิกคิ้วโดยไม่พูดอะไรผู้ชายมีความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของภรรยาของตัวเองโดยธรรมชาติ ไม่เกี่ยวกับความรัก แต่ก็ไม่ยอมให้ผู้ชายคนอื่นแตะต้องแต่ถ้ากระทั่งความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเพียงน้อยนิดนี้ก็ยังไม่มีนั่นแปลว่าเขาเมินเฉยและรังเกียจเธอจนถึงขีดสุดแล้วเผยจืออวี้นึกดีใจที่เหวินซูจากไปก่อนแล้ว จึงไม่ต้องเห็นด้านที่เย็นชาแบบนี้ของเซิ่งเจิงโจวเขาไม่อาจเห็นด้วยกับเรื่องนี้จึงพยักหน้าน้อยๆ “ผมไปเดินเล่นนะครับ”ลู่เจิงผายมือเชิญอวี้เหยี่ยนเหวยยังคงอยู่ที่เดิม เขาหรี่ตามองลู่เจิง “คงไม่ใช่หรอกใช่ไหม? เห็นครั้งแรกก็ปิ๊งเลยหรือไง?”ลู่เจิงยิ้มพลางยกแก้วขึ้น “เรื่องชายหญิงเป็นเรื่องธรรมดา ไม่จำเป็นต้องจริงจังขนาดนั้น ถ้าเข้ากันได้ก็ไปต่อ เข้ากันไม่ได้ก็แยกย้าย”คำพูดนี้ฟังดูเจ้าชู้ใช่ย่อยแม้แต่อวี้เหยี่ยนเหวยก็ยังชะงักไปครู่หนึ่งดูเหมือนตอนนี้อีกฝ่ายจะชอบเพียงรูปลักษณ์ภายนอ

คราวนี้ลู่เจิงยิ่งประหลาดใจในความใจกว้างของซูจื้อเหยามากกว่าเดิมนี่คือความมั่นใจของแฟนตัวจริง ไม่ใช่สิ่งที่พวกใช้เล่ห์เหลี่ยมหวังแทนที่จะเทียบได้เขามองไปทางเหวินซูอีกครั้งด้วยสายตาบึ้งตึง ความหงุดหงิดที่อธิบายไม่ถูกก่อตัวขึ้นในใจ“คุณไม่คิดจะไปคุยกับเธอตรงๆ หน่อยเหรอครับ?”ซูจื้อเหยาดวงตาเป็นประกายวาบ ก่อนจะเอ่ยอย่างสงบนิ่ง “เป็นผู้หญิงเหมือนกัน ทำไมต้องทำให้ต่างคนต่างลำบากใจด้วยล่ะคะ ในใจเจิงโจวมีฉันอยู่ เขาไม่มีทางเปิดโอกาสให้ใครเข้ามาแทรกหรอกค่ะ”จนถึงตอนนี้สายตาที่ลู่เจิงมองซูจื้อเหยามีความชื่นชมเพิ่มขึ้นหลายส่วนสมแล้วที่เป็นผู้หญิงที่เซิ่งเจิงโจวชอบไม่เหมือนใครจริงๆ“ประธานลู่ พวกเราทำเป็นว่าไม่เคยเห็นเถอะนะคะ รักษาหน้าตาให้เธอบ้าง” ซูจื้อเหยายิ้มบางแล้วหันหลังจากไปอย่างสง่างามลู่เจิงมองแผ่นหลังของซูจื้อเหยาทั้งใจกว้าง อ่อนโยน มั่นใจในตัวเอง และไม่คิดแข่งขันแย่งชิงกับผู้หญิงคนอื่นก่อนหน้านี้เขายังคิดว่าเหวินซูเหนือกว่า ดูท่าเขาจะมองคนผิดไปจริงๆ......หลังแยกกับเซิ่งเจิงโจว เหวินซูก็ไปเจอกับเผยจืออวี้เผยจืออวี้โน้มตัวลงมากระซิบ “ดวงความรักของเธอกำลังจะมาแล้

ภายในพิพิธภัณฑ์มีคนเดินไปมาขวักไขว่เซิ่งเจิงโจวซื้อเสร็จก็เดินลงไปชั้นล่างเหวินซูวิ่งตามไปโดยแทบไม่ต้องคิด“เซิ่งเจิงโจว เดี๋ยวก่อน”เหวินซูย่ำรองเท้าส้นสูงไล่ตามฝีเท้าที่รวดเร็วจนแทบตามไม่ทันของเซิ่งเจิงโจวเซิ่งเจิงโจวหันกลับมาจากเชิงบันไดรถจอดรออยู่ตรงหน้าเขาแล้ว ฉินฮั่วลงจากรถมาเปิดประตูให้เหวินซูไม่เห็นเงาของซูจื้อเหยา และไม่มีเวลาจะสนใจ เธอจ้องดวงตาลุ่มลึกของชายหนุ่มเขม็ง “ของโบราณชิ้นนั้นเป็นของตระกูลเหวิน เป็นสินเจ้าสาวของคุณยายฉัน”“อืม แล้วไง?”อารมณ์ของเซิ่งเจิงโจวไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อยเธอมองออกว่า เขาไม่ได้รู้สึกเลยว่าการยกสินเจ้าสาวของคุณยายให้ซูจื้อเหยาจะมีปัญหาอะไรความรู้สึกว่าเป็นเรื่องสมควรนั้นทิ่มแทงเข้าไปในอกของเหวินซูอย่างรุนแรงเธออยากอาละวาดด่าทอเขาวูบหนึ่ง แต่สายตาเย็นชาของเซิ่งเจิงโจวกลับกลายเป็นคมมีดที่ดึงสติเธอไว้“จะเป็นอะไรก็ได้ ต่อให้คุณจะเด็ดดาวเด็ดเดือนมาให้ซูจื้อเหยาก็ไม่เกี่ยวกับฉัน แต่ของของตระกูลเหวิน ฉันยอมไม่ได้จริงๆ ” เธอสูดหายใจลึก พยายามปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง “เซิ่งเจิงโจว ฉันไม่เคยขออะไรจากคุณเลย มีแค่ครั้งนี้...”เห็นได้ชัด

เซิ่งเจิงโจวนั่งลงบนโซฟาหนังพลางเหลือบมองกระเป๋าเดินทางที่วางอยู่บนพรม “คุณมาทำอะไรล่ะ?”“มาลงพื้นที่ตรวจสอบแหล่งผลิตสมุนไพร” เหวินซูเม้มริมฝีปากแน่นเขาเงยขนตายาวขึ้นเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มบาง “ในเมื่อเป็นเรื่องงาน ผมหลอกคุณตรงไหน?”“...”เหวินซูพูดไม่ออกแม้เธอกับเซิ่งเจิงโจวแทบไม่เคยทะเลาะกัน แต่เธอรู้มาตลอดว่าฝีปากของเขารับมือได้ยากที่สุดแล้ว เวลาเอาจริงขึ้นมาก็พูดจนอีกฝ่ายเถียงไม่ออกเธอไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าทำไมเซิ่งเจิงโจวจึงต้องการให้เธอมาฉลองปีใหม่กับตระกูลเซิ่งที่นี่ให้ได้ความสัมพันธ์ของพวกเขาสามีภรรยาดีถึงขั้นต้องตัวติดกันตลอดเวลาเลยหรือ?การแสดงละครแบบนี้เกินความจำเป็นเกินไป“แล้วคืนนี้คุณจะนอนที่ไหน?” ช่วงสองวันนี้เหวินซูมีประจำเดือน อาการปวดท้องทำให้เธอไม่มีแรงจะเถียงกับเขาจึงอดจะถามไม่ได้เซิ่งเจิงโจวก้มหน้าตอบข้อความในโทรศัพท์ ขณะมองหน้าจอ รอยยิ้มบางๆ ก็ผุดขึ้นตรงมุมปากจากนั้นเขาจึงเงยหน้ามองเธออีกครั้งด้วยสีหน้าผ่อนคลาย “คุณคิดว่าผมควรนอนที่ไหนล่ะ”เขาถามออกมาอย่างสบายๆราวกับจะแฝงการเสียดสีอยู่น้อยๆแน่นอนว่าเหวินซูสังเกตเห็นว่าเขาอารมณ์ดีเพราะกำลังคุยกับคน

ทีมมหาวิทยาลัยจิงเห็นซูจื้อเหยามาถึงต่างก็หันไปมองด้วยความยินดี “พี่จื้อเหยา ไม่เป็นไรหรอกครับ พวกเราต้องขอบคุณแฟนของพี่ด้วยซ้ำที่เป็นสปอนเซอร์ให้งานนี้”“ใช่แล้ว ถ้าไม่ได้พี่ พวกเราจะได้รางวัลดีงามขนาดนี้ได้ยังไง”“ตอนนี้พี่ไม่ต่างอะไรจากเถ้าแก่เนี้ยของพวกเราแล้ว” ใครบางคนทั้งทอดถอนใจและพูดประจบก็นั่นน่ะสิ?ประธานเซิ่งเป็นสปอนเซอร์ให้ซูจื้อเหยา เท่ากับเป็นทั้งเจ้านายและคนให้ข้าวให้น้ำของพวกเขา ถ้าอย่างนั้นซูจื้อเหยาก็คู่ควรกับคำว่า ‘เถ้าแก่เนี้ย’ เหมือนกัน!ซูจื้อเหยายกมือปิดปากหัวเราะเบาๆ ความยินดีในดวงตาปิดไว้ไม่มิด“ทุกคนพูดเกินไปแล้ว อย่าเกรงใจกันเกินไปเลยค่ะ”เหวินซูเอนพิงพนักเก้าอี้ มองความสัมพันธ์นอกสมรสที่ทุกคนต่างพากันสรรเสริญราวกับตัวเองเป็นคนนอกสายตาเผลอไปหยุดที่เซิ่งเจิงโจวที่คอยปกป้องอยู่ข้างกายและดูแลซูจื้อเหยาไปเสียทุกอย่างรอยยิ้มบางประดับอยู่บนริมฝีปากของชายหนุ่มเขาไม่ได้ปฏิเสธคำว่า “เถ้าแก่เนี้ย” เลยสักคำทุ่มเททั้งหัวใจให้ผู้หญิงคนหนึ่ง ทั้งสูงส่งและจับตาส่วนเธอที่เป็นคุณนายเซิ่งมาถึงเจ็ดปีกลับไม่ต่างอะไรจากคนไร้ตัวตนอาการปวดประจำเดือนบิดเกร็งในท้อ