All Chapters of ภรรยาประธานจอมเย็นชาหอบลูกหนีรัก: Chapter 51 - Chapter 60

ซูจื้อเหยาประหลาดใจที่ลู่เฟยช่วยเธออย่างนี้โดยเฉพาะอย่างยิ่งในงานแบบนี้มันคือการตอกย้ำสถานะของเธอแก้มของเธออดไม่ได้ที่จะขึ้นสีระเรื่อเธอเงยหน้ามองเซิ่งเจิงโจวที่นั่งอยู่ข้างๆ “เจิงโจวคะ อย่าไปฟังลู่เฟยพูดจาไร้สาระเลย คนเยอะแยะขนาดนี้”บรรยากาศในงานร้อนแรงขึ้นมาทันที“คล้องแขนดื่ม!”“คล้องแขนดื่ม!”“ขอจูบแบบดื่มด่ำด้วย!”เสียงเชียร์ดังขึ้นไม่ขาดสายเซิ่งเจิงโจววางข้อศอกบนหัวเข่า นิ้วเรียวยาวถือแก้วเหล้าแกว่งไปมาอย่างใจเย็น “วันนี้พระเอกคือลู่เฟย”ลู่เฟยชนแก้วกับเขา “เจ้าของวันเกิดแล้วไงล่ะ ความสุขสมหวังของเพื่อนสำคัญที่สุด”คนที่มาวันนี้ล้วนเป็นคนในวงสังคมที่มีความสัมพันธ์ส่วนตัวค่อนข้างดีแม้ทุกคนจะรู้ว่าเมื่อหลายปีก่อนมีข่าวลือว่าเซิ่งเจิงโจวแต่งงานตั้งแต่อายุยังน้อยแต่ก็ไม่มีใครรู้สึกว่าสถานการณ์ตรงหน้ามีอะไรผิดปกติการแต่งงานในตระกูลร่ำรวยก็แค่รักษาสมดุลความสัมพันธ์ไว้ที่เปลือกนอกเท่านั้นลับหลังใครบ้างจะไม่เที่ยวเล่น?ใครบ้างจะไม่มีสาวคนสนิท?ลู่เฟยเหลือบมองไปที่มุมห้องอย่างมีความนัยซูจื้อเหยาช่วยปู่เขาไว้ เขาติดค้างบุญคุณซูจื้อเหยาอย่างใหญ่หลวง หากทำให้เหว

เหวินซูไม่คิดว่าสิ่งที่เธอทำคือการทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ในเมื่อสามีที่ยังไม่ได้หย่าขาดจากเธอยังเอนเอียงไปทางผู้หญิงอื่นอย่างเปิดเผย หากเธอไม่แข็งเข้าไว้ ก็คงถูกเหยียบจมดินไปนานแล้วเธอหวังพึ่งพาใครไม่ได้เลยไม่มีใครให้พึ่งพิงได้ต่อให้แตกหักกันไปเลย นั่นก็เป็นทางออกเดียวของเธอเห็นได้ชัดว่าไม่มีใครคาดคิดว่าเหวินซูจะแข็งกร้าวได้ขนาดนี้แววตาของซูจื้อเหยาฉายความหงุดหงิดใจวูบหนึ่งเดิมเธอคิดว่าเหวินซูจะเจียมเนื้อเจียมตัวแต่โดยดีเสียอีก เพราะที่ผ่านมาก็ทำตัวว่านอนสอนง่าย ไม่แย่งไม่ชิงกับใครไม่ใช่เหรอ?ถ้าเปิดกล้องวงจรปิดจริงๆ เธอจะไม่ถูกเหวินซูใส่ร้ายป้ายสีว่าเป็นคนจัดฉากเหรอ?“เหวินซู ให้อภัยคนได้ก็อภัยเถอะ เหยาเหยาอุตส่าห์ยอมปล่อยเธอไปแล้ว เธอจะมาวุ่นวายอะไรอีก?” ลู่เฟยรู้สึกว่าซูจื้อเหยายอมเหวินซูมากพอแล้วแต่ดันไม่รู้จักดีชั่วเอาเสียเลยเหวินซูมองลู่เฟยที่คอยปกป้องซูจื้อเหยาอย่างออกหน้าออกตาเธอกระทั่งไม่รู้ว่าเพราะซูจื้อเหยาคือผู้หญิงในดวงใจของเซิ่งเจิงโจว หรือเพราะซูจื้อเหยาเกิดมาดวงดีใครเห็นก็ต้องเอ็นดูปกป้องกันแน่ทำให้ตัวเธอเองดูอ่อนแอและโดดเดี่ยวเหลือเกินเธ

เหวินซูมองดวงตาของเซิ่งเจิงโจวที่นิ่งเฉยจนแทบจะไร้อารมณ์ทั้งที่เสื้อโค้ตบนตัวอบอุ่น แต่เธอก็ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูก“คุณต้องการให้ฉันเป็นยันต์คุ้มครองให้ซูจื้อเหยา แล้วแสดงละครรักใคร่คู่กับคุณงั้นเหรอ?”ถ้าเธอกลับไป ซูจื้อเหยาจะรอดพ้นจากการถูกคุณย่าหาเรื่องสินะ?เซิ่งเจิงโจวไม่ปฏิเสธ “นี่ไม่ใช่ความปรองดองในครอบครัวที่เมื่อก่อนคุณต้องการที่สุดหรอกเหรอ ส่วนเหตุผลที่อยู่เบื้องหลังความปรองดอง มันสำคัญอะไรมากนักเหรอ?”“ฉันไม่ใช่หินเบิกทางหรือเครื่องมือในเส้นทางความรักของคุณกับซูจื้อเหยา ฉันจะไม่กลับไป”เหวินซูพยายามทำน้ำเสียงให้ราบเรียบเธอถอดเสื้อโค้ตของเขาออกแล้วโยนกลับไปในมือของเซิ่งเจิงโจวก่อนจะหันหลังเดินเข้าโรงแรมไปอยากให้เธอเสียสละเพื่อตอบสนองความต้องการของเขาที่อยากจะปกป้องซูจื้อเหยาน่ะเหรอ ไม่มีทางเซิ่งเจิงโจวหันข้างมองเงาร่างของเหวินซูที่เดินจากไปเหวินซูมีอารมณ์ฉุนเฉียวขึ้นกว่าเมื่อก่อนมากนี่ถือเป็นครั้งแรกที่เธอ “ท้าทาย” เขาเช่นนี้ทว่าเขาไม่ได้ใส่ใจนักเหวินซูจะกลับไปเช้าตรู่วันรุ่งขึ้นเหวินซูกลับเมืองจิงจี้ผิงอันหยกอุ่นที่นำมาจากเปี

เธอพลิกดูจำนวนเงินซื้อขาดสองร้อยห้าสิบล้านเหอะ ใจป้ำจริง ๆเหวินซูจ้องมองเงื่อนไขในสัญญาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเงยหน้าขึ้นมองคุณย่ากะทันหัน “ความหมายคือ ไม่ว่าหลังจากนี้หนูจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น ก็ไม่เกี่ยวกับตระกูลเซิ่งใช่ไหมคะ? ตระกูลเซิ่งจะไม่ก้าวก่ายเรื่องของหนู จะไม่ยอมรับหนู และเราจะแบ่งขอบเขตกันให้ชัดเจนโดยไม่มีวันละเมิดใช่ไหมคะ?”คุณย่าทำสีหน้าลำบากใจ “นี่ก็เพื่อตัวหนูเอง ย่ารับรองกับหนูได้ว่าหลังหย่าแล้ว ย่ามีวิธีลบข้อมูลการแต่งงานของหนูออก หนูก็จะหาคู่ครองใหม่โดยไม่มีภาระติดตัวได้ด้วยไม่ใช่เหรอ?”ช่างนึกถึงเธอเหลือเกินเหวินซูฟังแล้วกลับอยากหัวเราะเธอรู้ดีว่าตระกูลเซิ่งกำลังหลีกเลี่ยงไม่ให้เธอไปยุ่งเกี่ยวกับตระกูลอีกในอนาคต และกลัวว่าเซิ่งเจิงโจวจะไม่ยอมถอยเรื่องซูจื้อเหยา ยืนกรานจะแต่งเธอเข้าบ้านให้ได้ จึงต้องตัดตอนอดีตที่เธอเคยแต่งงานกับเขาออกไปจากนั้นก็จัดการกดเซิ่งเฉาหยางที่เพิ่งออกจากคุกจากภายในก็นับว่าเป็นการกำจัดเรื่องอื้อฉาวไปได้หนึ่งเรื่องทว่า...เธอระงับคลื่นอารมณ์ในใจลงหากทำเช่นนี้ต่อให้ถึงตอนที่เรื่องของลิ่งอี๋ถูกเปิดเผย ตระกูลเซิ่งก็ได้ปฏิเสธความสัม

เหวินซูชะงักไปไม่นึกเลยว่าเซิ่งเจิงโจวจะพูดแบบนี้เธอตั้งใจจะตอกกลับตามสัญชาตญาณ บอกเขาว่าเธอเพียงแค่รังเกียจที่เขากลายเป็นคนสกปรกแต่คำพูดนั้นยังไม่ทันหลุดออกมาโทรศัพท์ของเซิ่งเจิงโจวก็ดังขึ้นมาเสียก่อนเหวินซูเหลือบมองแวบหนึ่งชื่อที่บันทึกว่าเบบี๋ที่แสนจะรักใคร่คนนั้นอีกแล้วเซิ่งเจิงโจวรู้สึกตัวว่าเหวินซูกำลังมองมาเขารีบคว่ำโทรศัพท์ลงแล้วหันหลังเดินเข้าห้องรับแขกไปทันทีเหวินซูดูออกแล้วเขาไม่อนุญาตให้เธอสอดรู้สอดเห็นความเป็นส่วนตัวของเขากับหญิงคนรักแม้แต่นิดเดียวเหวินซูมองเสื้อโค้ตที่เซิ่งเจิงโจวทิ้งไว้ แต่ท้ายที่สุดก็ไม่ได้แตะต้องมันอีกเธอทิ้งมันไว้ที่เดิม แล้วลุกขึ้นยืน เดินฝ่าลมหนาวของหิมะจากสถานที่ที่เย็นยะเยือกแห่งนี้ไปห้องรับแขกคุณย่าเห็นเซิ่งเจิงโจวกลับมา สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นไม่พอใจ “ครั้งนี้มันเกินไปแล้ว ถ้าเธอไม่จัดการเรื่องซูจื้อเหยา ย่าจะออกหน้าช่วยเธอเอง”เซิ่งเจิงโจวปรายตามองอย่างเรียบเฉย “ผมยังพอจะปกป้องคนคนหนึ่งได้ครับ”“แล้วภรรยาเธอล่ะ? ซูซูล่ะ? อย่าลืมนะว่านั่นคือคนที่เธอแต่งงานเข้ามาอย่างถูกต้องตามประเพณี!” คุณย่าเซิ่งโกรธจนถลึงตาใส่เซิ่งเ