All Chapters of ภรรยาประธานจอมเย็นชาหอบลูกหนีรัก: Chapter 41 - Chapter 50

ตอนนั้นเธอเพียงแค่คิดว่าตัวเองทำอะไรไม่ดีตรงไหนหรือเปล่า ถึงได้ล่วงเกินเพื่อนๆ ของเซิ่งเจิงโจวถึงได้อยากลองถามดูไม่นึกเลยว่าจะได้รับท่าทีเย็นชาตอบกลับมาจากเซิ่งเจิงโจวแบบนั้นเธอเสียใจกับเรื่องนี้อยู่หลายวันเลยทีเดียวแต่เซิ่งเจิงโจวไม่ได้รับผลกระทบใดๆ และไม่เคยสังเกตเห็นอารมณ์ความรู้สึกของเธอเลยหรือว่า...เซิ่งเจิงโจวรู้อยู่ตลอด แต่...ไม่สนใจไม่อยากเสียเวลามาง้อให้เธออารมณ์ดีหลังจากนั้น เธอทำได้เพียงหลอกตัวเอง ปลอบโยนตัวเอง เพราะตั้งแต่เล็กจนโตเธอไม่เคยสัมผัสรสชาติของการได้รับความรักและการเอาใจใส่ เธอรู้สึกว่าบางทีการมีระยะห่างและการถูกมองข้ามเป็นครั้งคราว คือสภาวะปกติของการใช้ชีวิตร่วมกับผู้คนเธอถึงกับเตือนตัวเองว่าอย่าอ่อนไหวจนเกินไปตอนนี้ลองนึกย้อนกลับไป...เหวินซูออกจากแชตคนเรามักจะมีช่วงเวลาที่งี่เง่าในเส้นทางการเติบโตเสมอตาสว่างช้าหรือเร็วก็ต่างกันไปในยามที่คนอื่นไม่ได้รักเรา ต่อให้เราควักหัวใจออกมาให้ เขาก็ยังมองว่าผิดการดันทุรังไปรักคนที่ไม่ได้รักเรา ก็เป็นเพียงความเห็นแก่ตัวและอาการหลงละเลิงไปเองของตัวเองไม่ใช่หรือ“ตอนที่ลิ่งอี๋มาถึง จะให้พักที่บ้า

เหวินซูไม่ทันตั้งตัวโดยเฉพาะอย่างยิ่ง เซิ่งเจิงโจวผู้มีท่าทีเกียจคร้านและเฉื่อยชามาตลอด หางตาที่โค้งงออย่างมีเสน่ห์กวาดมองอย่างใจเย็นจากไหล่และลำคอที่เปลือยเปล่าของเธอลงไปผ่านหน้าอกที่ถูกผ้าขนหนูรัดจนเป็นร่องลึกของเธอตัวเธอยังเช็ดไม่แห้งสนิทแสงไฟโทนอุ่นด้านบนสาดลงมา ทำให้หยาดน้ำบนผิวกายดูเป็นประกายเย้ายวน ราวกับไข่มุกคุณภาพเยี่ยมเรียวขาทั้งสองข้างยาวสวยสะดุดตาเป็นที่สุดโดยเฉพาะเมื่อประกอบกับสีหน้าที่ตื่นตะลึงเล็กน้อยของเหวินซู และท่าทางที่ยกมือปิดหน้าอกโดยสัญชาตญาณ ทำให้ดูมีความเขินอายอยู่บ้างเหวินซูไม่ได้เขินอายเลย เป็นเพียงความประหลาดใจบวกกับความโมโหล้วนๆ“คุณมา...”คำถามที่ว่าทำไมเขาถึงมาที่ห้องของเธอได้ยังไม่ทันหลุดออกมาจากปากเซิ่งเจิงโจวก็ก้าวเดินเข้ามาภายในห้องเสียแล้วสายตาละออกจากร่างของเธอไปแล้ว“คุณตามมาตั้งแต่เมื่อไหร่” น้ำเสียงของเขาไม่มีความโกรธหรือพอใจ เป็นเพียงคำถามสั้นๆ ประโยคหนึ่งแต่กลับทำให้เหวินซูสัมผัสได้ถึงความหมายอื่น “ตาม?”ยังคิดว่าเธอสะกดรอยตามเขาอยู่อีกเหรอ?เซิ่งเจิงโจวนั่งลงบนโซฟาหนังสีดำเงา ยกคางมองเธอแล้วเตือนว่า “นี่คือห้องสวีทส่วน

โชคดีที่ฮั่วอี้พูดเสียงเบาเหวินซูอดเป็นห่วงไม่ได้ว่าฮั่วอี้จะซวยเพราะปากตัวเองเข้าสักวันเธอรู้ว่าเซิ่งเจิงโจวไม่ใช่คนประเภทที่จะถือสากับผู้หญิง แต่ซูจื้อเหยาไม่เหมือนกัน ถ้าซูจื้อเหยาได้ยินแล้วอาละวาดขึ้นมา เซิ่งเจิงโจวไม่มีทางเพิกเฉยต่ออารมณ์ของซูจื้อเหยาแน่ ถึงตอนนั้นคงจบไม่สวยจึงส่งน้ำมะม่วงไปจ่อปากฮั่วอี้เงียบๆ ให้เธอพักปากบ้างฮั่วอี้โกรธจนเจ็บปอดจริงๆรู้ว่าเหวินซูเป็นห่วงตน แต่ก็อดไม่ได้ที่จะด่าทิ้งท้ายอีกประโยค “ชอบโชว์หวานขนาดนั้น ทำไมไม่ยกเตียงขึ้นไปบนเวทีแล้วจัดหนักไปเลยล่ะ มันไม่ได้ผลดีกว่าตอนนี้มากหรอก!”เธอเป็นห่วงว่าวันนี้เหวินซูจะโกรธจนเกิดก้อนเนื้อในร่างกายไปเสียก่อนแต่เหวินซูกลับทำใจให้สงบได้แล้วสายตาเธอหันกลับไปมองข้างหน้าอีกครั้งเพราะเป็นของที่คนรักชอบ เซิ่งเจิงโจวจึงใจป้ำมาก ยอมอัปราคาขึ้นไป ตั้งใจจะเอาให้ได้รอบข้างมีเสียงอุทานดังขึ้นเป็นระยะตลอดทั้งงานเหวินซูถูกบังคับให้เห็นภาพที่เซิ่งเจิงโจวตามใจซูจื้อเหยาอย่างไรรอบทิศทางยังมีเสียงกระซิบกระซาบด้วยความอิจฉาแทรกซึมเข้าหูมาไม่ขาดสาย“เมื่อก่อนไม่เคยได้ยินว่ามีสาวข้างกายประธานเซิ่งเลย คุณซูคนนี้

สีหน้าของฮั่วอี้เปลี่ยนไปทันทีเดิมทีนึกอยากจะด่าคนออกไปโดยสัญชาตญาณ แต่พอเหลือบเห็นสีหน้าของเหวินซูก็เปลี่ยนใจ ยิ่งกังวลว่าเหวินซูจะถูกกระตุ้นจนได้รับผลกระทบแต่เหวินซูไม่ได้อาละวาดเพราะนี่ไม่ใช่สิ่งที่ซูจื้อเหยาพูดลอยๆ ขึ้นมา แต่มีหลักฐานข้อเท็จจริงสนับสนุนเธอจะพูดอะไรได้ล่ะ?จะยอมรับ? โต้เถียง? ปฏิเสธ? หรือด่าทอ?ไม่ว่าอารมณ์ไหน ก็ดูน่าสมเพชตัวเองทั้งสิ้นเหวินซูพาฮั่วอี้เดินจากไปลู่เฟยเดินเข้าไปหา “หวังว่าเหวินซูจะคิดให้ชัดเจนนะ การยึดครองตำแหน่งที่ไม่ใช่ของตัวเองไว้เฉยๆ มีแต่จะทรมานคนอื่นและทรมานตัวเอง”ซูจื้อเหยาเลิกคิ้วเธอรู้สึกว่าถ้าเหวินซูมีความหยิ่งในศักดิ์ศรี ก็ควรจะหย่าแล้วถอยไปอย่างเงียบๆ การเติมเต็มความสุขให้ผู้อื่นยังถือเป็นการสะสมบุญให้ตัวเองด้วยการขัดขวางความรักแท้ของคนอื่น เป็นสิ่งที่แม้แต่สวรรค์ก็ไม่มีวันให้อภัยฮั่วอี้มางานวันนี้เสียอารมณ์อย่างถึงที่สุดเธอสัมผัสได้ถึงความจนใจและความไร้หนทางของเหวินซูขอเพียงสามีของเหวินซูไม่ใช่เซิ่งเจิงโจวที่มีอำนาจล้นฟ้าคนนั้น เหวินซูก็คงสามารถพลิกโต๊ะสู้ได้แต่ความจริงมันโหดร้ายเหวินซูจำเป็นต้องคำนึงถึงผลร

เหวินซูรีบวิ่งเข้าไปหามีชายชราคนหนึ่งถือไม้เท้าพิงอยู่ข้างแปลงดอกไม้ด้วยอาการตัวสั่นเทา ใบหน้าซีดเผือด หายใจติดขัดและมีอาการอาเจียนร่วมด้วยเหวินซูไม่กล้าชักช้า ผู้สูงอายุมักมีโรคประจำตัว ถ้าเกิดอาการฉุกเฉินขึ้นมาเกือบทุกครั้งมักเป็นอันตรายถึงชีวิตเธอวิ่งเหยาะๆ เข้าไปหา “คุณปู่คะ?”สติของคุณปู่ค่อนข้างเลือนราง แต่ก็ยังพยายามฝืนลืมตาขึ้นมองเหวินซูแวบหนึ่งเหวินซูขมวดคิ้วจับชีพจรอย่างตั้งใจอยู่ครู่หนึ่งเมื่อพิจารณาประกอบกับการตรวจเบื้องต้นอื่นๆ เหวินซูก็พอจะสรุปอาการได้คุณปู่น่าจะมีอาการลำไส้และกระเพาะอาหารบีบตัวเฉียบพลัน ประกอบกับมีโรคความดันโลหิตสูงรุนแรง จึงทำให้เกิดภาวะแทรกซ้อนบางอย่างหากปล่อยทิ้งไว้นานกว่านี้ อาจเสี่ยงต่ออาการเลือดออกในสมองจนทำให้เกิดลิ่มเลือดอุดตันและเส้นเลือดสมองตีบได้เธอประคองคุณปู่ไว้แล้วพูดอย่างใจเย็น “คุณปู่ไม่ต้องตื่นเต้นนะคะ ค่อยๆ หายใจให้เป็นจังหวะค่ะ”เธอก็รีบนำชุดเข็มฝังเข็มที่เตรียมมาจากทีมแพทย์อาสาออกมา ทำการฆ่าเชื้ออย่างรวดเร็ว ก่อนจะฝังเข็มลงไปอย่างแม่นยำและรวดเร็วไม่นานนัก หลังจากคุณปู่สูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ ลมหายใจก็เริ่มคงที่นั