All Chapters of ภรรยาประธานจอมเย็นชาหอบลูกหนีรัก: Chapter 61 - Chapter 70

ท่าทีของจงเฮ่อถังนั้นไม่เหลือช่องว่างให้เจรจาจริงๆในใจของเหวินซูรู้สึกปั่นป่วนเธอรู้ดีว่าที่ผู้อาวุโสจงโกรธจัดขนาดนี้ก็เพราะต้องการปกป้องคนของตัวเองอายุขนาดนี้แล้วยังต้องมาคอยกังวลและเสียสมาธิเพื่อเธอกระทั่งต้องกอบกู้ศักดิ์ศรีให้เธอใจของซูจื้อเหยาราวกับถูกเข็มทิ่มแทงเธอรู้ว่าเป็นเพราะเหวินซูยุยงให้แตกแยก สถานการณ์ตรงหน้าจึงเป็นการจับเธอมาย่างบนกองไฟชัดๆให้เธอยอมรับว่าทำลายครอบครัวของเหวินซูงั้นหรือ?นั่นก็หมายความว่าไม่รับเธอเป็นศิษย์ไม่ใช่หรือไง!“ผู้อาวุโสจงครับ ผมยังหวังว่าท่านจะลองพิจารณาดูอีกที หากท่านมีเงื่อนไขสมเหตุสมผลประการใด ผมจะพยายามทำตามให้ถึงที่สุดครับ” เซิ่งเจิงโจวหรี่ดวงตาลงเล็กน้อย ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ท่าทางสงบนิ่งไม่ดูต้อยต่ำแต่ก็ไม่เย่อหยิ่งในขณะเดียวกัน...เขาก็ไม่ได้ถอยให้แม้แต่น้อยแน่นอนว่าเขาไม่มีทางยอมให้ซูจื้อเหยาต้องขายหน้าหรือทนรับความอดสูจากการถูกด่าทอต่อหน้าสาธารณชนเช่นนั้นเหวินซูมองเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างชัดเจนมุมปากเหยียดยิ้มเย้ยหยันออกมาวูบหนึ่งความรักนี่ช่างยิ่งใหญ่จริงๆเซิ่งเจิงโจวผู้สูงส่งดั่งบุตรแห่งสรวงสวรรค์เช่นนี้ ยังเต

เหวินซูเงยหน้าขึ้น พอเห็นว่าเป็นอวี้เหยี่ยนเหวย สีหน้าของเธอก็เย็นชาลงทันที แววตาเผยความรังเกียจออกมา“ปล่อย”เธอถอยหลังอย่างรวดเร็วท่าทางราวกับกำลังหลบหลีกเทพแห่งโรคระบาดอวี้เหยี่ยนเหวยเอาลิ้นดันกระพุ้งแก้มแล้วหัวเราะออกมา “เหวินซู ฉันช่วยพยุงเธอไม่ให้ล้ม นี่คือท่าทางขอบคุณของเธอเหรอ?”เขารู้สึกว่าเหวินซูไม่รู้จักดีชั่วเอาเสียเลยก่อนหน้านี้ด่าเขาว่าขันที ตอนนี้ใช้งานเสร็จก็ถีบหัวส่ง“คุณเป็นคนชนฉัน ฉันต้องขอบคุณคุณเรื่องอะไร? วันหลังคุณแทงฉันสักแผลแล้วค่อยส่งฉันโรงพยาบาล ฉันยังต้องโขกหัวให้คุณด้วยไหม? ความดีกับความผิดหักล้างกันได้เหรอ?” เหวินซูจัดเอกสารในอ้อมแขน น้ำเสียงราบเรียบแต่ไม่เหลือเยื่อใยในเมื่อเป็นหนึ่งในอัศวินที่คอยปกป้องซูจื้อเหยา เธอจำเป็นต้องทำดีด้วยทำไมอวี้เหยี่ยนเหวยพูดไม่ออกไปชั่วขณะคิ้วขมวดขึ้น “ปากคอเราะราย ทำไมเธอถึงอยู่ที่นี่ได้?”จะเข้ามหาวิทยาลัยจิงต้องนัดล่วงหน้า อีกทั้งนี่เป็นอาคารวิจัยที่สำคัญ เหวินซูมาที่นี่วันนี้...อวี้เหยี่ยนเหวยเอามือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า กวาดสายตามองเธอขึ้นลง “สะกดรอยตามอีกแล้วเหรอ?”เหวินซูหันไปสบกับสายตาล้อเลียนของอวี

น้ำเสียงของเหวินซูราบเรียบมากจู่ๆ เธอก็เรียกคำว่าสามีออกมาคนทั้งโต๊ะใหญ่ต่างหยุดตะเกียบและหันมามองเป็นตาเดียวแม้แต่ซูจื้อเหยาก็สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อยมีเพียงเซิ่งเจิงโจวเท่านั้นที่ดวงตาสีดำนิ่งสงบดั่งน้ำในบ่อโบราณ ยังคงจับจ้องไปที่เหวินซู โดยไม่มีการตอบรับใดๆอวี้เหยี่ยนเหวยก็มองเหวินซูด้วยความประหลาดใจเช่นกันทว่าเหวินซูกลับมายิ้มให้ทุกคนอีกครั้ง พลางพูดราวกับกำลังเว้นจังหวะหายใจ“สามีของฉันน่ะเหรอคะ...”“บอกทุกท่านตามตรงนะคะ”“ฉันเป็นม่าย แถมสามียังถูกจับคู่ให้แต่งงานกับผีอีก”“...”“...”ห้องวีไอพีขนาดใหญ่เงียบไปหลายวินาทีมีคนเริ่มตั้งสติได้ “หา? จริงเหรอ?”เหวินซูพยักหน้าพลางทำหน้าหนักใจ “เขาถูกขุดขึ้นมาน่ะค่ะ แต่ตอนที่เขาตายเรายังไม่ได้หย่ากัน พวกคุณว่าแบบนี้ถือว่านอกใจไหมคะ?”ตอนแรกทุกคนเกือบจะเชื่อกันหมดแล้วผลปรากฏว่ามุกตลกร้ายของเหวินซูหลุดออกมาก็เงียบไปอีกหลายวินาทีแล้วจู่ๆ ก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาทุกคนหัวเราะกันครืนรู้สึกได้ทันทีว่าเหวินซูแค่พูดเล่น จึงพากันต่อมุก “ถือสิ! ทำไมจะไม่ถือ! ศีลธรรมของลูกผู้ชายไม่มีเหลือแล้ว ไอ้แก่หื่นกามนี่เป็นใครก

เหวินซูคิดว่าตัวเองฟังผิดไปจึงหลุดส่งเสียงออกมาว่า “ฮะ?”เผยจืออวี้นวดกระดูกคิ้ว ตอนเขาเพิ่งรู้เรื่องก็โมโหจนหัวเราะออกมาเหมือนกัน“ดูสิว่าคนเขาหยิ่งแค่ไหน” เขามองเหวินซู “ฝ่ายนั้นเขาพูดไว้แบบนี้...”“เธอไม่อนุญาตให้ใครใช้เส้นสายแทรกตัวเข้ามาในทีม บอกว่าการวิจัยยาเป็นผลลัพธ์จากการทดลองที่นักวิจัยแต่ละคนอดหลับอดนอนทุ่มเททดลองจนสำเร็จ และเธอไม่ต้องการให้มันกลายเป็นเวทีให้คนบางกลุ่มใช้ยกระดับตัวเอง”เหวินซู “...”ตอนนี้เธอคิดจริงๆ แล้วสิว่าซูจื้อเหยาสมองมีปัญหาหรือเปล่าถูกเซิ่งเจิงโจวเอาใจจนคิดว่าตัวเองถูกต้องทุกอย่างไปแล้ว?มุมปากเหวินซูคลี่ยิ้มบาง “เธอเหมือนจะลืมไปนะว่าตัวเองเข้ามาในทีมมหาวิทยาลัยจิงได้ยังไง?”“แม่นั่นคิดว่าตัวเองมีความสามารถจริงๆ ย่อมใช้สองมาตรฐานเป็นธรรมดา” เผยจืออวี้ส่ายหน้าเหวินซูจำต้องครุ่นคิดอย่างหนัก“ฉันหยุดพักไปหลายปี ตอนนี้คนของทีมมหาวิทยาลัยจิงก็คงกำลังสงสัยในตัวฉันอยู่เหมือนกัน”เพราะเธอไม่มีประวัติการทำงานที่โดดเด่นเหมือนซูจื้อเหยาทุกด้านถูกปั้นแต่งจนดูสมบูรณ์แบบไร้ที่ติทั้งยังได้รับการปกป้องคุ้มครองจากเซิ่งเจิงโจว...“เธอเป็นลูกศิษย์คนสุด

สายตาซูจื้อเหยาพลันเปลี่ยนเป็นเย็นชามองไปทางเหวินซูซึ่งนั่งอยู่ข้างกายเผยจืออวี้ด้วยสายตาเยาะหยันที่แท้ก็มาไม้นี้นี่เอง!เซิ่งเจิงโจวดูจะไม่ประหลาดใจ “ประธานเผย ไม่เหมาะสม”เหวินซูไม่แปลกใจที่เซิ่งเจิงโจวปกป้องซูจื้อเหยา เขาทำใจปล่อยให้ซูจื้อเหยาต้องประสบความอยุติธรรมแม้แต่น้อยไม่ได้หรอก“ไม่เป็นไรค่ะ เพื่อส่วนรวม” ซูจื้อเหยาจัดการกับอารมณ์ของตัวเองอย่างรวดเร็ว เธอมองมาทางเหวินซูพร้อมกับเชิดคางขึ้นเล็กน้อย “ทุกคนมาเพื่องานวิจัย มาเพื่อช่วยรักษาคน ฉันให้ความสำคัญกับมาตรฐานและความกลมเกลียวของทีมมากเกินไปเอง หวังว่าคุณจะไม่ถือสาการยึดถือหลักการในฐานะคนทำงานวิจัยคนหนึ่งของฉันนะคะ”เหวินซูได้ยินแล้วก็หัวเราะออกมาซูจื้อเหยาพูดให้ตัวเองดูดีได้เก่งจริงๆคำพูดไม่กี่ประโยคดูเหมือนกับขอโทษ ความจริงกำลังว่าเธอทางอ้อม รวมถึงยกยอความสูงส่งของตัวเองถ้าเธอยังไม่ยอมเลิกแล้วต่อกัน กลับจะกลายเป็นความผิดของเธอเสียอย่างนั้น?“เรื่องมาสายไม่มีอะไรให้โต้แย้ง เพื่อชดเชยให้กับเวลาที่เสียไปของทุกท่าน ผมจะลงทุนเพิ่มอีกสองร้อยห้าสิบล้านบาท”เซิ่งเจิงโจวเอ่ยขึ้นอย่างถูกจังหวะปัดการขอโทษของซูจื้อเห