All Chapters of ภรรยาประธานจอมเย็นชาหอบลูกหนีรัก: Chapter 71 - Chapter 80

เรื่องเกิดขึ้นอย่างกะทันหันจนเหวินซูไม่ทันตั้งตัวเธออึ้งไปหลายวินาทีกว่าจะได้สติคืนมาทันใดเซิ่งเจิงโจวเป็นคนบล็อกเธอ หรือว่าซูจื้อเหยากันแน่?ในเมื่อซูจื้อเหยาเป็นคนรับสายก็คงจะได้รับอนุญาตจากเซิ่งเจิงโจวให้ดูข้อความแชตของเขาด้วยเหมือนกันข้อความประโยคแรกที่เธอส่งไปอีกฝ่ายได้รับแล้วประโยคที่สองถึงถูกบล็อกซูจื้อเหยาเห็นข้อความของเธอแล้วงอนเซิ่งเจิงโจว เขาก็เลยบล็อกเธอเพื่อแสดงความจริงใจ?แต่ไม่ว่าจะเป็นฝีมือซูจื้อเหยา หรือเป็นฝีมือเซิ่งเจิงโจวล้วนไม่ต่างกันเซิ่งเจิงโจวมีแต่จะตามใจซูจื้อเหยาพยายามหลีกเลี่ยงไม่ติดต่อเธอเป็นการส่วนตัวอย่างสุดความสามารถ?ทันใดนั้น เธอพลันคิดถึงสถานการณ์อีกแบบซูจื้อเหยาไม่พอใจที่เธอโทรและส่งข้อความหาเซิ่งเจิงโจวอย่างไม่รู้การควรไม่ควร เซิ่งเจิงโจวจึงกอดอีกฝ่ายพร้อมกระซิบคำปลอบโยนอย่างไม่รู้หน่าย...เหวินซูทอดสายตายิ้มเยาะตัวเองอย่างอดไม่ได้ไม่รู้ว่าต้องขอบคุณความรักที่มอบให้คนอื่นอย่างจริงใจ หรือควรหัวเราะให้กับเวลาหลายปีที่ตัวเองทุ่มเทไปจะว่าไปแล้วเธอหาเรื่องใส่ตัวจริงๆทำไมถึงได้ไม่รู้จักมองหลีกทางให้เร็วกว่านี้หน่อยนะ?เหวินซู

เหวินซูมองเผยจืออวี้อย่างใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว “เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?”เผยจืออวี้ขมวดคิ้ว “ห้องข้างๆ ดูเหมือนจะเป็นปาร์ตี้ฉลองวันเกิดของน้องชายซูจื้อเหยา”สีหน้าที่เดิมทีหนักอึ้งของเหวินซูยังไม่ผ่อนคลาย ดวงตาฉายแววประหลาดใจ “ซูจ้าว?”เหวินซูก้าวเท้าไวๆ ออกไปห้องข้างๆ อยู่ไม่ไกลเป็นห้องจัดเลี้ยงที่เธอจองไว้ห้องนั้นโรงแรมเพิ่งมาเจรจาให้เธอสละห้องนี้ให้หน้าประตู บนป้ายต้อนรับคือรูปของซูจ้าวพวกเขาก็กำลังจัดปาร์ตี้ฉลองวันเกิดให้ซูจ้าวเหมือนกันหน้าประตูซูอี้เจากำลังยืนต้อนรับแขกอยู่กับไป๋เหมยวินาทีที่เห็นเหวินซู ซูอี้เจาไม่ได้ประหลาดใจ แต่เดินเข้ามาหาพร้อมสีหน้ายิ้มแย้ม ไม่มีความห่างเหินจากการไม่ได้เจอกันมาหลายปีเลยสักนิด “ซูซู บังเอิญจริงๆ พ่อกำลังจัดงานฉลองวันเกิดให้น้องชายหนูอยู่พอดี พวกเราจัดในห้องเดียวกันดีไหม?”เหวินซูแววตาเย็นชา “พวกเราสนิทกันเหรอ?”ไม่ได้เจอกันมาสิบกว่าปีต่อหน้าคนอื่น ซูอี้เจายังคงเสแสร้งจอมปลอมเหมือนเดิมซูอี้เจาขมวดคิ้ว ตามด้วยถอนหายใจ “ซูซู พ่อหวังดีกับหนูนะ เจิงโจวไปร่วมงานสัมภาษณ์เป็นเพื่อนเหยาเหยาแล้ว อีกเดี๋ยวพวกเขาก็คงจะจูงมือกันเข้างา

เหวินซูยืนอยู่ตรงหน้าซูจ้าวที่ตกใจจนอึ้งไปด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ เธอก้มหน้ามองเด็กน้อยที่ถูกตามใจเสียจนไร้มารยาท ไม่เห็นอะไรอยู่ในสายตาคนนี้ฝ่ามือเมื่อครู่นี้ตบปากที่ไม่รู้จักเลือกคำพูดของเด็กน้อยไปตรงๆเห็นได้ชัดว่าตั้งแต่เล็กจนโต ซูจ้าวไม่เคยถูกตีหรือถูกดุด่ามาก่อนทำให้ผ่านไปครู่ใหญ่ก็ยังตั้งสติไม่ได้เบิกตาโพลงจ้องมองเหวินซูริมฝีปากเจ็บแปลบจ้องมองเหวินซูด้วยสีหน้าดุร้าย ใบหน้างอง้ำ ตั้งท่าจะร้องไห้โฮออกมาเหวินซูสีหน้าไร้ความรู้สึก คว้าแขนซูจ้าวด้วยมือเดียว ลากร่างอ้วนกลมแน่นนั้นออกมาจากในโถงเผยจืออวี้ตอบสนองอย่างรวดเร็วขณะที่เหวินซูจัดการซูจ้าวก็เข็นเหวินชิงซงตรงไปยังประตูทางออกอีกทางหนึ่งซูจ้าวถูกลากก็ร้องไห้ออกมาสุดเสียงสถานการณ์ที่เดิมทียัง “ไม่มีใครสนใจ” ทันใดนั้นเงาร่างของไป๋เหมยก็โผล่ออกมาเธอก้าวเข้ามาผลักเหวินซูออกไป “เหวินซู เธอยังเป็นคนอยู่ไหม? กับเด็กก็ยังลงไม้ลงมือ?”ซูอี้เจาไม่รู้ว่าวิ่งเข้ามาจากทางไหน จ้องเหวินซูอย่างผิดหวังสุดขีด “แกจะไร้เหตุผลเกินไปแล้ว! เขายังเด็กอยู่เลย แกมาถือสาหาความอะไรกับเด็ก?”เสียงร้องโหยหวนที่แหกปากไม่หยุดราวกับไก่ตัวผู้ข

นัยน์ตาเหวินซูสั่นไหวเธอเกลียดจุดนี้ของเซิ่งเจิงโจวที่สุดแล้ว เขาความรู้สึกไวและจับประเด็นสำคัญได้เสมอ!ยังดีที่เหวินชิงซงจำอะไรไม่ค่อยได้แล้ว พูดประโยคนี้จบ ประโยคต่อมาก็ลืมเสียแล้ว เขาเพียงลูบไล้ม้วนภาพของภรรยาผู้ล่วงลับในอ้อมแขนพลางพึมพำ “มีลูกน่ะดีนะ มีลูกหลายคนโตไปจะได้มีพี่น้องให้ช่วยเหลือเกื้อกูลกัน ไม่เหมือนเสี่ยงเสี่ยงของพวกเรา... ตัวคนเดียว ไร้กำลังไปสู้ใคร”ได้ยินคำพูดหลงๆ ลืมๆ ของคุณตาแล้วเหวินซูก็รู้สึกปวดใจตอนนี้คนที่คุณตาเป็นห่วงที่สุดก็คือเธอกลัวเธอจะเสียเปรียบ กลัวเธอได้รับความอยุติธรรม กลัวไม่มีใครเป็นที่พึ่งให้เธอเซิ่งเจิงโจวก็ดูออกว่าเหวินชิงซงเริ่มหลงๆ ลืมๆ แล้วเขาจึงไม่ซักไซ้คำกล่าวว่า “อีกสักคน” คำนั้นเขานำภาพเข้าไปวางไว้ข้างมือเหวินชิงซง น้ำเสียงอ่อนโยน “ครับ พวกผมจะพยายาม”เหวินซูกลับนึกขันความสามารถในการสร้างภาพของเซิ่งเจิงโจวทำให้เธอทึ่งจริงๆตอนที่เผยจืออวี้กลับมาเห็นว่าเซิ่งเจิงโจวอยู่ด้วยก็ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว จากนั้นก็หอบหิ้วห่อน้อยห่อใหญ่เดินเข้ามา “ประธานเซิ่ง ตอนนี้งานไม่ยุ่งแล้วเหรอ?”คำพูดนี้กลับฟังดูเหมือนจงใจเหน็บให้อีกฝ่าย

เหวินซูเข้าใจต้นสายปลายเหตุของเรื่องนี้แล้วที่แท้ เซิ่งเจิงโจวก็ถูกเรียกไปเพราะเรื่องนี้?“พวกนั้นถูกชนไม่ใช่เหรอ?”“โกหกทั้งเพ!” ฮั่วอี้พลันสบถออกมา “ฉันตอบสนองเร็วพอ เจ้าเด็กอ้วนนั่นวิ่งตัดหน้ารถเหมือนถนนเป็นสวนหลังบ้านตัวเอง ถ้าฉันไม่หักหลบเพื่อไม่ให้ชนเขาจะเกิดเรื่องแบบนี้ได้ยังไง? แต่ตอนซูจื้อเหยาโทรแจ้งตำรวจกลับหาว่าฉันขับรถเร็วกว่ากำหนด บอกว่าฉันจะหนีความผิดหลังเกิดอุบัติเหตุ แถมยังหาว่าฉันทำร้ายร่างกายอีก ไม่อย่างนั้นเรื่องก็คงไม่บานปลายมาถึงสถานีตำรวจหรอก!”ตอนนั้นเธอโมโหเจ้าเด็กอ้วนนั่นจนแทบคลั่งหลังปลอบลิ่งอี๋เรียบร้อย เธอก็ลงจากรถไปจัดการเรื่องที่เกิดขึ้นแต่ซูจื้อเหยาเป็นฝ่ายเข้ามาผลักเธอก่อนเธอไม่ยอมถูกกระทำอยู่ฝ่ายเดียวอยู่แล้วจึงผลักกลับแค่ผลักกันไปมานิดหน่อยเท่านั้นแต่ซูจื้อเหยากลับหาว่าเธอลงไม้ลงมือฮั่วอี้สบถคำหยาบจบก็นึกขึ้นได้ว่าลิ่งอี๋ยังอยู่ตรงนี้จึงรีบนั่งยองลงไปปิดหูลิ่งอี๋อย่างกระอักกระอ่วนลิ่งอี๋กะพริบตาปริบ ก่อนจะยิ้มตาหยีให้ฮั่วอี้หัวใจของฮั่วอี๋อ่อนยวบลงในพริบตาเหวินซูนึกถึงโทรศัพท์สายนั้นของซูจื้อเหยาทำเสียราวกับว่าตัวเองได้รับบาดเจ