All Chapters of ภรรยาประธานจอมเย็นชาหอบลูกหนีรัก: Chapter 81 - Chapter 90

เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าช่วงเวลาสามเดือนจะยาวนานขนาดนี้ตอนนี้ ยุติความวุ่นวายนี้ก่อนกำหนดสักหน่อยจะเป็นไรไป?แววตาของเซิ่งเจิงโจวแทบจะไร้ซึ่งไออุ่น เขาลดสายตาลงมองซองเอกสารนั้นอย่างไม่ใส่ใจ แล้วเงยหน้ามองเหวินซูอีกครั้ง “แค่เพราะเรื่องของฮั่วอี้?”เหวินซูกลับอยากหัวเราะ“แค่” งั้นเหรอ?ทิ่มแทงกันซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเลือดเนื้อแหลกเหลวแต่ในสายตาของเขา นั่นกลับเป็นเพียงคำว่า “แค่”ดูเหมือนเขาก็รู้อยู่แก่ใจว่าเขากำลังปล่อยให้ซูจื้อเหยาทำร้ายคนอื่นตามอำเภอใจแต่เขากลับไม่คิดว่านั่นเป็นเรื่องสลักสำคัญอะไรเพราะไม่ว่าใครจะเป็นหรือตายก็ไม่สำคัญเท่าความสุขของซูจื้อเหยาเธออยากบอกเหลือเกินว่า ไม่ใช่แค่เรื่องนี้รอยร้าวในชีวิตแต่งงานล้วนเกิดจากเรื่องเล็กน้อยที่สั่งสมมาทีละเรื่อง จากหนามเล็กจ้อยที่ยังสามารถทนได้ค่อยๆ กลายเป็นคมดาบแทงทะลุหัวใจยิ่งไปกว่านั้น ยังเป็นเพราะการเข้าข้างโดยไม่แยกแยะผิดถูกของเขาที่เกือบทำให้ลิ่งอี๋ต้องเป็นอันตรายแต่ตอนนี้เหตุผลยังสำคัญอีกเหรอ?การหย่าของพวกเขาเป็นจุดจบที่จะต้องเกิดขึ้นแน่นอน“คุณจะคิดแบบนั้นก็ได้” เธอเงยหน้าขึ้นยิ้มอย่างสดใส แต่ดวงตากลับว่าง

เธอค่อยหาทางปิดเรื่องนี้เอาไว้อีกทีก็แล้วกัน“แต่สัญญาหย่าทั้งสองฉบับที่เซ็นไว้แล้วก็เป็นเรื่องที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้ อีกทั้งท่านประธานบอร์ดคนเก่ายังเป็นคนจัดการไว้เองตั้งแต่เจ็ดปีก่อน พอครบสามเดือนก็ต้องหย่ากันอยู่ดีนะคะ...” พี่เฉินพูดถึงประเด็นสำคัญคุณย่าเซิ่งขมวดคิ้วถ้าคราวนี้พี่เฉินไม่ได้เหลือบเห็นว่าข้างในซองเอกสารเป็นสัญญาหย่า เรื่องคงสายเกินแก้ไปแล้วเธอแอบไปถามเรื่องนี้อ้อมๆ มาแล้วเซิ่งเจิงโจวไม่เคยรู้เลยว่ามีการเซ็นสัญญาหย่ามาแต่แรกเรื่องสัญญาหย่าสักวันก็ต้องถูกเปิดเผยแววตาของเธอฉายประกายประหลาดวาบหนึ่ง “อย่างน้อย...ยื้อเวลาไว้อีกนิดก็เท่ากับว่ายังรักษาความสงบสุขต่อไปได้อีกช่วงหนึ่ง”พี่เฉินเดาความคิดของคุณย่าเซิ่งไม่ออกหากไม่อยากให้ซูจื้อเหยาเข้ามาเป็นสะใภ้ก็มีวิธีอีกตั้งมากมาย ทำไมจะต้องรั้งเหวินซูเอาไว้ให้ได้ด้วย?แต่พอลองคิดอีกที เหวินซูเด็ดเดี่ยวขนาดนี้ สามีอย่างประธานเซิ่งมีอะไรไม่น่าพอใจอย่างนั้นเหรอ?ใครๆ ก็รู้ว่าเหวินซูได้แต่งงานกับคนที่มีฐานะสูงกว่าตัวเองถึงแม้รอบตัวคุณเซิ่งจะมีผู้หญิงรายล้อมอยู่บ้าง แต่ก็เป็นเรื่องธรรมดาสำหรับผู้ชายที่อยู่ในตำแหน่งส

สุดท้ายก็ปิดจงเฮ่อถังเรื่องที่ลิ่งอี๋เกิดอุบัติเหตุไว้ไม่อยู่เพิ่งจัดการเรื่องออกจากโรงพยาบาลให้ลิ่งอี๋เสร็จ จงเฮ่อถังก็รีบรุดมาถึงพอเห็นผ้าพันแผลบนศีรษะของลิ่งอี๋ เขาก็โกรธจนเป็นฟืนเป็นไฟ แต่ก็ไม่ใจร้ายพอจะตำหนิเรื่องที่ลิ่งอี๋แอบเดินทางมาเขาจึงได้แต่หันไปเล่นงานเหวินซู “ดูสิว่าเธอเลือกคนแบบไหนมา!”เขารู้เรื่องราวทั้งหมดแล้วแม้แต่คนนอกอย่างเขายังรู้สึกผิดหวังและโกรธเอามากๆ!เหวินซูไม่กล้าพูดสักคำ“ลิ่งอี๋ให้ฉันกับอาจารย์แม่ของเธอช่วยดูแลไปก่อน เด็กคนนี้ร่างกายไม่แข็งแรง เจอเรื่องครั้งนี้ทั้งตกใจ เป็นไข้ แถมยังได้รับบาดเจ็บ ต้องพักฟื้นดีๆ อีกสักระยะ!”เหวินซูรู้ว่าผู้อาวุโสจงรักและเอ็นดูลิ่งอี๋เป็นที่สุดแล้วลิ่งอี๋แค่หกล้มหรือเป็นแผลนิดหน่อยก็ไม่ต่างจากการควักเนื้อดวงใจของเขา“ค่ะ...” เหวินซูจะกล้าปฏิเสธได้อย่างไรตอนนี้จงเฮ่อถังตั้งหลักที่เมืองหลวงได้เรียบร้อยแล้ว พักอยู่ในเขตวิลล่าที่มีระบบรักษาความปลอดภัยและการรักษาความลับดีที่สุด เป็นบ้านที่รัฐจัดสรรให้ เหวินซูจึงค่อนข้างวางใจถึงอย่างไรเธอก็ยังไม่ได้ซื้อบ้านไม่จำเป็นต้องให้ลิ่งอี๋ต้องมาใช้ชีวิตระหกระเหินไปกับเธอ

เหวินซูต่ำช้าไหมล่ะ?อยากทำลายอนาคตระหว่างเธอกับเซิ่งเจิงโจวขนาดนี้เชียว?เปลือกตาบางของเซิ่งเจิงโจวเลิกขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงปราศจากความเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ แต่สงบนิ่งและหนักแน่น “ไม่หรอก”คำตอบสั้นกระชับแต่ก็ทำให้สีหน้าซูจื้อเหยาผ่อนคลายลงเธอรู้อยู่แล้วตอนนี้เซิ่งเจิงโจวสุดแสนจะเอือมระอาเหวินซูเดิมยังคิดว่า เซิ่งเจิงโจวจะใช้ชีวิตฉันสามีภรรยากับเหวินซูหรือเปล่าตอนนี้เห็นที มีแต่เหวินซูนั่นแหละที่คิดหาสารพัดวิธีการมายั่วยวนอยู่ฝ่ายเดียวเอาตัวมาประเคนให้เหมือนเป็นสินค้าชิ้นหนึ่ง ไร้ราคาสิ้นดี!“พี่เขย เมื่อไรพี่จะไล่นางมารร้ายนั่นออกไปเหรอครับ? ให้พี่สาวผมย้ายเข้าบ้านพี่ตอนนี้เลยได้ไหม?” ซูจ้าวพลันถามขึ้นมาแบบนี้ เขาก็สามารถไปพักอยู่ในบ้านหลังใหญ่ของพี่เขย พี่เขยก็จะซื้อของเล่นให้เขาเต็มห้อง แล้วเขาก็จะกลายเป็นที่อิจฉาของเพื่อนๆซูจื้อเหยาตำหนิเขา “จ้าวจ้าว อย่าพูดเหลวไหล”แต่ก็มองเซิ่งเจิงโจวพร้อมรอยยิ้มอย่างกลั้นไม่อยู่เซิ่งเจิงโจวยกยิ้มบาง “ไม่เป็นไร”......ที่พักของจงเฮ่อถังอยู่ในหมู่บ้านวิลล่าที่มีการรักษาความลับดีที่สุดในเมืองจิงคนที่นี่ส่วนใหญ่เป็นบุคคลท

ลู่เจิงไม่ได้รู้จักซูจื้อเหยามากนัก แต่ช่วงนี้เห็นข่าวและรายการสัมภาษณ์ของเธอไม่น้อย เขาจึงยกแก้วชนกับเซิ่งเจิงโจวพลางกล่าวว่า “ประธานเซิ่งโชคดีจริงๆ ได้ยินว่าปีที่แล้วคุณซูได้รับรางวัลที่ต่างประเทศด้วยเหรอครับ?”หลังถูกเหวินซูเหน็บแนมทางอ้อม ซูจื้อเหยาก็อารมณ์ไม่ดีนัก แต่พอลู่เจิงพูดถึงประวัติผลงานที่เธอภาคภูมิใจ เธอก็ยิ้มออกมา “ฉันแค่มีส่วนร่วมเท่านั้น ไม่ได้เป็นสมาชิกหลักทีมวิจัยหรอกค่ะ”เหวินซูจะปากเก่งแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์เอาเวลาไปคิดว่าจะไล่ตามความสำเร็จของเธอให้ทันยังไงดีกว่าน่าเสียดายสายตาของเหวินซูคับแคบเกินไป ทำได้แค่คิดเล็กคิดน้อย“คุณซูถ่อมตัวเกินไปแล้ว คนที่สามารถยืนเคียงข้างประธานเซิ่งได้ย่อมต้องเป็นคนที่ยอดเยี่ยมอยู่แล้ว”เผยจืออวี้ทนฟังต่อไม่ไหวจึงปรายตามองไป “คุณซูนี่ช่าง...บริสุทธิ์สูงส่งจังเลยนะครับ”ซูจื้อเหยาชะงักไปเล็กน้อยเผยจืออวี้...กำลังชมเธอ หรือกำลังประชดกันแน่?คราวนี้เซิ่งเจิงโจวเหลือบมองมาอย่างไม่ใส่ใจ “หายากจริงๆ ที่ประธานเผยชื่นชมผู้หญิงคนหนึ่งด้วยคำยกย่องขนาดนี้”เผยจืออวี้ “...”เขารู้สึกว่าคำพูดของเซิ่งเจิงโจวฟังแล้วน่าอึดอัดพิลึกราวกั