All Chapters of ภรรยาประธานจอมเย็นชาหอบลูกหนีรัก: Chapter 11 - Chapter 20

“หญิงเก่งชายแกร่ง ช่างเป็นคู่สร้างคู่สมจริงๆ!”“คนระดับประธานเซิ่งกลับมารับภรรยาด้วยตัวเอง รักกันหวานชื่นจนน่าอิจฉาจริงๆ”เสียงเหล่านั้นดังไม่น้อย แทรกเข้ามาในโสตประสาทตลอดเวลา เหวินซูไม่อยากฟังก็เลี่ยงไม่ได้ อดไม่ได้ที่จะนึกย้อนกลับไปโดยสัญชาตญาณชีวิตแต่งงานเจ็ดปี เซิ่งเจิงโจวเคยไปรับไปส่งเธอทำงานบ้างไหม?เคยออกงานสังคมร่วมกับเธอไหม?เคยให้สถานะกับเธอต่อหน้าคนอื่นบ้างไหม?ก็จริง... ไม่มีเลยสักอย่างแต่ในวันนี้ เธอเห็นกับตาตัวเองว่าเซิ่งเจิงโจวมอบสิทธิพิเศษทั้งหมดนี้ให้กับผู้หญิงคนอื่นซูจื้อเหยาหางตาเหลือบมองเหวินซูที่ทำได้เพียงยืนดูเหตุการณ์นี้อยู่ข้างๆสำหรับคำถามที่เกี่ยวกับ “คุณนายเซิ่ง” เธอไม่ได้ปฏิเสธเพียงยิ้มบางๆ มองดูเซิ่งเจิงโจวที่กำลังเดินตรงมาหาเธอเซิ่งเจิงโจวสบเข้ากับรอยยิ้มอันอ่อนโยนของซูจื้อเหยา เขากระตุกยิ้มที่มุมปากเป็นการตอบรับสาวน้อยคนหนึ่งรีบปิดหน้าแล้วพูดด้วยความตื่นเต้น “ตายแล้ว! ได้เห็นคู่จริงแล้ว!”ซูจื้อเหยาก็ได้ยินเสียงนั้น รอยยิ้มของเธอยิ่งกว้างขึ้นซูจื้อเหยาควงแขนเซิ่งเจิงโจวอย่างสนิทสนมแล้วพูดอย่างเป็นธรรมชาติว่า “ขอโทษด้วยนะคะ เราต้องไปท

ซูจื้อเหยาเดินไปถึงข้างกายเซิ่งเจิงโจวแล้ว และพูดกับเซิ่งเจิงโจวอย่างผ่อนคลายและดูเป็นธรรมชาติราวกับว่าเธอมีสิทธิ์อันชอบธรรมมากกว่าเหวินซูว่า “ฉันหิวแล้วค่ะ เราไปหาร้านอาหารกันเถอะ”เซิ่งเจิงโจวละสายตากลับมาเขาก็ไม่ได้ใส่ใจคำพูดของคุณแม่ท่านนั้นมากนักเพราะเขาก็รู้ชัดเจนดีว่าเหวินซูไม่เคยคลอดลูกมาก่อนสิ่งที่เธอได้สัมผัสบ่อยที่สุดก็คงมีเพียงคนไข้ในแผนกฉุกเฉินเท่านั้น“ได้” เซิ่งเจิงโจวปรายตาเย็นชาผ่านเหวินซูไปโดยไม่เกิดคลื่นอารมณ์ใดๆจากนั้นเขาก็เปิดประตูรถให้ซูจื้อเหยาอย่างเป็นสุภาพบุรุษทุกอิริยาบถของทั้งคู่ได้รับความสนใจอย่างมาก หลายคนพากันอิจฉาที่ซูจื้อเหยาได้รับการดูแลเอาใจใส่อย่างดีจากประธานเซิ่งเจิงโจวแห่งเซิ่งชวงกลุ่มคนพากันจากไปทว่าเหวินซูกลับถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกไม่แม้แต่จะเก็บเอาการแสดงออกอย่างโจ่งแจ้งของเซิ่งเจิงโจวและซูจื้อเหยามาใส่ใจเหลือเพียงความรู้สึกประหม่าจนขนหัวลุกเธอประหม่าแน่นอนเกือบจะเปิดเผยเรื่องการมีอยู่ของลิ่งอี๋เสียแล้ว โชคดีที่เซิ่งเจิงโจวไม่ได้ระแวงอะไรในช่วงสามเดือนสุดท้ายนี้ เธอไม่กล้าประมาทแม้แต่นิดเดียวขอเพียงครบสามเดือน และยืน

เหวินซูมาถึงตระกูลเซิ่งในช่วงที่หิมะเดือนสิบสองกำลังโปรยปรายเธอหอบเอาไอหนาวเข้ามาในคฤหาสน์ของคุณย่าทันทีที่เข้าไปก็เห็นเจียงหรูและเฉินเป่าผิงอยู่ในห้องโถงใหญ่เจียงหรูมองเหวินซูด้วยความเย็นชา ยังคงจดจำเรื่องที่เหวินซูทำตัวลบหลู่เธอในวันนั้นได้แม่นยำที่เหวินซูพูดจาให้พวกเขาไป “ตาย”“เหวินซู! ฉันอยากรู้นักว่าเธอจะแก้ตัวยังไง! จิตใจคับแคบชอบหึงหวงไร้สาระ จงใจใส่ร้ายเจิงโจวกับคนอื่นๆ ตอนนี้คุณย่าเห็นโพสต์แฉนั่นแล้ว ถึงกับล้มป่วยเพราะถูกเธอทำให้โกรธ!” เฉินเป่าผิงทำสีหน้าเย้ยหยันพยายามยัดเยียดความผิดทุกอย่างกับตัวเหวินซูเหวินซูอดขมวดคิ้วเล็กน้อยไม่ได้เธอมองเฉินเป่าผิงที่ร้อนรนจะเอาผิด “ไม่ไปโทษคนต้นเหตุที่ทำเรื่องน่าอับอาย แต่กลับมาหาเรื่องผู้เสียหายอย่างฉัน คุณป้าสะใภ้รองคะ คุณมีสมองบ้างไหม?”ยิ่งไปกว่านั้นในเมื่อรู้อยู่ว่าต้องปิดบังคุณย่าแต่กลับไม่จัดการโพสต์แฉนั้นให้เรียบร้อย สรุปแล้วใครกันแน่ที่เป็นคนจงใจปั่นกระแสเรื่องนี้?“ทำไมเธอถึงพูดจาน่าเกลียดแบบนี้?” เฉินเป่าผิงตบโต๊ะลุกขึ้น “ต่อปากต่อคำกับผู้ใหญ่ อยากจะตกนรกขุมที่ถูกดึงลิ้นหรือไง?!”“ถ้าคุณเห็นหน้าฉันแล้วขัดใจ

“ครับ คุณย่าอยากให้หย่าเหรอ?” เซิ่งเจิงโจวยังคงมีท่าทางไม่แยแสดังเดิมคุณย่าเข้าใจได้ในทันที จึงไม่พูดเรื่องที่เหวินซูตัดสินใจเด็ดขาดว่าจะหย่าขึ้นมาอีกเพียงแค่นเสียงเย็นชา “ก็ต้องไม่อยู่แล้วสิ ฉันเตือนเธอไว้ก่อนเลยนะ ถ้าเธอกล้าหย่ากับซูซู ฉันจะไม่ยอมตกลงให้เธอแต่งงานกับซูจื้อเหยาเด็ดขาด มีปัญหาอะไรก็ปิดประตูคุยกันให้เรียบร้อย!”“ครับ” เซิ่งเจิงโจวส่งส้มกลีบหนึ่งให้คุณย่า ริมฝีปากโค้งขึ้นอย่างไม่ใส่ใจคุณย่าดูออกว่าเซิ่งเจิงโจวแค่ตอบไปอย่างนั้นแต่ก็คร้านจะพูดมากอย่างไรเสียคุณย่าก็เป็นคนที่ใช้ชีวิตมาจวนจะแปดสิบปีแล้วความเด็ดเดี่ยวในการหย่าของเหวินซูคือเรื่องจริงอีกทั้งเหวินซูพูดชัดเจนว่าเซิ่งเจิงโจวก็รู้และเห็นด้วยกับการหย่าแล้วแต่ท่าทางเซิ่งเจิงโจวกลับเหมือนจะไม่รู้เรื่องนี้?คุณย่าจับความผิดปกติได้อย่างเฉียบไวว่า น่าจะมีความเข้าใจผิดอะไรที่ก่อให้เกิดสถานการณ์เช่นนี้ขึ้นมาแต่ก็ไม่คิดจะเปิดโปงเซิ่งเจิงโจวไม่คิดว่าเหวินซูมุ่งมั่นจะหย่าก็ดีเหมือนกันถ้าทั้งสองคนสามารถสลายความขัดแย้งแล้วใช้ชีวิตร่วมกันต่อไปย่อมดีที่สุดแต่ถ้าไม่ได้จริงๆ...เรื่องที่คุณย่าจะหาคู่ครองให

เซิ่งเจิงโจวเข้ามาแล้วก็เดินพลางลดสายตาปลดกระดุมสูท หางตากวาดมาทางเหวินซู “เอกสารอะไรถึงได้รีบร้อนขนาดนี้?”เหวินซูเข้าใจความหมายของเขาคงจะตำหนิที่เธอมาโดยพลการนั่นแหละไม่อยากให้สถานะของเธอเล็ดลอดออกไปแม้แต่นิดเดียวเพราะจะทำให้ชื่อเสียงของซูจื้อเหยาเสียหายเธอยิ้มหยัน เดินเข้าไปวางเอกสารลงบนโต๊ะตรงหน้าเขา ไม่สบสายตากับเซิ่งเจิงโจว เพียงชี้ไปที่เอกสารบนโต๊ะสายตาของเซิ่งเจิงโจวตกลงบนโต๊ะ เขาเหลือบมองหัวข้อบนเอกสารหน้าแรกข้อตกลงทรัพย์สินหลังสมรส“ฉันตั้งใจว่าจะซื้อบ้านให้คุณตาสักหลังโดยใช้เงินเก็บส่วนตัวของฉันเอง คิดไว้ว่าจะกู้เงินเอา รบกวนคุณเซ็นชื่อเพื่อยืนยันว่าฉันเป็นคนออกเงินเองให้ด้วยค่ะ”เหวินซูพยายามบังคับให้น้ำเสียงสงบเยือกเย็นที่สุด และไม่แสดงความผิดปกติใดๆ ออกมาถ้าบอกไปตามตรงว่าเป็นเงื่อนไขเพิ่มเติมของสัญญาหย่า เธอเชื่อว่าเซิ่งเจิงโจวจะต้องอ่านทุกหน้าอย่างละเอียดแน่นอนทำแบบนั้นไม่ได้เธอจึงได้แต่ใช้วิธีอ้อมๆเซิ่งเจิงโจวเหลือบตามองข้อตกลงนั้นโดยไม่ได้สนใจมากนัก “ทำไมต้องกู้? ต้องใช้เงินเท่าไร ผมโอนให้คุณเอง”เหวินซูไม่มีครอบครัวที่เพียบพร้อม เขารู้ดีกว่าใคร