All Chapters of ภรรยาประธานจอมเย็นชาหอบลูกหนีรัก: Chapter 31 - Chapter 40

100 Chapters

บทที่ 31

เหวินซูไม่รู้ว่าลิ่งอี๋ตัวน้อยดูออกได้อย่างไรเธอคิดว่าตัวเองเป็นคนที่ทำตัวเนียนไม่ใช่น้อย แต่ลิ่งอี๋กลับยังจับสังเกตได้เธอไม่ได้ไม่มีความสุข และยิ่งไม่ใช่เพราะเสียใจหรือเศร้าใจเพียงแค่รู้สึกว่า เมื่อเรื่องราวมากมายสะสมเข้าด้วยกัน ก็ทำได้เพียงเก็บไว้ในอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่อาจปลดปล่อยออกมาได้“ไม่มีอะไรหรอก จะเป็นไปได้ยังไง” เหวินซูบีบฝ่ามือ รอยยิ้มบนใบหน้าอ่อนโยนขึ้นกว่าเดิมมาก “อาบน้ำเสร็จแล้วเหรอจ๊ะคนเก่ง?”หนูน้อยลิ่งอี๋พยักหน้า แก้มเล็กๆ แนบไปกับหน้าจอโทรศัพท์แล้วถูไปมา คล้ายกับกำลังปลอบโยนเธอโดยไร้เสียง “คุณแม่คะ อย่าทุกข์ใจเลยนะ หนูรู้ว่าคุณแม่กำลังเปลี่ยนเรื่อง ไม่เป็นไรนะคะ รอให้หนูกลับไปอยู่ข้างๆ คุณแม่ แล้วคุณแม่ก็จะมีความสุขค่ะ”เหวินซูรีบคว่ำกล้องโทรศัพท์ลงกับหน้าอกของตนเองเงยหน้าขึ้นหวังจะกั้นหยาดน้ำตาในขอบตาไม่ให้ไหลออกมาแต่กลับพบว่าไม่ได้ช่วยอะไรเลยช่วงเวลานี้เกิดเรื่องราวมากมาย ต่อให้เธอจะดูเด็ดขาดและเข้มแข็งเพียงใดแต่ในความเป็นจริงก็ยังคงต้องอดทนนอกจากความอดทนแล้ว เธอก็ไม่มีทางอื่นเลยหากอารมณ์ความรู้สึกไม่มีทางระบาย การทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นคื
Read more

บทที่ 32

เดินตามเซิ่งเจิงโจวเข้าประตูไปพยาบาลสาวยังคงพูดเจื้อยแจ้วไม่หยุด “ตายแล้ว เห็นคู่แบบนี้แล้วใครจะกลัวการแต่งงานล่ะเนี่ย! ฉันค้นพบอะไรอย่างหนึ่งแล้วล่ะ”เหวินซูก้มหน้าพลิกดูตารางข้อมูลต่อไป “ไหนว่ามาซิ”“ยิ่งหล่อ ยิ่งรักเดียวใจเดียวค่ะ!”“…” เหวินซูมองเด็กสาวที่อ่อนกว่าเธอสามสี่ปีด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยายในคำเดียว อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “เสน่ห์ของผู้ชาย ล้วนมาจากจินตนาการของผู้หญิงทั้งนั้นแหละ”พยาบาลสาวแย้งว่า “จะเป็นไปได้ยังไงคะ อย่างน้อยคู่เมื่อกี้นี้ดูยังไงก็รักกันมากชัดๆ!”“…”เหวินซูปฏิเสธข้อนี้ไม่ได้เลยตัวเธอที่เป็นภรรยาหลวงในชีวิตสมรสนี้ ยังต้องปรบมือให้กับรักนอกสมรสที่หวือหวานี้เลย“พี่ซูซูคะ พี่ว่าทำไมผู้ชายดีๆ ที่ทั้งหล่อทั้งรักเดียวใจเดียวแบบเมื่อกี้ ถึงไม่มีหลุดออกมาบ้างเลยนะ” พยาบาลสาวทำหน้าหม่นหมองเหวินซูปิดสมุดข้อมูลในคราวนี้ แล้วตบไหล่พยาบาลสาว “มีหลุดออกมา มีเพียบเลยล่ะ มือหนึ่งอาจจะถึงคิวเรายาก แต่มือสาม มือสี่ มือห้า มือหกไม่มีปัญหา ความปรารถนาสูงสุดในชีวิตของผู้ชายก็คือการเปลี่ยนจากเตียงนี้ไปเตียงนั้น เนื้อตัวลดราคากันกระหน่ำ ส่วนตัวตนไม่มีค่า”พยาบาลสา
Read more

บทที่ 33

เหวินซูไม่ตอบนี่เป็นเรื่องที่เห็นกันอยู่ชัดๆเซิ่งเจิงโจวก็มีเพียงตอนที่ไม่มีใครสนใจเท่านั้นถึงจะยอมคุยกับเธอสองสามคำต่อหน้าผู้คนเขามักจะใช้โหมด “เว้นระยะห่าง” เสมอ“กินยาหรือยัง?” เซิ่งเจิงโจวไม่ได้ใส่ใจว่าเหวินซูจะตอบหรือไม่ ก็ถามขึ้นมาอีกประโยคเหวินซูไม่ได้หันกลับไปมอง “กินแล้ว”“โกหก”น้ำเสียงของเซิ่งเจิงโจวยังคงเหมือนเดิมทั้งเข้าใจเธอ แต่ก็ดูไม่ออกถึงความห่วงใยที่จริงใจแต่อย่างใด เป็นเพียงน้ำเสียงที่กล่าวถึงข้อเท็จจริงเท่านั้นเหวินซู “…”เธอเกือบลืมไปแล้วช่วงเริ่มแต่งงานใหม่ๆ เซิ่งเจิงโจวต่อให้ไม่ได้รักเธอ แต่เขาก็ยังมีความเป็นสุภาพบุรุษอยู่ตอนเธอป่วย เธอไม่ยอมกินยาแม้แต่คำเดียว เอาแต่นอนหลับ ไม่ขยับเขยื้อน นอนยาวทีหนึ่งเป็นวันสองวัน ราวกับจำศีลตอนนั้นเขาก็รู้ถึงนิสัยเสียที่ว่า เป็นตายยังไงก็ไม่ยอมกินยาของเธอแล้วแถมเพื่อจะให้เธอกินยา เขาถึงกับเคยดื่มยาต้มที่ขมสุดขีดนั่นเอง แล้วขุดเธอออกมาจากใต้ผ้าห่ม ในตอนที่เธอสะลึมสะลือไม่ได้สติ เขาใช้นิ้วโป้งกับนิ้วชี้และนิ้วกลางบีบแก้มเธอ บังคับให้เธออ้าปาก แล้วป้อนให้เธอทีละคำตอนนั้นพวกเขาก็แต่งงานกันได้ไม่ถึงเดือนห
Read more

บทที่ 34

เปิดโทรศัพท์เครื่องใหม่ของเธอที่ยังไม่ได้ตั้งรหัสผ่านเข้าสู่แชตของเหวินซูเขาไม่ได้เหลียวมองข้อความในแชตของเหวินซูเลยแม้แต่น้อย ตรงไปยังหน้าไทม์ไลน์ของเธอทันทีเซิ่งเจิงโจวทำด้วยความเร็วสูงมากสีหน้าของเหวินซูเปลี่ยนไปเล็กน้อย กำลังจะขยับมือไปแย่งคืนเขาก็คืนโทรศัพท์ให้เธอแล้วไม่ได้มองดูความเป็นส่วนตัวของเธออีกเหมือนคราวที่แล้วราวกับว่าไม่คิดจะดูให้เสียเวลาลิฟต์มาถึงชั้นที่ต้องการพอดีเซิ่งเจิงโจวเดินผ่านเหวินซูที่มีสีหน้าย่ำแย่ โดยทิ้งกลิ่นหอมของไม้ตระกูลสนและไม้กฤษณาจางๆ ไว้เหวินซูไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเมื่อครู่เขาทำอะไรลงไปกันแน่เพียงแค่รู้สึกว่าท่าทีที่ปฏิบัติต่อเธออย่างไม่ใส่ใจของเซิ่งเจิงโจว ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดขมขื่นใจอย่างยิ่ง!เหวินซูสูดลมหายใจเข้าลึกๆเดินออกมาจากลิฟต์หาซอกมุมหนึ่งวางห่อผงยาจีนในอ้อมกอดลง แล้วค่อยตรวจสอบโทรศัพท์หลังจากคราวที่แล้วที่เกือบถูกเซิ่งเจิงโจวเห็นรูปของลิ่งอี๋ เธอก็ฉลาดขึ้น อัลบั้มรูปของลิ่งอี๋ถูกซ่อนไว้ทั้งหมดเธอกดเข้าไปดูไทม์ไลน์ของตัวเองโดยตรงแต่หลังจากกดเข้าไป สีหน้าก็ตกตะลึงมือที่ถือโทรศัพท์ถึงกับสั่นเมื่อหนึ่งนาทีก่อน
Read more

บทที่ 35

ดูเหมือนว่าประธานบอร์ดเซิ่งคนเก่าในสมัยนั้น จะคาดการณ์ไม่ถึงว่าสถานการณ์จะลงเอยเช่นนี้แต่เดิมประธานบอร์ดคนเก่าเป็นผู้พาสมาชิกตระกูลเซิ่งหลายคนไปประจำการต่างประเทศด้วยตนเองปีหน้าประธานบอร์ดคนเก่าและพวกก็จะเดินทางกลับประเทศแล้วถึงเวลานั้นต่อให้รู้เรื่องเข้า ก็คงจะสายเกินแก้แล้วเหวินซูรับเงินไว้อย่างสบายใจและสมแก่เหตุผลของที่ส่งมาให้ถึงที่ ไม่มีเหตุผลอะไรต้องทำตัวสูงส่งแล้วไม่ยอมรับไว้ในสายตาคนอื่นนั่นไม่ใช่ความถือดีในศักดิ์ศรี แต่เป็นความโง่เขลาในเมื่อมีโอกาสได้รีดไถเงินจากกระเป๋าสตางค์ของเซิ่งเจิงโจว ถึงจะทำให้เขาปวดใจไม่ได้ อย่างน้อยก็ต้องทำให้เขาปวดเนื้อปวดตัวให้เต็มที่เงินก้อนโตเข้าบัญชีเหวินซูไม่ได้งกแต่อย่างใด เธอออกเสาะหาอสังหาริมทรัพย์แห่งใหม่เรื่องบ้านต้องจัดการ และในเวลาเดียวกันเธอก็ตั้งใจจะเปลี่ยนรถคันนั้นด้วยถือเสียว่าเป็นการบอกลาตัวเองในอดีตอย่างถาวรอาศัยช่วงพักเที่ยง เหวินซูรีบวิ่งไปที่โชว์รูมรถทันทีสั่งจองรถเรนจ์ โรเวอร์มาหนึ่งคันกว้างขวางสะดวกสบาย ดูเป็นรถสำหรับติดต่อธุรกิจและยังเหมาะกับการใช้งานในครอบครัวที่ร้านมีรถพร้อมส่งพอดี เธอจึงสามารถร
Read more

บทที่ 36

ลู่เฟยจิ๊ปาก “นี่ผมกลายเป็นก้างขวางคอไปแล้วเหรอ?”ซูจื้อเหยาป้องปากหัวเราะเบาๆ “พูดอะไรน่ะ...”โทรศัพท์มือถือสั่นขึ้นรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอยังไม่ทันจางหาย ก็เห็นข้อความตอบกลับแชตจากเผยจืออวี้[ขอบคุณที่ไว้ใจนะครับ อนาคตหากมีโอกาสจะพิจารณาเป็นพิเศษแน่นอน]สีหน้าของซูจื้อเหยาแข็งค้าง“เป็นอะไรไป?” เซิ่งเจิงโจวจิบน้ำโซดาเล็กน้อย สายตาจ้องมองที่ใบหน้าของเธอแล้วถามซูจื้อเหยาคว่ำโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ งุนงงสงสัยอย่างยิ่ง “เฮ่อจื้อปฏิเสธความจำนงในการร่วมมือของฉันค่ะ”“ปฏิเสธคุณ? ฝ่ายบริหารของเขาสายตาสูงส่งขนาดนั้นเลย?” ลู่เฟยแปลกใจ“บอกเหตุผลไหม” เซิ่งเจิงโจวถามอย่างครุ่นคิดซูจื้อเหยาเม้มปาก “ไม่ค่ะ สุภาพมากเลย”เธอจ้องมองเซิ่งเจิงโจวที่ยังคงนิ่งสุขุมตลอดเวลา “เจิงโจวคะ ทำยังไงดี? เบื้องหลังของเฮ่อจื้อเป็นประโยชน์กับฉันมากเลยค่ะ”เซิ่งเจิงโจวรินน้ำให้เธอแก้วหนึ่งแล้วปลอบประโลม “ไม่เป็นไร ไม่ใช่เรื่องยากอะไร”ซูจื้อเหยาพอได้ยินคำนี้ก็วางใจทันทีเมื่อมองดูคิ้วและดวงตาที่สง่างามและหล่อเหลาของเซิ่งเจิงโจว เธอยิ่งรู้สึกเปี่ยมไปด้วยความสุขที่หวานล้ำในใจเธอรู้ดีว่าเซิ่งเจิงโจวจะช่วยเธอจั
Read more

บทที่ 37

เหวินซูไม่นึกเลยว่าเซิ่งเจิงโจวจะเดินเข้ามายิ่งไม่นึกเลยว่าเซิ่งเจิงโจวจะเอ่ยปากพูดขึ้นมาเหมือนมาสะกิดเส้นประสาทที่เปราะบางของเธอเข้าจังๆแพทย์แผนจีนนั้นกว้างใหญ่และลึกซึ้ง จุดที่น่าทึ่งก็อยู่ตรงนี้ ต่อให้เธอคลอดลูกผ่านมาหลายปีแล้ว แต่ปรมาจารย์ที่เก่งกาจจริงๆ เพียงแค่แตะก็รู้ทันทีเผยจืออวี้เองก็ไม่นึกถึงสถานการณ์เช่นนี้จู่ๆ บรรยากาศก็ดูแปลกพิลึกอย่างบอกไม่ถูกหมอจีนอาวุโสไม่รู้ถึงความซับซ้อนภายใน จึงกล่าวตรงไปตรงมาว่า “ชีพจรของแม่หนูคนนี้ลมปราณและเลือดพร่องมาก ร่างกายเหมือนถูกบั่นทอนแล้วยังไม่ได้รับการบำรุงให้กลับมาเลย”เซิ่งเจิงโจวค่อยๆ เลื่อนสายตาลงต่ำตกลงบนท้ายทอยของเหวินซูที่ยังคงนิ่งสนิทคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเพียงเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น น้ำเสียงฟังไม่ออกว่าโกรธหรือพอใจ “คุณดูผิดหรือเปล่าครับ?”ซูจื้อเหยาไม่นึกเลยว่าเรื่องแค่นี้จะทำให้เซิ่งเจิงโจวหันมาให้ความสนใจเหวินซูเธอเม้มปากแน่นแล้วเหลือบมองหมอจีนอาวุโสซ่อนความไม่พอใจไว้เธอรู้สึกว่าอีกฝ่ายกำลังพล่ามมั่วซั่ว!แพทย์แผนจีนเก่งถึงขนาดที่ว่าดูอะไรก็รู้หมดเลยเหรอ?ยิ่งไปกว่านั้นเหวินซูเคยคลอดลูกที่ไหนกัน?
Read more

บทที่ 38

ป้องกันไว้ก่อนย่อมไม่ผิดย่อมไม่สามารถปล่อยให้สถานการณ์ “เผลอไผล” จนเปิดเผยความจริงแล้วจบไม่ลงได้เหวินซูไม่นึกเลยว่าเผยจืออวี้จะมีท่าทีรุกรานรุนแรงขนาดนี้ถึงกับพลิกโต๊ะคว่ำทันทีทำให้อีกฝ่ายไปไม่เป็นกันหมดยังดีที่ลู่เฟยไหวพริบไว รีบเปลี่ยนเรื่องพูดว่า “เรื่องของคนอื่นก็ไม่เกี่ยวกับเรา วันนี้มีปรมาจารย์ที่เก่งขนาดนี้ เหยาเหยา ช่วงนี้คุณไม่ค่อยสบายไม่ใช่เหรอ ให้ท่านช่วยดูหน่อยดีไหม?”ซูจื้อเหยาชะงักไปทันทีที่ได้ยินเหล่มองหมอจีนอาวุโสผู้ทรงคุณวุฒิโดยสัญชาตญาณ แล้วหันกลับมามองเหวินซูเม้มปากแล้วพูดว่า “ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันสบายดี”“แล้วฉันก็ไม่ชอบสิ้นเปลืองทรัพยากรไปแย่งโอกาสและเวลาของคนที่ต้องการจริงๆ ด้วยค่ะ”พอคำนี้หลุดออกมาเหวินซูย่อมฟังออกถึงความประชดประชันของอีกฝ่ายกำลังยัดเยียดข้อหาว่าเธอสิ้นเปลืองทรัพยากรอยู่นั่นเองเหวินซูดึงมือกลับ ลุกขึ้นยืนอย่างสงบ “ใช่ค่ะ คุณสุขภาพดี แต่ประธานเซิ่งที่อยู่ข้างกายคุณน่ะ บางทีอาจจะจำเป็นจริงๆ ก็ได้นะคะ”เพราะอย่างไรตอนนั้นเซิ่งเจิงโจวก็เคยพูดเองกับปากว่าเขาไม่มีทางมีลูก ก็ควรจะรักษาเสียหน่อย!เหวินซูพูดจบก็เดินจากไปเซิ่งเจิงโจ
Read more

บทที่ 39

คำว่า “พี่สาวมือที่สาม” นั่น ทำเอาลู่เฟยถึงกับกลั้นไอไม่อยู่อดไม่ได้ที่จะพินิจมองเหวินซูอย่างจริงจังเมื่อก่อนเหวินซูเป็นพวก...เล่นมุกตลกหน้าตายแบบนี้ด้วยเหรอ?ซูจื้อเหยาเหยียดยิ้มที่มุมปาก ไม่คิดจะถือสาหาความกับคำพูดประชดประชันที่เกิดจากความอิจฉาของเหวินซูสายตามองไปที่รถของเหวินซู “รถของคุณเหรอ?”“ฉันขโมยมาน่ะ” เหวินซูรู้สึกว่าคำถามของอีกฝ่ายนั้นมีปัญหาทางสมองจริงๆตอบไปอย่างส่งๆเซิ่งเจิงโจวปรายตามองมาด้วยสายตาเรียบเฉยเหวินซูก็ไม่ได้เปลี่ยนสีหน้าจะให้เขามาคิดบัญชีกับเธอเพียงเพราะเธอประชดเรียกผู้หญิงของเขาว่าพี่สาวมือที่สามน่ะเหรอลู่เฟยรู้ว่าตอนนี้เหวินซูตั้งใจเปลี่ยนนิสัยมาเดินในแนวทางที่ไม่เหมือนใคร จึงเป็นตัวแทนซูจื้อเหยา ชี้ให้เห็นปัญหาโดยตรง “เหวินซู ฉันว่าเธอควรพิจารณาตัวเองหน่อยนะ การใช้ป้ายทะเบียนรถคู่กับเจิงโจว มันไม่เหมาะสมหรือเปล่า? แบบนี้จะไม่ทำให้คนภายนอกเข้าใจผิดว่าเธอเป็นคุณนายเซิ่งเหรอ?”ป้ายคู่?เหวินซูขมวดคิ้วมองตามทิศทางที่ลู่เฟยชี้ไปไม่ไกลจากรถของเธอมีรถโรลส์รอยซ์คันใหม่เอี่ยมจอดอยู่ ตัวเลขหน้าทะเบียนรถเหมือนกับของเธอทุกอย่าง มีเพียงแค่เลขท้ายเ
Read more

บทที่ 40

เซิ่งเจิงโจวค่อยๆ ละสายตาจากเงารถของเหวินซู “ผมไปส่งคุณที่บ้านนะ ไม่ต้องใส่ใจหรอก”ซูจื้อเหยาขมวดคิ้วมองเลขทะเบียนรถของเซิ่งเจิงโจวอีกครั้งขมวดคิ้วเงียบๆต่างก็เป็นผู้หญิงด้วยกัน เธอจะดูไม่ออกได้ยังไงว่าเหวินซูมีเล่ห์เหลี่ยมอะไร?ด้านหนึ่งก็หาหนทางใหม่ เริ่มทำตัวแปลกแยกเพื่อดึงดูดความสนใจจากเซิ่งเจิงโจว อีกด้านก็ยังทำเรื่องลับๆ ล่อๆ แบบนี้ เพื่อชักจูงให้โลกภายนอกเข้าใจผิดเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเธอกับเซิ่งเจิงโจวแทบจะอยากให้คนอื่นเดากันเอาเองว่าเธอเป็นใครของเซิ่งเจิงโจวสร้างเรื่องให้คนเข้าใจผิดเก่งจริงๆเธอไม่อยากลดตัวลงไปต่อสู้กับเหวินซูในเรื่องแบบนี้ มันต่ำชั้นเกินไปเหวินซูกลับไปที่ศูนย์วิจัยเฮ่อจื้อเธอต้องวิจัยยาตัวใหม่ และต้องคอยดูเรื่องการแพทย์อัจฉริยะที่เกี่ยวข้อง เรื่องที่ต้องยืนยันให้เสร็จก่อนสิ้นปีมีค่อนข้างเยอะในศูนย์วิจัยแทบทุกคนเป็นนักวิจัยยาที่วันๆ เอาแต่ก้มหน้าก้มตาทำข้อมูลตัวยา หลายคนอาสาทำงานล่วงเวลาฮั่วอี้เป็นคนวางแผนรายการ ช่วงนี้ยิ่งยุ่งจนหัวหมุนกว่าจะเจียดเวลามาหาเพื่อทานมื้อเย็นด้วยกันได้เหวินซูตั้งใจจะกลับไปทำมื้อเย็นให้ฮั่วอี้ทานที่บ้านเธอ
Read more
PREV
123456
...
10
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status