เหวินซูไม่รู้ว่าลิ่งอี๋ตัวน้อยดูออกได้อย่างไรเธอคิดว่าตัวเองเป็นคนที่ทำตัวเนียนไม่ใช่น้อย แต่ลิ่งอี๋กลับยังจับสังเกตได้เธอไม่ได้ไม่มีความสุข และยิ่งไม่ใช่เพราะเสียใจหรือเศร้าใจเพียงแค่รู้สึกว่า เมื่อเรื่องราวมากมายสะสมเข้าด้วยกัน ก็ทำได้เพียงเก็บไว้ในอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่อาจปลดปล่อยออกมาได้“ไม่มีอะไรหรอก จะเป็นไปได้ยังไง” เหวินซูบีบฝ่ามือ รอยยิ้มบนใบหน้าอ่อนโยนขึ้นกว่าเดิมมาก “อาบน้ำเสร็จแล้วเหรอจ๊ะคนเก่ง?”หนูน้อยลิ่งอี๋พยักหน้า แก้มเล็กๆ แนบไปกับหน้าจอโทรศัพท์แล้วถูไปมา คล้ายกับกำลังปลอบโยนเธอโดยไร้เสียง “คุณแม่คะ อย่าทุกข์ใจเลยนะ หนูรู้ว่าคุณแม่กำลังเปลี่ยนเรื่อง ไม่เป็นไรนะคะ รอให้หนูกลับไปอยู่ข้างๆ คุณแม่ แล้วคุณแม่ก็จะมีความสุขค่ะ”เหวินซูรีบคว่ำกล้องโทรศัพท์ลงกับหน้าอกของตนเองเงยหน้าขึ้นหวังจะกั้นหยาดน้ำตาในขอบตาไม่ให้ไหลออกมาแต่กลับพบว่าไม่ได้ช่วยอะไรเลยช่วงเวลานี้เกิดเรื่องราวมากมาย ต่อให้เธอจะดูเด็ดขาดและเข้มแข็งเพียงใดแต่ในความเป็นจริงก็ยังคงต้องอดทนนอกจากความอดทนแล้ว เธอก็ไม่มีทางอื่นเลยหากอารมณ์ความรู้สึกไม่มีทางระบาย การทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นคื
Read more