All Chapters of ภรรยาประธานจอมเย็นชาหอบลูกหนีรัก: Chapter 21 - Chapter 30

เหวินซูงุนงงไปหลายวินาทีเธอคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่า คุณย่าจริงจังเรื่องที่บอกว่าจะหาคู่ครองคนใหม่ให้เธอ?เริ่มจัดการให้เร็วขนาดนี้เลย?“คุณย่า ตอนนี้หนูยังไม่คิดเรื่องนี้จริงๆ ค่ะ” เหวินซูนวดขมับเบาๆเธอรับน้ำใจที่หวังดีที่ต่อเธอแบบเกินไปนี้แทบไม่ไหว“แต่ย่านัดให้หนูแล้วนะ ถือเสียว่าไปเจอเพื่อนสิ ได้มีเพื่อนหลายคนก็เป็นเรื่องดีเหมือนกัน เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง ดีไหมจ๊ะ?” คุณย่าโน้มน้าวอย่างใจเย็น“สองทุ่มคืนนี้ แต่งตัวสวยๆ ล่ะ”คุณย่ากลัวว่าเหวินซูจะปฏิเสธอีกจึงตัดสายไปอย่างเร็วรี่เหวินซู “...”เธอมองหน้าจอมือถืออย่างพูดไม่ออกบอกไม่ถูกวิธีการที่คุณย่าชดเชยให้เธอแทนเซิ่งเจิงโจวออกจะร้อนแรงเกินไปแล้วเธอเหลือบมองเวลา หกโมงครึ่งแล้วครุ่นคิดเล็กน้อย สุดท้ายยังตัดสินใจไปสักครั้ง อย่างน้อยบอกกล่าวให้ชัดเจน ต่างฝ่ายจะได้ไม่ต้องลำบากใจ......สถานที่ซึ่งคุณย่านัดอีกฝ่ายไว้คือวิลล่าหวนถูที่หรูหราโอ่อ่าที่สุดในเมืองจิงศูนย์รวมความบันเทิงครบวงจรที่งดงามฟุ้งเฟ้อไม่ต่างจากมาเก๊าเลยทีเดียวชั้นที่ระบุไว้บนตั๋วอิเล็กทรอนิกส์คือชั้นห้ามีห้องส่วนตัวที่สามารถรับประทานอาหารและชมการ

เหวินซูเกือบจะถูกเรื่องนี้ยั่วยุจนคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่มีทั้งความอดสู ความชิงชัง ความโกรธแค้นและความหวั่นกลัว ความรู้สึกเหล่านั้นทำให้เธอเหนื่อยล้าทั้งกายใจแต่เธอก็รู้ดีเหมือนกันว่ามีแต่ต้องตอบสนองอย่างรุนแรง พวกเขาถึงจะไม่บังคับดูมือถือของเธอต่อเธอเป็นคนที่มีความลับ จะเสี่ยงไม่ได้เลยแม้แต่น้อยอวี้เหยี่ยนเหวยประหลาดใจไปชั่ววูบ เหวินซูจะแข็งกร้าวเกินไปหน่อยไหม? แค่ดูมือถือเท่านั้นเองต้องทำถึงขนาดนี้ด้วย?ชั่วขณะนั้นแม้แต่ซูจ้าวที่ร้องไห้โหยหวนก็ยังลืมแสร้งร้องไห้ไปเช่นกัน หันหน้าออกจากอ้อมอกของซูจื้อเหยามามองเหวินซูสีหน้าเซิ่งเจิงโจวแทบไม่เปลี่ยนแปลง แววตาที่ค่อยๆ มืดมิดขึ้นทีละน้อยเย็นชาดุจคืนหนาว ปราศจากความอบอุ่นแม้ครึ่งส่วน สายตาที่จับจ้องใบหน้าของเหวินซูค่อยๆ เบนไปยังมือถือที่แตกกระจายบนพื้น“ดูเหมือนว่าผมจะดูไม่ได้?”แต่ไหนแต่ไรมา เหวินซูไม่ใช่คนที่จะเสียการควบคุมง่ายๆการกระทำในวันนี้กลับดูเหมือน...ในมือถือมีความลับที่ไม่อาจเปิดเผยบรรยากาศตึงเครียดเป็นพิเศษเหวินซูไม่สนใจปฏิกิริยาตอบสนองของผู้คนที่อยู่ตรงนั้น และไม่ได้ตอบคำพูดประโยคนั้นของเซิ่งเจิงโจวด้วยเช่

เขาอุตส่าห์มาปลอบด้วยความหวังดีแต่เหวินซูไม่รู้จักรับความหวังดีของคนอื่นเลยหรือไง?อวี้เหยี่ยนเหวยอดจะขมวดคิ้วไม่ได้ทั้งยังรู้สึกว่าที่ตัวเองตามมาแบบนี้มันไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย!เหมือนถูกร่ายมนตร์ใส่อย่างนั้น!......เหวินซูไม่สนใจเรื่องเล็กน้อยอย่างอวี้เหยี่ยนเหวยหลังลงมาชั้นล่าง เหวินซูก็มาที่ห้องส่วนตัวดังกล่าวไม่เห็นเงาคนแต่อย่างใดบริกรที่เพิ่งขึ้นไปเตือนว่าคนที่เธอนัดไว้ยังรออยู่เดินเข้ามาหาอีกครั้ง “คุณเหวิน ต้องขอโทษด้วย ผมแค่ทำตามคำสั่งของหัวหน้าครับ”เหวินซูไม่ได้โง่ เธอพลันเข้าใจเรื่องที่มีเบื้องหลังซับซ้อนนี้เกรงว่า ‘คนที่นัดไว้’ ในวันนี้ที่ว่านั่นคงไม่มีตัวตนด้วยซ้ำไปคุณย่าเซิ่งเป็นคนจัดฉากเรื่องทั้งหมดนี้ให้เธอไปเจอเซิ่งเจิงโจวในห้องส่วนตัว จากนั้นก็กินมื้อเย็นด้วยกันแล้วเตรียมผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่มีตัวตนอยู่จริงมากระตุ้นให้สามีอย่างเซิ่งเจิงโจว...หึงหวง?เห็นได้ชัดว่าคุณย่ายังไม่ถอดใจ อยากให้กลับมาคืนดีกันแต่คุณย่าคงไม่ได้คาดไว้ว่าสถานการณ์ในวันนี้จะเป็นแบบนี้ เวทีที่เตรียมไว้ไม่ได้มีเพียงเธอกับเซิ่งเจิงโจว แต่ยังมีซูจื้อเหยา ผู้หญิงที่โชคชะตาลิขิต

อีกฟากของกระจก เหวินซูเห็นเซิ่งเจิงโจวกับซูจื้อเหยาที่นั่งอยู่ในร้านฝั่งตรงข้ามของพวกเขาคือสามีภรรยาวัยกลางคนคู่หนึ่ง รวมถึงซูจ้าวที่คุ้นตาคนนั้นสามคนในนั้นเธอได้เจออยู่บ่อยๆแต่สามีภรรยาคู่นั้น...คือซูอี้เจาพ่อของเธอ และไป๋เหมยชู้รักที่ซูอี้เจาคบหาตลอดหลายปีที่ยังอยู่ในพันธะสมรสกับแม่ของเธอ เมื่อฮั่วอี้มาถึงแล้วเห็นเซิ่งเจิงโจวกับซูจื้อเหยาอยู่ข้างในก็ด่าออกมาทันที “หญิงร้ายชายเลว!”ฮั่วอี้ด่าก็ส่วนด่า หันมาเห็นเหวินซูสีหน้าไม่ดีก็ดึงเธอเดินเร็วๆ ไปนั่งลงในร้านอาหาร“ฉันรู้ว่าตอนนี้ใกล้จะหย่าเธอคงรู้สึกแย่ นี่เป็นเรื่องปกติ ยังไงคนเราก็ไม่ได้มีเวลาเจ็ดปีให้เสียเปล่ากันบ่อยๆ”ฮั่วอี้ไม่ได้มีนิสัยละเอียดอ่อนจึงได้แต่พยายามปลอบใจอย่างเต็มที่เหวินซูส่ายหน้า “ไม่ใช่เพราะเรื่องนี้หรอก”“งั้น?”“พ่อเลี้ยงของซูจื้อเหยาคือพ่อแท้ๆ ที่ทิ้งฉันไว้ที่บ้านนอกสิบปีโดยไม่ถามไถ่สักคำ” เหวินซูแค่นหัวเราะเยาะเบาๆคิดไม่ถึงเลยว่าหลังจากผ่านมานาน กลับได้เจอซูอี้เจาอีกครั้งในตอนนี้สีหน้าฮั่วอี้เปลี่ยนไปเล็กน้อยเธอรู้เรื่องของเหวินซูเหมือนกันหลังจากที่แม่ของเหวินซูเกิดเรื่องและเป็นเจ้า

เหวินซูคิดไม่ถึงว่าเซิ่งเจิงโจวจะอยู่ที่บ้านที่ผ่านมาเขากลับบ้านน้อยครั้งมากพักหลังมานี้กลับได้เจอบ่อยๆเซิ่งเจิงโจวได้ยินเสียงก็เหลือบตามองมา เขาดูออกว่าเหวินซูเพิ่งกลับมาจากการเดินทาง “งานคุณยุ่งขนาดนั้นเชียว?”ยุ่งจนช่วงที่ผ่านมากลับบ้านน้อยครั้งมากจากที่ได้ยินมาจากบ้านใหญ่ เหวินซูไม่นำอาหารสมุนไพรจีนไปส่งที่บ้านใหญ่มาหลายวันแล้วเมื่อก่อนเหวินซูถึงขั้นคิดหาวิธีการส่งซุปบำรุงร่างกายมาที่บริษัทเขาด้วยซ้ำช่วงนี้ก็ไม่ส่งมาเลยเขารู้เป็นเพราะเรื่องซูจื้อเหยาอารมณ์ของเหวินซูในคราวนี้ดูจะ ‘เด็ดเดี่ยว’ กว่าที่ผ่านมาไม่น้อยเหวินซูไม่อยากตอบ เพียงหันไปทางพี่เฉิน “รูปล่ะคะ?”พี่เฉินเช็ดมือ แล้วชี้ไปทางที่เซิ่งเจิงโจวนั่งอยู่ “อยู่บนโต๊ะตรงหน้าคุณผู้ชายค่ะ”เหวินซูค่อยสังเกตว่า รูปถ่ายครอบครัวใบนั้นวางอยู่ข้างๆ โน้ตบุ๊กของเซิ่งเจิงโจวเธอจำต้องเดินเข้าไปหาอย่างไร้ทางเลือกแล้วก้มลงไปหยิบแต่มือยังไม่ทันแตะถึงก็ถูกมือเรียวยาวที่ข้อกระดูกเด่นชัดจับข้อมือไว้เสียก่อนเหวินซูนิ่งไป หันหน้าไปสบสายตาที่ลึกล้ำยากจะหยั่งของเซิ่งเจิงโจว สีหน้าเขาไม่เปลี่ยนแปลง ปลายคางพยักพเยิดไปท