جميع فصول : الفصل -الفصل 30

ค่ำคืนที่แสนยาวนานผ่านพ้นไปทิ้งไว้เพียงความเหนื่อยล้าที่กัดกินลึกลงไปในจิตใจของไอรีน เธอตื่นขึ้นมาในห้องสวีทของโรงแรมหรูที่คิรินจัดเตรียมไว้ให้ แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะไม่ใช่ความหรูหราของสถานที่ หากแต่เป็นความรู้สึกที่ว่า 'โลก' ของเธอได้บิดเบี้ยวไปอย่างสิ้นเชิงหลังเหตุการณ์ปะทะกันอย่างดุเดือดระหว่างพี่น้องตระกูลมาเฟียในห้องทำงานเมื่อวาน ไอรีนรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนทางแยกที่ไม่มีป้ายบอกทาง เธอไม่รู้ว่าควรจะเดินไปทางไหน ในเมื่อทางหนึ่งคือพี่ชายที่เย็นชาและกักขังเธอด้วยอำนาจที่มองไม่เห็น กับอีกทางหนึ่งคือน้องชายที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างด้วยความดิบเถื่อนเช้าวันนี้คิรินออกไปจัดการงานที่บริษัทแต่เช้ามืด ทิ้งโน้ตสั้นๆ ไว้บนโต๊ะหัวเตียงว่า 'อย่าเพิ่งไปไหน รอฉันกลับมารับ' คำสั่งนั้นฟังดูเหมือนคำสั่งของคนรัก แต่มันกลับแฝงไปด้วยคำสั่งของเจ้าชีวิตที่ไอรีนไม่อาจปฏิเสธได้ไอรีนตัดสินใจอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เตรียมไว้ให้ เธอพยายามจะออกไปจากโรงแรมแห่งนี้เพื่อกลับไปตั้งหลักที่บ้าน แต่นันตนาการที่เธอคิดไว้กลับพังทลายลง เมื่อเธอพบว่ามีบอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนยืนเฝ้าอยู่หน้าป

บรรยากาศในห้องสวีทเปลี่ยนเป็นสมรภูมิอารมณ์ทันทีที่คิรันก้าวเข้ามา รังสีความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากพี่ชายฝาแฝดปะทะกับความท้าทายที่ไร้ความเกรงกลัวของคิรัน ไอรีนยืนตัวสั่นอยู่ตรงกลางระหว่างคนสองคนที่หน้าตาเหมือนกันราวกับพิมพ์เดียวกัน แต่กลับแผ่รังสีแห่งความร้ายกาจออกมาคนละรูปแบบ"ออกไปจากห้องของฉัน คิรัน" คิรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับจับจ้องไปยังมือของน้องชายที่ยังวางอยู่บนผนังข้างตัวไอรีนด้วยความโกรธจัดคิรันยืดตัวตรงแล้วหัวเราะในลำคอ "ห้องของพี่? ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่พี่ชอบสะสมของเล่นไว้ในที่ที่คนอื่นเข้าถึงง่ายขนาดนี้?" เขาปรายตามองไอรีนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยเพลิงปรารถนาที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่าง"ฉันเตือนแกเป็นครั้งสุดท้าย" คิรินก้าวเข้ามาประชิดน้องชายหมับ!"อ๊ะ!"คิรันไม่รอช้า เขาคว้าข้อมือไอรีนแล้วกระชากร่างบางเข้าหาตัวอย่างแรงจนเธอเซถลาไปปะทะกับแผงอกกว้างของเขา "ถ้าพี่อยากได้เธอนัก ก็ลองดูว่าพี่จะแย่งเธอไปจากมือผมได้ยังไง!"เหตุการณ์ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วจนไอรีนตั้งตัวไม่ติด คิรันพาเธอถอยห่างไปทางระเบียงห้อง ในขณะที่คิรินพุ่งเข้าหาเพื่อชิงตัวเธอคืน แรงปะทะระหว่างพี่

คำว่า "พันธสัญญา" ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของไอรีนซ้ำไปซ้ำมาราวกับเสียงระฆังแห่งความหายนะ เธอไม่ได้เป็นเพียงแค่เหยื่อที่บังเอิญเดินหลงทางเข้าไปในชีวิตของมาเฟียฝาแฝด แต่เธอกำลังกลายเป็นเดิมพันในเกมอำนาจที่เก่าแก่กว่าที่เธอจะจินตนาการถึงคิรินและคิรันไม่ได้แค่ยืนมองเธออยู่ในห้องรับแขกของบ้านตระกูลวิมลเกียรติยศอีกต่อไป พวกเขาเริ่มคืบคลานเข้ามาใกล้เหมือนนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุม สายตาของทั้งคู่ที่มองเธอนั้นไม่มีความเมตตา มีเพียงความหิวกระหายในอำนาจและการครอบครอง"พันธสัญญาที่พ่อของเธอทำไว้... คือการส่งตัวผู้หญิงในตระกูลวิมลเกียรติยศให้แก่ตระกูลของเราเพื่อเป็นการชดใช้หนี้แค้นในอดีต" คิรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น ขณะที่เขาเดินมาหยุดอยู่เบื้องหลังของเธอ สัมผัสจากฝ่ามือที่วางลงบนไหล่บางนั้นหนักแน่นราวกับจะเตือนว่าเธอไม่มีทางหนี"และโชคร้ายหน่อยนะ..." คิรันที่เดินอ้อมมาทางด้านหน้าเอ่ยเสริม รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏบนใบหน้า "ที่พี่ชายของฉันดันอยากได้เธอไปคนเดียว ทั้งที่สัญญาฉบับนั้น... มันเขียนไว้ชัดเจนว่าต้องเป็น 'เรา' ทั้งคู่"ไอรีนรู้สึกเหมือนอากาศในห้องถูกดูดออกไปจนหมด เธอหันไปมองพ่อของเธอด้วยสายตา

ภายในห้องพักอาจารย์ที่เงียบเชียบและอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของบุรุษเพศ ไอรีนยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้อง สายตาของคิรันที่จ้องมองมานั้นราวกับจะแผดเผาเสื้อผ้าที่เธอสวมใส่อยู่ให้มอดไหม้ไปเสียตรงนั้น เขายังคงยืนอยู่ที่เดิม ปิดประตูห้องลงอย่างช้าๆ เสียงกลอนประตูดัง กริ๊ก เหมือนเป็นสัญญาณเตือนว่าเธอกำลังก้าวเข้าสู่กรงขังที่เต็มไปด้วยความอันตรายอีกครั้ง"เธอกล้าหาญกว่าที่ฉันคิดนะ... ที่กล้าเดินเข้ามาหาถึงถิ่นแบบนี้" คิรันเอ่ยเสียงต่ำพลางสาวเท้าเข้ามาหาเธอช้าๆ ท่าทางการเดินของเขามีความมั่นใจอย่างผู้ล่าที่รู้ดีว่าเหยื่อไม่มีทางหนีพ้นไอรีนเม้มริมฝีปากแน่น เธอพยายามจะทำใจดีสู้เสือ แม้ว่าข้างในใจจะสั่นไหวจนแทบคุมไม่อยู่ "ฉันแค่... อยากจะมาบอกว่า อย่าคิดว่าฉันจะยอมแพ้ให้กับเกมของคุณง่ายๆ"คิรันหยุดลงตรงหน้าเธอ แววตาที่ดุดันของเขาเปลี่ยนเป็นความพึงพอใจที่ลึกล้ำ เขายกมือขึ้นสัมผัสเส้นผมของเธออย่างแผ่วเบา ทว่าแฝงไปด้วยแรงบีบที่สื่อถึงการครอบครอง "เกมงั้นเหรอ? สำหรับเธออาจจะเป็นเกม แต่สำหรับฉัน... มันคือการตามล่าสิ่งที่ฉันหมายตาไว้ตั้งแต่วันแรกที่เห็นเธอ"เขาโน้มตัวลงมาใกล้จนหน้าผากของเขาสัมผัสกับเธอ ไอรีนห

ความรู้สึกเสพติดที่ไอรีนได้รับจากสัมผัสของพี่น้องฝาแฝดในห้องพักอาจารย์เมื่อวันก่อน ยังคงหลอกหลอนเธอราวกับเงาตามตัว หลังจากที่คิรินและคิรันแยกย้ายกันไปหลังจากเสร็จสิ้นกิจกามที่ไร้ความปรานี พวกเขาไม่ได้ปล่อยให้เธอได้พักผ่อนอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับส่งเธอกลับมาใช้ชีวิตนักศึกษาปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นไอรีนเดินเข้ามาในบริเวณคณะบริหารธุรกิจด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป เธอรู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายที่พร้อมจะขาดสะบั้นได้ทุกเมื่อ ร่างกายของเธอยังคงหลงเหลือความเจ็บปวดจากการถูกกระทำอย่างหนักหน่วง แต่มันกลับแฝงไปด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่เธอเองก็เริ่มจะไม่เข้าใจตัวเองในขณะที่เธอกำลังก้าวเดินไปตามทางเดินเพื่อจะเข้าเรียนวิชาถัดไป สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นใครบางคนที่กำลังยืนพิงกำแพงรอเธออยู่... 'ธันวา' รุ่นพี่ปีสี่ที่สนิทสนมและคอยช่วยเหลือเธอมาตลอดตั้งแต่เข้าเรียน"ไอรีน เป็นอะไรหรือเปล่า ดูหน้าตาไม่ดีเลยนะ" ธันวาทักทายด้วยความเป็นห่วง เขารีบก้าวเข้ามาหาเธอพร้อมกับสำรวจใบหน้าที่ซีดเซียวของไอรีนอย่างใกล้ชิดไอรีนพยายามปั้นยิ้มที่ดูเป็นธรรมชาติที่สุด "ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่ธันวา แค