EP26 เริ่มหวั่นไหวกับความร้ายกาจของคนน้อง

ความเงียบสงัดที่เข้ามาเยือนห้องรับแขกหลังจากพายุอารมณ์ผ่านพ้นไปนั้นช่างบาดลึกและน่าอึดอัดกว่าเสียงกรีดร้องใดๆ ไอรีนนอนนิ่งอยู่บนโซฟา ร่างกายบอบช้ำราวกับถูกพายุโหมกระหน่ำจนไม่เหลือชิ้นดี เสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นเป็นเพียงเศษซากของศักดิ์ศรีที่เธอเคยรักษาไว้ ความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศกระทบผิวหนังที่ยังคงร้อนผ่าวด้วยรอยรักที่ประทับไว้ทั่วร่าง

คิรินและคิรันไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว พวกเขาจากไปหลังจาก 'ตีตรา' จองจำเธอไว้ด้วยพันธสัญญาที่เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ ทิ้งให้เธออยู่กับความว่างเปล่าและความคิดที่เริ่มบิดเบี้ยว

ไอรีนค่อยๆ พยุงตัวขึ้นนั่ง มือสั่นเทาหยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่อย่างทุลักทุเล ในหัวของเธอมีเพียงภาพใบหน้าที่เหมือนกันราวกับแกะของคนทั้งคู่ สัมผัสที่ต่างกันสุดขั้วยังคงติดแน่นอยู่บนผิวหนัง สัมผัสของคิรินที่เหมือนน้ำแข็งอาบยาพิษ กับสัมผัสของคิรันที่เหมือนเปลวเพลิงไร้การควบคุม... ทั้งสองอย่างกำลังทำลายความมั่นใจสุดท้ายของเธอจนหมดสิ้น

เธอเดินกลับขึ้นไปที่ห้องนอนของตัวเอง ล็อคประตูแน่นหนาแล้วทรุดตัวลงกับพื้นห้อง เธอพยายามที่จะโกรธ เธอพยายามที่จะเกลียด แต่ความรู้สึกเหล่านั้นกลับจางหายไปอย่างน่าประหลาด แทนที่ด้วย 'ความหวั่นไหว' ที่เธอกลัวที่สุด

ทำไมเธอถึงใจเต้นแรงเมื่อเห็นสายตาของคิรันที่มองมาด้วยความคลั่งไคล้? ทำไมเธอถึงยอมให้เขารุกรานซ้ำแล้วซ้ำเล่าทั้งที่ปากบอกว่าไม่ต้องการ? ไอรีนเริ่มตระหนักว่าร่างกายของเธอทรยศต่อจิตใจไปนานแล้ว เธอเริ่มเสพติดสัมผัสร้ายกาจของน้องชายคนนี้ ความดิบเถื่อนที่ทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองมีตัวตน ความร้ายกาจที่ทำให้เธอรู้สึกว่าเธอไม่ใช่แค่หมากตัวหนึ่ง แต่เป็น 'เหยื่อ' ที่เขารักที่จะทำร้าย

"ฉันกำลังบ้า..." เธอพึมพำกับตัวเองขณะปล่อยให้น้ำตาไหลริน

ในขณะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอคือ 'คิรัน' หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกดรับสาย

"ว่าไง... กวางน้อย" เสียงทุ้มแหบพร่าของคิรันดังขึ้นที่ปลายสาย มันเป็นเสียงที่ทำให้เธอรู้สึกวาบหวามอย่างช่วยไม่ได้

"คุณต้องการอะไรอีก..." ไอรีนถามเสียงแผ่ว

"ฉันแค่โทรมาเช็คว่าเธอสบายดีไหม" คิรันเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะในลำคอ "พี่ชายฉันคงจะทำตัวเย็นชาใส่เธออีกแล้วสินะ... แต่นั่นแหละคือสิ่งที่เขาเป็น ถ้าเธอเบื่อความนิ่งเงียบพวกนั้น... ลองมาหาฉันที่มหาวิทยาลัยสิ ฉันรอเธออยู่ที่ห้องพักอาจารย์"

สายถูกตัดไปทิ้งไว้เพียงความเงียบที่น่าอึดอัด ไอรีนวางโทรศัพท์ลงพลางกอดตัวเองแน่น เธอรู้ดีว่านี่คือกับดัก คิรันกำลังใช้ความร้ายกาจล่อลวงเธอให้เดินเข้าไปหา แต่แทนที่จะรู้สึกโกรธ เธอกลับรู้สึกว่าความเหงาที่เกาะกินใจในยามนี้กำลังเรียกร้องให้เธอไปหาเขา

ไอรีนลุกขึ้นเดินไปที่กระจก มองดูรอยรักสีแดงจางๆ ที่คอของตนเอง เธอเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองว่า หากเธอเลือกที่จะหวั่นไหวไปกับความร้ายกาจของคนน้อง... หากเธอยอมมอบกายให้ปีศาจตนนี้ขย้ำตามใจชอบ... ชีวิตของเธอจะเป็นอย่างไร? เธอจะตายไปจากความไร้เดียงสา หรือเธอจะกลายเป็นปีศาจเหมือนกับเขา?

ความหวั่นไหวนี้ไม่ได้เกิดจากความรัก มันเกิดจากความโหยหาในสิ่งที่เธอไม่ควรได้รับ มันคือแรงดึงดูดระหว่างเหยื่อกับผู้ล่าที่ไม่มีวันบรรจบกันได้ในทางที่ถูกที่ควร

เธอมองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนัง เวลาผ่านไปเรื่อยๆ ความคิดที่จะต่อต้านเริ่มถูกความปรารถนาที่ลึกซึ้งกัดกิน ไอรีนตัดสินใจหยิบกระเป๋าขึ้นมาและเดินออกจากห้องโดยไม่หันกลับไปมอง เธอไม่ได้ไปที่ไหนไกล... เธอตัดสินใจแล้วว่าจะไปที่มหาวิทยาลัย ไม่ใช่เพื่อไปเรียน แต่เพื่อไปเผชิญหน้ากับปีศาจที่เธอกำลังเริ่มหลงใหล

เธอเดินก้าวไปตามทางเดินด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป เธอไม่ใช่นักศึกษาผู้หวาดกลัวอีกต่อไปแล้ว แต่เธอคือไอรีนที่กำลังก้าวเข้าสู่กรงขังด้วยความเต็มใจ

เมื่อเธอไปถึงห้องพักอาจารย์ที่คิรันประจำอยู่ ใจของเธอเต้นเร็วจนแทบควบคุมไม่ได้ เธอยืนนิ่งอยู่หน้าประตูครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจเคาะประตู

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ประตูถูกเปิดออกทันทีโดยชายหนุ่มที่มีใบหน้าเหมือนพี่ชายทุกประการ แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยประกายไฟที่พร้อมจะเผาไหม้ทุกอย่าง คิรันยืนยิ้มอยู่ที่หน้าประตู รอยยิ้มที่ดูอันตรายแต่กลับทำให้อะดรีนาลีนในตัวของเธอพุ่งพล่าน

"ฉันรู้ว่าเธอต้องมา" คิรันเอ่ยเสียงเบาพลางก้าวถอยหลังเพื่อให้เธอเดินเข้ามา

ไอรีนก้าวเข้าไปในห้อง ความรู้สึกหวั่นไหวที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอดเริ่มเด่นชัดขึ้นจนไม่อาจซ่อนได้อีกต่อไป เธอรู้ดีว่าหลังจากวันนี้ไป เธอจะไม่มีวันได้กลับไปเป็นคนเดิมอีกแล้ว... เพราะเธอเพิ่งจะก้าวข้ามเส้นแบ่งระหว่างความกลัวและความต้องการไปอย่างเต็มตัว!