ログインคำว่า "พันธสัญญา" ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของไอรีนซ้ำไปซ้ำมาราวกับเสียงระฆังแห่งความหายนะ เธอไม่ได้เป็นเพียงแค่เหยื่อที่บังเอิญเดินหลงทางเข้าไปในชีวิตของมาเฟียฝาแฝด แต่เธอกำลังกลายเป็นเดิมพันในเกมอำนาจที่เก่าแก่กว่าที่เธอจะจินตนาการถึง
คิรินและคิรันไม่ได้แค่ยืนมองเธออยู่ในห้องรับแขกของบ้านตระกูลวิมลเกียรติยศอีกต่อไป พวกเขาเริ่มคืบคลานเข้ามาใกล้เหมือนนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุม สายตาของทั้งคู่ที่มองเธอนั้นไม่มีความเมตตา มีเพียงความหิวกระหายในอำนาจและการครอบครอง "พันธสัญญาที่พ่อของเธอทำไว้... คือการส่งตัวผู้หญิงในตระกูลวิมลเกียรติยศให้แก่ตระกูลของเราเพื่อเป็นการชดใช้หนี้แค้นในอดีต" คิรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น ขณะที่เขาเดินมาหยุดอยู่เบื้องหลังของเธอ สัมผัสจากฝ่ามือที่วางลงบนไหล่บางนั้นหนักแน่นราวกับจะเตือนว่าเธอไม่มีทางหนี "และโชคร้ายหน่อยนะ..." คิรันที่เดินอ้อมมาทางด้านหน้าเอ่ยเสริม รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏบนใบหน้า "ที่พี่ชายของฉันดันอยากได้เธอไปคนเดียว ทั้งที่สัญญาฉบับนั้น... มันเขียนไว้ชัดเจนว่าต้องเป็น 'เรา' ทั้งคู่" ไอรีนรู้สึกเหมือนอากาศในห้องถูกดูดออกไปจนหมด เธอหันไปมองพ่อของเธอด้วยสายตาอ้อนวอน แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความนิ่งเฉยที่เจ็บปวดยิ่งกว่าการถูกตบหน้า ก่อนที่พวกท่านจะออกไปจากบ้าน "พวกคุณมันบ้า!" ไอรีนตะโกนทั้งน้ำตา "ฉันไม่ใช่สิ่งของที่จะมาแบ่งกันได้!" แต่คำปฏิเสธของเธอกลายเป็นเพียงเสียงที่ไร้ความหมาย คิรันและคิรินไม่สนคำโต้แย้ง พวกเขาไม่ได้ต้องการความยินยอม พวกเขาต้องการการยอมจำนน ร่างของเธอถูกดึงเข้าสู่พายุอารมณ์ที่รุนแรงและป่าเถื่อนยิ่งกว่าครั้งไหน คิรินปลดเปลื้องอาภรณ์ของเธอออกด้วยความรวดเร็วและเด็ดขาด ในขณะที่คิรันเริ่มรุกเร้าจุดอ่อนไหวบนร่างกายของเธอด้วยจังหวะที่เร่าร้อนและดิบเถื่อน ความสับสนในใจของไอรีนถูกบดขยี้ด้วยสัมผัสจากทั้งสองทาง... มันคือการปะทะกันของความนุ่มนวลที่แฝงพิษร้ายจากคิริน และความรุนแรงที่แผดเผาสติสัมปชัญญะจากคิรัน ในวินาทีนั้น คิรินแฝดพี่โน้มตัวลงมาบดจูบแลกลิ้นกับเธออย่างดูดดื่มและเร่าร้อน เสียงจูบที่เปียกชื้นดังสะท้อนไปทั่วห้องรับแขก มือของเขากอบกุมทรวงอกของเธอเอาไว้ บีบเค้นด้วยอารมณ์ปรารถนาที่พุ่งพล่าน ก่อนจะผละออกมาขบเม้มซอกคอขาวเนียนของเธอจนเกิดรอยแดงเป็นจ้ำแสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน ไม่เพียงเท่านั้น เขายังคว้ามือเรียวของเธอไปกอบกุมแก่นกายใหญ่ยักษ์ที่แข็งชูชันของตนเองไว้แน่น เพื่อให้เธอรับรู้ถึงอารมณ์ที่กำลังพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด ในขณะที่ส่วนบนถูกคิรินครอบครอง คิรันแฝดน้องก็จัดแจงจับขาทั้งสองข้างของเธอแยกออกจากกันจนกว้างอ้าออก เขาแทรกตัวเข้าไปตรงกลางแล้วใช้ลิ้นร้อนรัวเร็วเลียน้องสาวและแคมของเธออย่างดุดันและเร่าร้อน ความเสียวซ่านแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายจนไอรีนต้องส่งเสียงครางแผ่วเบาสลับกับเสียงสะอื้นด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจทานทนได้ "จำไว้ไอรีน..." คิรินกระซิบที่ข้างหูในขณะที่มือของเขากดทับร่างกายเธอไว้กับโซฟา "เธอไม่มีทางเลือก... เธอต้องเป็นของพวกเราทั้งคู่" ห้องรับแขกที่ควรจะเป็นพื้นที่ปลอดภัยกลายเป็นกรงขังที่เต็มไปด้วยเสียงครางที่ปนเปไปกับเสียงสะอื้น ร่างกายของไอรีนถูกโอบอุ้มด้วยความต้องการที่ล้นทะลักจากฝาแฝดที่จ้องจะกลืนกินเธอทั้งตัว ความรู้สึกที่เธอมีต่อพวกเขา ความกลัว ความแค้น และความหวั่นไหวที่เธอยอมรับไม่ได้ หลอมรวมกันกลายเป็นความเสียวซ่านที่รุนแรงจนแทบจะฉีกกระชากวิญญาณของเธอออกมา สัมผัสของคิรินนั้นช่างเชื่องช้าและลึกซึ้ง พยายามจะกักขังใจของเธอไว้ในความสุขสมที่เปราะบาง ในขณะที่คิรันคอยกระตุ้นเร้าด้วยความดิบเถื่อน ทำให้ร่างกายของเธอต้องสั่นสะท้านไปกับจังหวะที่ไร้การปรานี เธอไม่รู้เลยว่าตอนนี้มือของใครกำลังแตะที่ไหน หรือริมฝีปากของใครที่กำลังบดขยี้ส่วนใด รู้เพียงแต่ว่าเธอไม่มีทางรอดพ้นจากพันธนาการนี้ไปได้ "อย่า... ได้โปรด..." เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่คำร้องขอเหล่านั้นกลับกลายเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่กระตุ้นให้ทั้งคู่ยิ่งต้องการเธอมากขึ้น พวกเขาเล่นเกมรักนี้ด้วยกันราวกับเป็นเพียงการแสดงความเป็นเจ้าของที่ไร้ที่สิ้นสุด ไอรีนรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมลงในมหาสมุทรที่ร้อนระอุ เธอไม่มีที่ยึดเหนี่ยว ไม่มีใครช่วยเหลือ มีเพียงแผ่นหลังของคนสองคนที่เหมือนกันจนแยกไม่ออกที่กำลังบดเบียดร่างของเธอให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของพวกเขา ความเจ็บปวดจากการถูกกระทำและความสุขสมที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงกลายเป็นสิ่งเดียวกัน เธอถูกบังคับให้รับรู้ถึงการมีอยู่ของทั้งคู่ในทุกๆ จังหวะที่เร่งเร้า ความเร่าร้อนที่เกินขีดจำกัดทำให้เธอหลับตาลงแน่น พยายามจะปิดกั้นภาพตรงหน้า แต่ยิ่งเธอพยายามปิดกั้น สัมผัสที่โหมกระหน่ำเข้ามาก็ยิ่งชัดเจนมากขึ้นเท่านั้น "ยอมแพ้ซะเถอะ..." เสียงของคิรินและคิรันผสานกันราวกับเสียงกระซิบจากปีศาจ "เพราะนับจากวินาทีนี้ไป... เธอไม่มีวันได้เป็นของใครอื่นอีก นอกจากเราสองคน" ในห้องที่เต็มไปด้วยบรรยากาศอันเร่าร้อน ไอรีนผู้ไร้ทางสู้ถูกกลืนกินโดยความหิวกระหายของฝาแฝดมาเฟีย ความไร้เดียงสาของเธอถูกชะล้างไปจนสิ้นด้วยรสสัมผัสที่ทั้งสองมอบให้ พันธสัญญาที่พ่อของเธอทำไว้ได้กลายเป็นกรงเหล็กที่ล็อกเธอไว้ในนรกที่สวยงามที่สุด และดูเหมือนว่า... ในห้องนี้ ไอรีนได้สูญเสียหัวใจของเธอไปให้กับการกระทำที่ไม่มีวันหวนคืนกลับได้อีกตลอดกาล!ท่ามกลางบรรยากาศที่อึดอัดภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลวิมลเกียรติยศ ความเงียบงันที่แผ่ปกคลุมไม่ได้เป็นความสงบ แต่เป็นความกดดันที่รอวันระเบิดออก หลังจากที่คิรินและคิรันต่างได้รับรู้ถึงความกระหายที่ฝ่ายหนึ่งมีต่อไอรีนอย่างออกนอกหน้าในที่สุด สงครามเย็นระหว่างฝาแฝดก็ถึงจุดแตกหักภายในห้องทำงานชั้นบนสุดที่กั้นเสียงได้เป็นอย่างดี คิรินวางแก้วเหล้าสีอำพันลงบนโต๊ะไม้ราคาแพง เขามองน้องชายที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยสายตาที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง ในขณะที่คิรันเองก็จ้องกลับด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยเพลิงแห่งความท้าทาย"แกกำลังจะทำให้ทุกอย่างพัง คิรัน" คิรินเอ่ยเสียงเรียบ "พันธะสัญญาที่พ่อทำไว้ไม่ได้มีไว้เพื่อให้แกเอาไปเล่นสนุกจนเสียการควบคุม เธอคือเครื่องบรรณาการที่มีค่าของตระกูล ไม่ใช่ของเล่นส่วนตัวของแกเพียงคนเดียว"คิรันแค่นยิ้มที่มุมปาก "ค่า? พี่พูดคำว่าค่าออกมาได้ยังไง ในเมื่อพี่เองก็ดูเหมือนจะ 'ติดใจ' ในรสสัมผัสของเธอไม่ต่างจากผม ผมเห็นสายตาที่พี่มองเธอตอนที่เธอเผลอ มันไม่ได้มีความหมายแค่เรื่องสัญญาหรอกนะพี่ชาย... พี่ก็แค่ไม่อยากยอมรับว่าพี่เองก็ต้องการเธอเหมือนกัน"คำพูดแทงใจดำของคิรันทำให้คิรินชะ
ความตึงเครียดภายในคฤหาสน์หรูหราของตระกูตระกูลเวนิสโซ่พุ่งสูงขึ้นราวกับปรอทแตก หลังจากเหตุการณ์ที่คิรินไปปรากฏตัวและข่มขู่ธันวา ไอรีนถูกนำตัวกลับมายังคฤหาสน์ทันทีด้วยสีหน้าที่ไร้ความรู้สึก ทว่าในใจของเธอพายุแห่งความหวาดกลัวกำลังก่อตัวคิรันที่รออยู่ในห้องโถงกว้างของคฤหาสน์มองดูพี่ชายที่พาร่างของไอรีนเข้ามาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม เขารู้ดีว่าคิรินกำลังโกรธ... โกรธที่ธันวาเข้ามาแตะต้องสิ่งที่เขามองว่าเป็นของเล่นชิ้นโปรดของเขา"พี่ดูหัวเสียนะ" คิรันเดินเข้ามาประชิดพี่ชาย "แค่ไอ้รุ่นพี่กระจอกนั่นมาแตะตัวไอรีน พี่ถึงกับต้องลงมือเองเลยเหรอ?"คิรินไม่ตอบโต้ด้วยวาจา เขาดันร่างไอรีนให้เข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวที่ไม่มีใครสามารถรบกวนได้ ไอรีนรู้สึกถึงลางสังหรณ์บางอย่างที่บอกว่าค่ำคืนนี้จะไม่จบลงง่ายๆ ร่างสูงของทั้งคิรินและคิรันปิดประตูลงพร้อมกัน เสียงกลอนประตูที่ล็อคแน่นหนาทำให้หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำ"ไอรีน..." คิรินเริ่มเอ่ยปาก ขณะที่เขาถอดสูทออกอย่างใจเย็น "ความลับของเธอเริ่มสั่นคลอนแล้วนะ ธันวาคนนั้นมันเริ่มรู้มากเกินไป... และฉันก็ไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายกับสิ่งที่ฉันกำลัง 'เล่น' อยู่"
ความรู้สึกเสพติดที่ไอรีนได้รับจากสัมผัสของพี่น้องฝาแฝดในห้องพักอาจารย์เมื่อวันก่อน ยังคงหลอกหลอนเธอราวกับเงาตามตัว หลังจากที่คิรินและคิรันแยกย้ายกันไปหลังจากเสร็จสิ้นกิจกามที่ไร้ความปรานี พวกเขาไม่ได้ปล่อยให้เธอได้พักผ่อนอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับส่งเธอกลับมาใช้ชีวิตนักศึกษาปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นไอรีนเดินเข้ามาในบริเวณคณะบริหารธุรกิจด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป เธอรู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายที่พร้อมจะขาดสะบั้นได้ทุกเมื่อ ร่างกายของเธอยังคงหลงเหลือความเจ็บปวดจากการถูกกระทำอย่างหนักหน่วง แต่มันกลับแฝงไปด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่เธอเองก็เริ่มจะไม่เข้าใจตัวเองในขณะที่เธอกำลังก้าวเดินไปตามทางเดินเพื่อจะเข้าเรียนวิชาถัดไป สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นใครบางคนที่กำลังยืนพิงกำแพงรอเธออยู่... 'ธันวา' รุ่นพี่ปีสี่ที่สนิทสนมและคอยช่วยเหลือเธอมาตลอดตั้งแต่เข้าเรียน"ไอรีน เป็นอะไรหรือเปล่า ดูหน้าตาไม่ดีเลยนะ" ธันวาทักทายด้วยความเป็นห่วง เขารีบก้าวเข้ามาหาเธอพร้อมกับสำรวจใบหน้าที่ซีดเซียวของไอรีนอย่างใกล้ชิดไอรีนพยายามปั้นยิ้มที่ดูเป็นธรรมชาติที่สุด "ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่ธันวา แค
บรรยากาศภายในห้องพักอาจารย์ที่คับแคบกลับกลายเป็นสมรภูมิรักที่ร้อนระอุและไร้ทางออก ไอรีนรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเรือลำน้อยที่กำลังถูกคลื่นยักษ์จากชายสองคนโหมกระหน่ำเข้าใส่ คิรินที่เคยมั่นคงและนิ่งเฉย บัดนี้กลับเผยด้านที่น่าสะพรึงกลัวและกดดัน ส่วนคิรันก็เปรียบเสมือนเปลวเพลิงที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างรอบตัวให้เป็นจุณ ไม่มีพื้นที่ว่างสำหรับคำปฏิเสธ ไม่มีช่องว่างให้เธอได้ร้องขอความเมตตา คิรินกดร่างบางให้จมลงกับโซฟารับแขกตัวยาว สัมผัสของเขาในวันนี้ต่างจากทุกครั้ง มันเต็มไปด้วยความต้องการที่พุ่งพล่านและเร่งเร้า ราวกับต้องการตอกย้ำให้คิรันเห็นว่าเขาก็สามารถรุนแรงได้ไม่แพ้กัน "เธอคิดว่าตัวเองเป็นเครื่องบรรณาการที่นิ่งเฉยได้งั้นเหรอ?" คิรินกระซิบเสียงเย็นข้างใบหู ก่อนจะใช้ริมฝีปากขบเม้มลำคอระหงของเธอจนเกิดรอยจ้ำแดง มือหนาปลดเปลื้องอาภรณ์ของเธอออกด้วยความรวดเร็วและเด็ดขาด ทิ้งให้ร่างกายของเธอเปลือยเปล่าอยู่ภายใต้สายตาที่กระหายของแฝดทั้งสอง คิรันไม่ปล่อยให้พี่ชายได้ครอบครองพื้นที่นาน เขาแทรกตัวเข้ามาประชิด ลูบไล้ไปตามเรือนร่างที่สั่นสะท้านของไอรีน สัมผัสของเขาคือความเร่าร้อนที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกขุม
ภายในห้องพักอาจารย์ที่เงียบเชียบและอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของบุรุษเพศ ไอรีนยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้อง สายตาของคิรันที่จ้องมองมานั้นราวกับจะแผดเผาเสื้อผ้าที่เธอสวมใส่อยู่ให้มอดไหม้ไปเสียตรงนั้น เขายังคงยืนอยู่ที่เดิม ปิดประตูห้องลงอย่างช้าๆ เสียงกลอนประตูดัง กริ๊ก เหมือนเป็นสัญญาณเตือนว่าเธอกำลังก้าวเข้าสู่กรงขังที่เต็มไปด้วยความอันตรายอีกครั้ง"เธอกล้าหาญกว่าที่ฉันคิดนะ... ที่กล้าเดินเข้ามาหาถึงถิ่นแบบนี้" คิรันเอ่ยเสียงต่ำพลางสาวเท้าเข้ามาหาเธอช้าๆ ท่าทางการเดินของเขามีความมั่นใจอย่างผู้ล่าที่รู้ดีว่าเหยื่อไม่มีทางหนีพ้นไอรีนเม้มริมฝีปากแน่น เธอพยายามจะทำใจดีสู้เสือ แม้ว่าข้างในใจจะสั่นไหวจนแทบคุมไม่อยู่ "ฉันแค่... อยากจะมาบอกว่า อย่าคิดว่าฉันจะยอมแพ้ให้กับเกมของคุณง่ายๆ"คิรันหยุดลงตรงหน้าเธอ แววตาที่ดุดันของเขาเปลี่ยนเป็นความพึงพอใจที่ลึกล้ำ เขายกมือขึ้นสัมผัสเส้นผมของเธออย่างแผ่วเบา ทว่าแฝงไปด้วยแรงบีบที่สื่อถึงการครอบครอง "เกมงั้นเหรอ? สำหรับเธออาจจะเป็นเกม แต่สำหรับฉัน... มันคือการตามล่าสิ่งที่ฉันหมายตาไว้ตั้งแต่วันแรกที่เห็นเธอ"เขาโน้มตัวลงมาใกล้จนหน้าผากของเขาสัมผัสกับเธอ ไอรีนห
ความเงียบสงัดที่เข้ามาเยือนห้องรับแขกหลังจากพายุอารมณ์ผ่านพ้นไปนั้นช่างบาดลึกและน่าอึดอัดกว่าเสียงกรีดร้องใดๆ ไอรีนนอนนิ่งอยู่บนโซฟา ร่างกายบอบช้ำราวกับถูกพายุโหมกระหน่ำจนไม่เหลือชิ้นดี เสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นเป็นเพียงเศษซากของศักดิ์ศรีที่เธอเคยรักษาไว้ ความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศกระทบผิวหนังที่ยังคงร้อนผ่าวด้วยรอยรักที่ประทับไว้ทั่วร่างคิรินและคิรันไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว พวกเขาจากไปหลังจาก 'ตีตรา' จองจำเธอไว้ด้วยพันธสัญญาที่เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ ทิ้งให้เธออยู่กับความว่างเปล่าและความคิดที่เริ่มบิดเบี้ยวไอรีนค่อยๆ พยุงตัวขึ้นนั่ง มือสั่นเทาหยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่อย่างทุลักทุเล ในหัวของเธอมีเพียงภาพใบหน้าที่เหมือนกันราวกับแกะของคนทั้งคู่ สัมผัสที่ต่างกันสุดขั้วยังคงติดแน่นอยู่บนผิวหนัง สัมผัสของคิรินที่เหมือนน้ำแข็งอาบยาพิษ กับสัมผัสของคิรันที่เหมือนเปลวเพลิงไร้การควบคุม... ทั้งสองอย่างกำลังทำลายความมั่นใจสุดท้ายของเธอจนหมดสิ้นเธอเดินกลับขึ้นไปที่ห้องนอนของตัวเอง ล็อคประตูแน่นหนาแล้วทรุดตัวลงกับพื้นห้อง เธอพยายามที่จะโกรธ เธอพยายามที่จะเกลียด แต่ความรู้สึกเหล่านั้นกลับจางหา
ท่ามกลางความเงียบงันที่ถูกทำลายด้วยเสียงเคาะประตูที่หนักแน่นและดุดันจากคิรัน ไอรีนรู้สึกเหมือนหัวใจของเธอถูกบีบจนแทบแหลกสลาย ห้องทำงานของคิรินที่เคยดูโอ่อ่าและน่าเกรงขามในสายตาคนทั่วไป บัดนี้กลับกลายเป็นกรงขังที่แสนอึดอัดสำหรับเธอ"พี่ครับ! ผมรู้ว่าพี่อยู่ข้างใน... และผมรู้ว่าไอรีนอยู่กับพี่ เปิดปร
เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในอก ไอรีนตื่นขึ้นมาบนเตียงนุ่มในห้องสวีทของโรงแรมหรูที่เธอถูกบังคับให้ค้างคืน ความเงียบงันภายในห้องทำให้เธอรู้สึกว้าเหว่และไร้ทางออก กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของคิรินที่ยังติดอยู่ที่หมอนข้างเป็นเครื่องเตือนใจว่าเธออยู่ในถิ่นของเสือที่พร้อมจะขย้ำเธอได้ทุกเมื่อเธ
ลิฟต์ส่วนตัวเคลื่อนตัวขึ้นสู่ชั้นสูงสุดของโรงแรมหรูด้วยความเร็วที่สม่ำเสมอ บรรยากาศภายในห้องโดยสารแคบๆ นั้นกดดันจนไอรีนรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวเบาบางลง เธอทำได้เพียงยืนกอดอกตัวเองไว้แน่น สัมผัสจากมือของคิรินที่กุมข้อมือเธอไว้ยังคงหลงเหลือความร้อนแรงราวกับจะทิ้งรอยไหม้เอาไว้บนผิวหนังเมื่อประตูลิฟต์เ
ความเงียบงันภายในห้องทำงานของคิรันกดดันจนแม้แต่ฝุ่นยังไม่กล้าเคลื่อนไหว สายตาของคิรินที่จ้องมองน้องชายฝาแฝดเต็มไปด้วยรังสีอำมหิตที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน คิรันที่ปกติจะทำตัวร่าเริงและปากจัด กลับนั่งนิ่งจ้องสบตาพี่ชายด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก"แกไปยุ่งกับเธอตั้งแต่เมื่อไหร่" คิรินถามเสียงเรียบแต่หนักแน่น คว







