EP24 คำลวงที่สวยงาม

บรรยากาศในห้องสวีทหลังพายุอารมณ์สงบลงยังคงเต็มไปด้วยความอึดอัดที่หนักหน่วง คิรินยังคงยืนอยู่ที่เดิม เขาไม่ได้โวยวาย ไม่ได้อาละวาด แต่นัยน์ตาคู่คมกริบนั้นกลับเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก เขามองดูร่างของไอรีนที่หอบหายใจรวยรินอยู่ในอ้อมกอดของคิรันด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก

คิรันลุกขึ้นยืนจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อยด้วยท่าทางที่ดูสง่างามและเย่อหยิ่ง เขาไม่ได้รู้สึกสำนึกผิดที่เพิ่งทำลายขอบเขตของพี่ชายไปต่อหน้าต่อตา เขากลับมองไปที่คิรินด้วยรอยยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยัน "ไงพี่ชาย? สภาพที่เห็นน่ะ... ชัดพอไหมว่าเธอเป็นของใคร?"

คิรินไม่ตอบโต้ด้วยวาจา เขาเดินตรงเข้ามาหาทั้งคู่ช้าๆ แต่ละย่างก้าวแผ่รังสีแห่งอำนาจที่ทำให้ไอรีนต้องขยับตัวถอยหนีด้วยความหวาดหวั่น คิรินหยุดลงตรงหน้าคิรัน ก่อนจะใช้มือหนาปัดเศษฝุ่นที่ไหล่ของน้องชายออกเบาๆ ทว่าดวงตากลับจับจ้องไปยังไอรีนเพียงคนเดียว

"แกคิดว่าสิ่งที่แกทำคือการแสดงความเป็นเจ้าของงั้นเหรอ?" คิรินถามเสียงเรียบแต่กังวานไปทั่วห้อง "แกมันก็แค่เด็กที่ชอบแย่งของเล่นเพราะกลัวว่าตัวเองจะไม่มีอะไรให้เล่นต่างหาก"

คิรันหัวเราะร่าในลำคอ แต่แววตาของเขาไม่ได้สนุกตามคำพูดเลย "จะมองยังไงก็ช่าง แต่สำหรับไอรีน... เธอรู้ดีว่าสัมผัสไหนที่ทำให้เธอ 'รู้สึก' มากที่สุด"

ไอรีนรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตุ๊กตาที่ถูกดึงไปดึงมา เธอแทบจะหยุดหายใจเมื่อคิรินโน้มตัวลงมาใกล้ ก่อนจะเอื้อมมือมาลูบไล้เส้นผมของเธออย่างอ่อนโยน มันเป็นสัมผัสที่ขัดกับรังสีอำนาจที่เขาส่งออกมาอย่างสิ้นเชิง

"ไปแต่งตัวซะ" คิรินสั่งเสียงเบา "เรามีเรื่องต้องไปจัดการกันที่บ้าน... เรื่องที่แกควรจะรู้ไว้ คิรัน"

เขาสั่งเสร็จก็หันหลังเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง คิรันมองตามแผ่นหลังพี่ชายไปด้วยสายตาที่เปลี่ยนเป็นความฉุนเฉียว เขาหันมามองไอรีนที่ตอนนี้กำลังพยายามจะลุกขึ้นยืนด้วยร่างกายที่อ่อนแรง

"อย่าไปฟังสิ่งที่มันพูด" คิรันคว้าข้อมือเธอไว้แน่น "คำพูดของพี่ชายฉัน... มันก็แค่คำลวงที่สวยงามเพื่อจะพาเธอไปลงนรกที่ลึกกว่าเดิมเท่านั้น"

"คุณก็ไม่ต่างกัน" ไอรีนสะบัดมือออก "พวกคุณทั้งคู่... ใช้คำพูดที่ดูดีมาล่อลวงฉัน แต่สิ่งที่พวกคุณทำมันคือความเห็นแก่ตัวที่น่าสะอิดสะเอียนที่สุด!"

เธอไม่รอฟังคำแก้ตัวใดๆ จากเขาอีก เธอรีบหยิบเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายขึ้นมาสวมใส่ด้วยมือที่สั่นเทา เธอรู้สึกเหนื่อย... เหนื่อยจนไม่อยากจะต่อสู้อีกต่อไป ไม่ว่าจะเป็นคิรินหรือคิรัน ทุกคนต่างก็มีเป้าหมายคือการกักขังเธอไว้ในเกมของพวกเขา

เมื่อเธอเดินออกมาจากห้องนั้น เธอพบว่าคิรินยืนรออยู่หน้าประตูรถหรู เขายังคงรักษาท่าทีที่ดูสงบนิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "ขึ้นรถ" เขาออกคำสั่งสั้นๆ

ตลอดการเดินทางที่เงียบงัน ไอรีนมองออกไปนอกหน้าต่างรถ เห็นภาพเมืองที่หมุนวนไปมา เธอเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองว่า คำลวงที่สวยงามที่คิรันพูดถึงหมายถึงอะไร? หรือว่าความสัมพันธ์ของเขากับตระกูลวิมลเกียรติยศมีอะไรที่เธอไม่เคยรู้มาก่อน?

เมื่อรถจอดลงที่หน้าคฤหาสน์ของเธอ คิรินหันมามองเธอด้วยสายตาที่จริงจัง "สิ่งที่ฉันกำลังจะทำ... คือการปกป้องเธอจากคิรัน และจากแผนการที่พ่อของเธอมีส่วนร่วมด้วย เธออยากรู้ความจริงไม่ใช่เหรอ? ว่าทำไมฉันถึงต้องเข้ามายุ่งกับชีวิตของเธอตั้งแต่แรก"

ไอรีนขมวดคิ้ว "มันไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญเหรอ?"

คิรินหัวเราะเบาๆ เป็นหัวเราะที่ฟังดูเศร้าสร้อย "ในโลกนี้ไม่มีคำว่าบังเอิญหรอกไอรีน ทุกอย่างถูกกำหนดไว้แล้ว... รวมไปถึงโชคชะตาที่ผูกมัดเธอกับฉันด้วย"

เขาเปิดประตูรถให้เธอเดินลงไป ไอรีนก้าวเท้าลงสู่พื้นที่บ้านที่เธอควรจะรู้สึกปลอดภัย แต่บัดนี้มันกลับรู้สึกเหมือนเธอกำลังก้าวเข้าสู่สนามรบอีกครั้ง ที่ซึ่งความลับของครอบครัวและตัวตนของสองพี่น้องมาเฟียกำลังจะถูกเปิดเผย

เธอเดินเข้าไปในบ้าน เห็นพ่อของเธอนั่งรออยู่ในห้องรับแขกพร้อมกับใบหน้าที่เคร่งเครียด คิรินเดินตามหลังเธอเข้ามาด้วยท่าทีที่ดูเหมือนลูกเขยที่ถูกเชิญมาต้อนรับ แต่สายตาของเขาที่มองพ่อของเธอนั้นเต็มไปด้วยความกดดัน

"มาแล้วสินะ" พ่อของไอรีนเอ่ยขึ้น เสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย "ฉันคิดว่าเราควรจะคุยเรื่อง... 'พันธสัญญา' นั้นได้แล้ว"

ไอรีนยืนตัวแข็งทื่อ พันธสัญญา? นี่คือสิ่งที่คิรันหมายถึงด้วยคำว่า 'กำหนดไว้แล้ว' ใช่ไหม? เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่า ความอ่อนโยนของคิริน หรือความร้ายกาจของคิรัน ทั้งหมดมันคือส่วนหนึ่งของสัญญาที่ครอบครัวของเธออาจจะเป็นผู้ลงนามด้วยตัวเอง

คำลวงที่สวยงามที่พวกเขาบอกเธอมาตลอด มันคือความจริงที่เธอพยายามจะหลีกหนี... แต่ในเมื่อมันถูกกำหนดไว้ตั้งแต่แรก แล้วเธอจะเอาอำนาจที่ไหนไปต่อต้าน?

ไอรีนเงยหน้าขึ้นมองคิรินที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอเห็นประกายความเห็นใจในแววตาของเขาเป็นครั้งแรก แต่มันก็ถูกบดบังด้วยความเย็นชาของสถานการณ์ที่เธอกำลังเผชิญอยู่

"ความจริงคืออะไรกันแน่?" ไอรีนถามเสียงแผ่ว พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของสติที่เหลืออยู่

คิรินก้าวเข้ามาใกล้ กระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ "ความจริงก็คือ... เธอเป็นของฉันตั้งแต่ก่อนที่เธอจะเกิดมาซะอีก"

ประโยคนั้นทำให้โลกของไอรีนพังทลายลงในพริบตา... คำลวงที่สวยงามเหล่านี้คือสิ่งที่ยึดเหนี่ยวเธอไว้กับพวกเขา และดูเหมือนว่าหนทางข้างหน้าจะมีเพียงแค่ความจริงที่เจ็บปวดรอเธออยู่!