EP29 พี่ชายเริ่มสังเกตเห็นพิรุธ

ความรู้สึกเสพติดที่ไอรีนได้รับจากสัมผัสของพี่น้องฝาแฝดในห้องพักอาจารย์เมื่อวันก่อน ยังคงหลอกหลอนเธอราวกับเงาตามตัว หลังจากที่คิรินและคิรันแยกย้ายกันไปหลังจากเสร็จสิ้นกิจกามที่ไร้ความปรานี พวกเขาไม่ได้ปล่อยให้เธอได้พักผ่อนอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับส่งเธอกลับมาใช้ชีวิตนักศึกษาปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ไอรีนเดินเข้ามาในบริเวณคณะบริหารธุรกิจด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป เธอรู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายที่พร้อมจะขาดสะบั้นได้ทุกเมื่อ ร่างกายของเธอยังคงหลงเหลือความเจ็บปวดจากการถูกกระทำอย่างหนักหน่วง แต่มันกลับแฝงไปด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่เธอเองก็เริ่มจะไม่เข้าใจตัวเอง

ในขณะที่เธอกำลังก้าวเดินไปตามทางเดินเพื่อจะเข้าเรียนวิชาถัดไป สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นใครบางคนที่กำลังยืนพิงกำแพงรอเธออยู่... 'ธันวา' รุ่นพี่ปีสี่ที่สนิทสนมและคอยช่วยเหลือเธอมาตลอดตั้งแต่เข้าเรียน

"ไอรีน เป็นอะไรหรือเปล่า ดูหน้าตาไม่ดีเลยนะ" ธันวาทักทายด้วยความเป็นห่วง เขารีบก้าวเข้ามาหาเธอพร้อมกับสำรวจใบหน้าที่ซีดเซียวของไอรีนอย่างใกล้ชิด

ไอรีนพยายามปั้นยิ้มที่ดูเป็นธรรมชาติที่สุด "ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่ธันวา แค่ช่วงนี้อ่านหนังสือดึกไปหน่อยน่ะค่ะ"

ธันวาขมวดคิ้ว เขาเป็นคนช่างสังเกต และความผิดปกติที่เขาเห็นมันไม่ได้อยู่แค่ที่ใบหน้าของเธอ แต่เขาสังเกตเห็นรอยแดงจางๆ ที่ซอกคอของเธอที่พยายามปกปิดด้วยเสื้อคอเต่า "ดึกจนต้องไปค้างที่โรงแรมหรูของคุณคิรินเลยเหรอ? เมื่อวานพี่เห็นรถของพวกเค้ามารับเธอไป... พี่ถามจริงๆ นะไอรีน เธอไปเกี่ยวข้องอะไรกับมาเฟียอย่างพวกเขา?"

คำถามนั้นจี้ใจดำของไอรีนอย่างจัง เธอรู้สึกหัวใจเต้นผิดจังหวะ "ไม่มีอะไรหรอกค่ะพี่ธันวา... พวกเขาแค่เรียกไปช่วยงานที่บริษัทน่ะค่ะ อีกอย่างบริษัทของเรากำลังทำธุรกิจร่วมกัน คุณคิรินเขาเป็น partner ทางธุรกิจกับครอบครัวให้ดีน่ะค่ะ"

"โกหก" ธันวาเอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสงสัยและไม่พอใจ "พี่ไม่ได้เพิ่งรู้จักเธอวันแรก พี่ดูออกว่าเธอกำลังกลัว... หรือบางที... เธออาจจะกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่เธอถอนตัวไม่ได้"

ไอรีนเบือนหน้าหนี เธอไม่สามารถบอกความจริงกับใครได้ โดยเฉพาะกับคนดีๆ อย่างธันวา "พี่อย่าถามเรื่องนี้เลยค่ะ มันไม่ใช่เรื่องที่พี่จะมายุ่ง..."

"ถ้าเรื่องนี้ทำให้น้องสาวที่พี่ดูแลมาตลอดต้องร้องไห้หรือเจ็บปวด พี่ก็ต้องยุ่ง!" ธันวาคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ "พวกมันสองคนน่ะขึ้นชื่อเรื่องความร้ายกาจ ไอรีน... ถ้าเธอโดนขู่หรือโดนบังคับ พี่สามารถช่วยเธอได้นะ"

ในขณะที่ไอรีนกำลังจะตอบโต้ เสียงก้าวเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นใกล้ๆ ทำให้ทั้งคู่ต้องหันไปมอง พร้อมกันนั้นคิรินก็ปรากฏตัวขึ้นด้วยใบหน้าเรียบเฉยแต่แววตาที่จ้องมองมายังธันวาที่จับข้อมือไอรีนอยู่นั้น เต็มไปด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง

"ปล่อยมือเธอ" เสียงของคิรินดังขึ้นเรียบๆ แต่ทรงพลังจนทำให้อากาศรอบข้างหนักอึ้ง

ธันวาไม่ยอมปล่อย แต่เขากลับดึงไอรีนมาไว้ข้างหลังตัวเองอย่างปกป้อง "คุณคือทายาทตระกูลเวนิสโซ่สินะ? ได้ยินมาว่าพวกคุณทำธุรกิจสีเทาเยอะแยะ... ไอรีนไม่ใช่ของเล่นของพวกคุณนะ!"

คิรินก้าวเข้ามาใกล้ธันวาเพียงไม่กี่ก้าว ความสูงที่เหนือกว่าและรังสีมาเฟียที่แผ่ออกมาจากตัวเขาทำให้ธันวาต้องถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ คิรินมองข้ามธันวาไปสบตากับไอรีนที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างหลัง

"เธอกำลังมีปัญหาเรื่องการเรียนหรือเปล่า ไอรีน?" คิรินถามเสียงเรียบ แต่คำพูดนั้นกลับเป็นการกดดันเธอโดยตรง "ถ้ามีเพื่อนที่คอยยุแยงให้เธอเสียการเรียน... ฉันคิดว่าฉันควรจะแจ้งทางคณะให้จัดการหน่อยนะ"

ไอรีนรีบดึงมือออกจากธันวาและเดินไปยืนข้างคิรินด้วยความหวาดกลัวว่าคิรินจะทำอันตรายธันวา "ไม่มีอะไรค่ะพี่ธันวา... ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ"

ธันวามองไอรีนด้วยความสับสนและเจ็บปวด เขาเห็นรอยยิ้มที่ฝืนทำและท่าทีที่หวาดกลัวของเธออย่างชัดเจน เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าสิ่งที่เขาเห็นมันไม่ใช่แค่เรื่องงาน แต่มันคือเรื่องของความสัมพันธ์ที่อันตรายเกินกว่าเขาจะเข้าถึง

เมื่อธันวาเดินจากไป คิรินก็หันมาหาไอรีนที่ก้มหน้าอยู่ เขาเอื้อมมือไปเชยคางเธอให้สบตา แววตาของเขาไม่ได้เต็มไปด้วยความหึงหวงอย่างที่คิด แต่กลับแฝงไปด้วยความสงสัยบางอย่าง

"พี่ชายคนนี้ดูสนิทกับเธอจังนะ" คิรินกระซิบเสียงต่ำ "คราวหน้าถ้าฉันเห็นเธอใกล้ชิดกับมันอีก... ฉันจะไม่รับรองความปลอดภัยของมันนะไอรีน... เพราะสิ่งที่ฉัน 'จอง' ไว้แล้ว ฉันไม่ชอบให้ใครมาแตะต้อง!"

คำพูดนั้นของคิรินทำให้ไอรีนรู้ทันทีว่า สัญญาณเตือนภัยได้เริ่มขึ้นแล้ว ไม่ใช่แค่เรื่องของความสัมพันธ์กับแฝดพี่น้อง แต่ตอนนี้คนรอบข้างของเธอกำลังตกอยู่ในอันตราย เพราะความพิศวาสที่เธอเผลอใจไปเสพติดเสียแล้ว!