All Chapters of BAD GUYS ทาสรักพี่น้องมาเฟีย 3P: Chapter 1 - Chapter 10

เสียงเปียโนบรรเลงแผ่วเบาเคล้าไปกับบรรยากาศความหรูหราภายในคฤหาสน์หลังใหญ่โตร่วมกับปราสาทของตระกูลวิมลเกียรติยศ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกลิลลี่สีขาวที่ถูกจัดวางไว้ทุกมุมห้องทำให้รู้สึกถึงความสงบ แต่สำหรับ 'ไอรีน' หญิงสาววัย 20 ปี ผู้เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของบ้าน ความสงบนี้กลับดูเหมือนกรงทองที่สวยงามมากกว่าสถานที่ที่เรียกว่าบ้านไอรีนนั่งอยู่บนเก้าอี้บุนวมตัวนุ่มในห้องโถงกว้าง เธอสวมชุดเดรสผ้าไหมสีครีมที่ขับผิวขาวผ่องให้ดูนวลตา เส้นผมยาวสลวยสีน้ำตาลเข้มถูกถักเปียหลวมๆ ไว้ข้างหลัง แววตาของเธอเปี่ยมไปด้วยความไร้เดียงสา รอยยิ้มที่เผยออกมานั้นช่างดูอ่อนโยนและสดใส จนผู้ที่ได้เห็นต่างก็ต้องหลงใหลในความบริสุทธิ์ของเธอ"ไอรีนจ๊ะ วันนี้มีนัดไปทานมื้อเที่ยงกับเพื่อนไม่ใช่เหรอ?" เสียงคุณหญิงรดา มารดาผู้สง่างามเดินเข้ามาหาลูกสาวพร้อมกับลูบศีรษะอย่างทะนุถนอม"ค่ะแม่ วันนี้ไอรีนจะไปทานข้าวกับน้ำหวานค่ะ" ไอรีนตอบด้วยน้ำเสียงที่สดใส พลางขยับตัวลุกขึ้นยืน"อย่ากลับดึกนักนะลูก ให้พี่เอกไปส่งดีกว่าไหม?" คุณหญิงเอ่ยด้วยความเป็นห่วงตามประสาคนเป็นแม่ที่รักลูกสาวคนนี้มากที่สุด เพราะไอรีนเป็นเหมือนดอกไม้ที่บอบบาง ไม่เค

บรรยากาศภายในห้องสวีทหรูหราเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง กลิ่นอายของความหวาดกลัวแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้ว ไอรีนนั่งตัวลีบอยู่บนพรมขนนุ่ม มือไม้สั่นเทาจนไม่รู้จะเอาไปวางไว้ตรงไหน สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่ประตูทางออกด้วยความหวังอันริบหรี่ ในขณะที่คิรินนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังตัวยาว จ้องมองเหยื่อที่หลงทางเข้ามาในถ้ำเสือด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก"ทำไมต้องกลัวขนาดนั้น?" คิรินถามขึ้นทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด เสียงทุ้มต่ำของเขาก้องกังวานอยู่ในห้องที่เงียบสงัด "ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเธอเลยสักนิด... หรือว่าเธอกำลังรอใครบางคนให้มาช่วย?"ไอรีนเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด เธอไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยชื่อน้ำหวาน เพราะลึกๆ ในใจที่ใสซื่อของเธอยังคงพยายามปกป้องเพื่อนสนิทเอาไว้ "ไม่มีใคร... ฉันไม่มีนัดกับใครทั้งนั้น ฉันแค่... ฉันแค่มาผิดที่จริงๆ ค่ะ ได้โปรดปล่อยฉันไปเถอะนะคะ"คิรินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบของเขาวาวโรจน์ขึ้นชั่วขณะ "มาผิดที่งั้นเหรอ? บนโลกใบนี้ไม่มีคำว่าบังเอิญสำหรับฉัน ถ้าเธอเดินเข้ามาถึงที่นี่ได้ นั่นแปลว่าเธอก็คือแขกคนสำคัญที่โชคชะตาจัดสรรมาให้... หรือไม่ก็อาจจะเป็นของขวัญที่ใครบางคนตั้งใจส

ภายในห้องสวีทชั้นบนสุดของโรงแรมหรู เสียงฝนที่โหมกระหน่ำนอกหน้าต่างบานใหญ่ไม่สามารถกลบเสียงลมหายใจที่สั่นพร่าของไอรีนได้เลย ความเงียบงันภายในห้องกลับมาเยือนอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัดใจเหมือนตอนแรก มันคือความเงียบที่อบอวลไปด้วยมวลอากาศร้อนผ่าวของอารมณ์ปรารถนาที่กำลังปะทุขึ้น คิรินจ้องมองหญิงสาวใต้ร่างด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา สำหรับเขา... เขาไม่เคยคิดว่าการเรียกผู้หญิงมาปรนเปรอจะจบลงด้วยความรู้สึกที่เข้มข้นถึงเพียงนี้ ไอรีนไม่ใช่ผู้หญิงที่ผ่านมือชายมาอย่างโชกโชน เธอเปรียบเสมือนดอกไม้ขาวที่เพิ่งถูกเด็ดออกจากต้น สั่นไหว หวาดกลัว และงดงามจนเขาแทบคลั่ง มือหนาของเขาค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกทีละเม็ดด้วยความใจเย็น ราวกับกำลังแกะกล่องของขวัญที่ล้ำค่าที่สุด เขาบีบเคล้นทรวงอกอวบอิ่มผ่านชุดชั้นในลูกไม้จนไอรีนต้องแอ่นกายรับสัมผัส ไอรีนพยายามใช้มือเรียวบางขัดขืน แต่แรงอันน้อยนิดของเธอกลับไม่ได้ทำให้มาเฟียหนุ่มสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย "อย่า... ได้โปรด อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ" เสียงของไอรีนแหบพร่า ดวงตากลมโตคู่นั้นสั่นระริกเต็มไปด้วยความอ้อนวอน "ตอนนี้เธอยังคิดจะขอร้องให้ฉันหยุดอย

คฤหาสน์ตระกูลวิมลเกียรติยศในเช้าวันนี้ดูเงียบเหงาผิดปกติสำหรับไอรีน หญิงสาวซุกตัวอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนา แม้แสงแดดจะสาดส่องเข้ามาในห้องแต่เธอกลับรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงกระดูก ความทรงจำเมื่อคืนยังคงตามหลอกหลอนซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับภาพยนตร์สยองขวัญที่ไม่มีวันจบสิ้นเสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้นทำเอาไอรีนสะดุ้งสุดตัว หัวใจที่อ่อนล้าเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก "ไอรีนลูก ตื่นหรือยังจ๊ะ? วันนี้มีเรียนไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวให้พี่เอกไปส่งนะ" เสียงคุณหญิงรดาดังผ่านบานประตูเข้ามาอย่างอ่อนโยนไอรีนกลั้นหายใจ น้ำตาที่เพิ่งหยุดไหลเมื่อครู่กลับรื้นขึ้นมาอีกครั้ง เธอพยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ค่ะแม่... ไอรีนกำลังจะลุกค่ะ วันนี้ไอรีนขอไปเองนะคะ อยากลองนั่งรถไฟฟ้าดูบ้าง""เอาอย่างนั้นเหรอ? แต่อย่ากลับดึกนะลูก ช่วงนี้เห็นข่าวมาเฟียมีเรื่องกันบ่อย แม่เป็นห่วง""ค่ะแม่... ไอรีนจะรีบกลับค่ะ"เมื่อเสียงฝีเท้าของผู้เป็นมารดาเดินห่างออกไป ไอรีนก็ทรุดตัวลงนั่งบนเตียง ร่างกายที่บอบช้ำเตือนให้รู้ว่าเธอยังคงเจ็บปวดจากสัมผัสที่รุนแรงของชายแปลกหน้าคนนั้น เธอไม่รู้เลยว่าการที่เธอลืมบัตรนักศึกษาไว้ที่โรงแ

ภายใต้ความมืดมิดของคฤหาสน์ตระกูลมาเฟีย คิรินกำลังทอดสายตามองเมืองใหญ่ที่เต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับจากระเบียงห้องทำงาน ความเงียบงันภายในห้องทำให้เขาสามารถทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นได้ดีขึ้น ตั้งแต่ค่ำคืนที่ไอรีนหลงเข้ามาในกับดัก จนถึงตอนนี้ที่เขาได้ตรวจสอบตัวตนของเธออย่างละเอียดคิรินไม่ใช่คนประเภทที่อ่อนไหวกับผู้หญิง แต่สำหรับไอรีน... หญิงสาวผู้มีความใสซื่อเป็นเกราะกำบัง มีบางสิ่งที่สั่นคลอนความนิ่งเฉยของเขาอย่างประหลาด เขาหยิบบัตรนักศึกษาของไอรีนขึ้นมาหมุนเล่นในมือ ความรู้สึกที่เกิดขึ้นในใจตอนนี้ไม่ใช่ความรักที่อบอุ่น แต่เป็น 'ความต้องการครอบครอง' ที่รุนแรงและเห็นแก่ตัว"นายครับ... คุณคิรันเริ่มถามถึงเรื่องตารางงานช่วงนี้ของนายแล้วครับ เขาดูเหมือนจะสงสัยว่าทำไมนายถึงออกไปข้างนอกบ่อยขึ้นโดยไม่พาเขาไปด้วย" ลูกน้องคนสนิทรายงานด้วยน้ำเสียงระมัดระวังคิรินแค่นยิ้ม "น้องชายฉันมันก็ยังคงเป็นคนใจร้อนและขี้ระแวงเหมือนเดิม... บอกมันไปว่าฉันแค่เคลียร์งานที่ค้างอยู่ ไม่ต้องให้มันเข้ามายุ่ง"คิรินรู้ดีว่าหาก 'คิรัน' แฝดน้องผู้น้องผู้มีนิสัยแตกต่างจากเขาอย่างสิ้นเชิงรับรู้เรื่องไอรีน เรื่องราวคงจะกลายเป็