EP30 เมื่อความลับเริ่มสั่นคลอน

ความตึงเครียดภายในคฤหาสน์หรูหราของตระกูตระกูลเวนิสโซ่พุ่งสูงขึ้นราวกับปรอทแตก หลังจากเหตุการณ์ที่คิรินไปปรากฏตัวและข่มขู่ธันวา ไอรีนถูกนำตัวกลับมายังคฤหาสน์ทันทีด้วยสีหน้าที่ไร้ความรู้สึก ทว่าในใจของเธอพายุแห่งความหวาดกลัวกำลังก่อตัว

คิรันที่รออยู่ในห้องโถงกว้างของคฤหาสน์มองดูพี่ชายที่พาร่างของไอรีนเข้ามาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม เขารู้ดีว่าคิรินกำลังโกรธ... โกรธที่ธันวาเข้ามาแตะต้องสิ่งที่เขามองว่าเป็นของเล่นชิ้นโปรดของเขา

"พี่ดูหัวเสียนะ" คิรันเดินเข้ามาประชิดพี่ชาย "แค่ไอ้รุ่นพี่กระจอกนั่นมาแตะตัวไอรีน พี่ถึงกับต้องลงมือเองเลยเหรอ?"

คิรินไม่ตอบโต้ด้วยวาจา เขาดันร่างไอรีนให้เข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวที่ไม่มีใครสามารถรบกวนได้ ไอรีนรู้สึกถึงลางสังหรณ์บางอย่างที่บอกว่าค่ำคืนนี้จะไม่จบลงง่ายๆ ร่างสูงของทั้งคิรินและคิรันปิดประตูลงพร้อมกัน เสียงกลอนประตูที่ล็อคแน่นหนาทำให้หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำ

"ไอรีน..." คิรินเริ่มเอ่ยปาก ขณะที่เขาถอดสูทออกอย่างใจเย็น "ความลับของเธอเริ่มสั่นคลอนแล้วนะ ธันวาคนนั้นมันเริ่มรู้มากเกินไป... และฉันก็ไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายกับสิ่งที่ฉันกำลัง 'เล่น' อยู่"

"ฉันกับเขาไม่ได้มีอะไรกัน!" ไอรีนตะโกนสวนกลับ ทั้งน้ำตาที่เริ่มไหลริน "พวกคุณก็แค่หาเรื่องเพื่อจะทำร้ายฉันเหมือนเดิมใช่ไหม!"

คิรันเดินเข้ามาหาเธอพร้อมกับรอยยิ้มที่น่าสะพรึงกลัว "เปล่าหรอก... ฉันแค่จะลงโทษในสิ่งที่เธอ 'ปล่อย' ให้คนอื่นเข้าใกล้เธอต่างหาก"

คิรันและคิรันร่วมมือกันราวกับฝาแฝดที่รู้ใจ พวกเขาเริ่มปลดเปลื้องเสื้อผ้าของไอรีนออกอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด ความรุนแรงที่แฝงมาด้วยความต้องการที่พุ่งพล่านทำให้เธอแทบไม่มีโอกาสได้ป้องกันตัว ร่างบางถูกผลักลงบนพรมหนานุ่มกลางห้องทำงาน

สัมผัสที่คุ้นเคยจากคิรินเริ่มรุกล้ำเธอด้วยความเย็นชาที่ร้อนเร่า ในขณะที่คิรันคอยกระตุ้นเร้าด้วยความป่าเถื่อนจนเธอแทบขาดใจ ความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความโรแมนติก แต่มันคือการประกาศศักดาและเป็นการทำลายความลับที่ธันวาเริ่มสงสัยให้พังทลายลงด้วยการมอบรอยตีตราที่ไม่มีใครกล้าปฏิเสธ

คิรันซุกไซ้ใบหน้าลงบนซอกคอของเธอพร้อมกับขบกัดเบาๆ จนไอรีนส่งเสียงครางระงม "จำไว้นะไอรีน... ถ้าธันวามันอยากรู้ความจริง เราก็จะแสดงให้มันเห็นผ่านรอยบนร่างของเธอคนนี้แหละ"

คิรันที่ยืนมองอยู่เหนือร่างของเธอเริ่มลงมือรุกล้ำเธอด้วยจังหวะที่เร่าร้อนและรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เขาต้องการให้เธอจดจำว่าคนที่เป็นเจ้าของเธอนั้นคือใคร จังหวะรักของพวกเขาสอดประสานกันราวกับสัตว์ป่าสองตัวที่กำลังแย่งชิงเหยื่อชิ้นเดียวกัน ไอรีนรู้สึกราวกับร่างกายของเธอถูกฉีกออกเป็นสองส่วน ความรู้สึกที่เคยเป็นความเสพติดเริ่มกลายเป็นความทุกข์ทรมานที่ซ่านสยิวไปในคราวเดียวกัน

"อื้อ... หยุด... พวกคุณมันปีศาจ!" ไอรีนร้องขอ แต่เสียงของเธอกลับถูกกลบด้วยจังหวะรักที่ดุดัน

"ใช่... เราคือปีศาจ" คิรันกระซิบ "และปีศาจอย่างเราไม่มีวันยอมปล่อยเหยื่อให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น"

ความเร่าร้อนดำเนินไปอย่างไม่มีทีท่าว่าจะจบลง คิรินและคิรันสลับตำแหน่งกันอย่างราบรื่น ทำให้ร่างกายของไอรีนแทบไม่เหลือพื้นที่ว่างจากการถูกสัมผัส ทุกอณูผิวของเธอร้อนผ่าวไปด้วยรอยรักที่ย้ำเตือนถึงความสัมพันธ์ที่อันตรายนี้ เธอได้แต่ปล่อยให้น้ำตาไหลรินไปพร้อมกับการยอมจำนนต่อแรงปรารถนาของพวกเขา

ความลับที่ว่าธันวาเริ่มสงสัยนั้นถูกฝังกลบด้วยความกระหายในตัวไอรีนที่เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณของทั้งสองคน ค่ำคืนนี้คือการยืนยันว่า ต่อให้ใครจะเข้ามาสั่นคลอนความลับของพวกเขาก็ตาม แต่สุดท้ายแล้วไอรีนก็ไม่มีวันหนีพ้นจากเงื้อมมือของฝาแฝดมาเฟียคู่นี้ไปได้

เมื่อทุกอย่างสงบลง ทั้งคิรินและคิรันต่างโอบกอดร่างที่อ่อนปวกเปียกของไอรีนไว้แน่น ท่ามกลางความว่างเปล่าของห้องทำงานที่เงียบงัน... ไอรีนรู้ตัวดีว่านับจากนี้ไป ต่อให้เธอจะอยากหนีเพียงใด แต่พันธนาการที่พวกเขามอบให้ในค่ำคืนนี้จะไม่มีวันลบเลือนไปจากร่างกายและจิตใจของเธอได้อีกตลอดกาล!