Mag-log inShare
บทที่ 127
Petsa ng paglalathala:
2026-10-30 05:17:25
Pinakabagong kabanata
รัก หลงใหล ทรมาน บทที่ 129
“โรบิน…”“พระเจ้า…” หัวใจฉันเต้นกระแทกกับกระดูกอก เขายิ้ม“ก่อนที่ฉันจะเจอเธอ ฉันไม่เคยมีความตั้งใจจะตั้งหลัก ฉันโน้มน้าวตัวเองว่าฉันไม่คู่ควรที่จะเป็นสามี ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพ่อ แต่เธอเข้ามาในชีวิตฉันแล้วทำให้ทุกอย่างบิดเบี้ยว เธอเข้ามาในชีวิตฉันแล้วพลิกชีวิตฉันกลับหัวกลับหาง” เขาหัวเราะ ดวงตาเอ่อน้ำ “ในทางที่ดี ฉันต้องบอก เธอทำให้ฉันรู้สึกมีชีวิต ครบถ้วน ดีขึ้น เธอทำให้ฉันรู้สึกคู่ควร เธอคือทูตสวรรค์ของฉัน ฉันคือปีศาจ การผสมผสานที่ควรจะเป็นไปไม่ได้ทางเหตุผล ที่จะอธิบาย หรือแม้แต่เข้าใจ แต่เธอทำให้มันเป็นไปได้ เธอทำให้ฉันทั้งตัวหลุดราง ทำให้ฉันตั้งคำถามกับทุกอย่างที่คิดว่ารู้หรืออยากได้ และแทรกซึมความคิด กลืนกินฉันทั้งวัน… และคืน”“แจ็ค…” ฉันกระซิบ ดวงตาฉันเองก็อุ่นด้วยน้ำตา“เธอคือทุกอย่างที่ฉันคิดถึง ทุกอย่างที่ฉันหายใจเพื่อ ทุกอย่างที่ฉันอยากได้ จนฉันทนการทรมานไม่ไหวอีกต่อไป เธอทำให้ฉันเชื่อในความรัก โรบิน เธอแสดงให้ฉันเห็นความรู้สึกที่ทรงพลังจนสามารถทำลายฉันและทำให้ฉันรู้สึกมีชีวิต ฉันเป็นผู้ชายที่สมบูรณ์เพราะเธอ เพราะเธอเดินเข้าไปในออฟฟิศฉันเมื่อหลายเดือนที่แล้ว ฉันไม่มีอะไรโดยไม่
รัก หลงใหล ทรมาน บทที่ 128
“แจ็ค! มันไม่ใช่แบบที่นายคิดจริง ๆ”“โรบิน เธอพูดอะไร?”“โอ้พระเจ้า ฉันเสียใจมาก ฉันคิดว่าคู่ของคุณรู้” เสียงอามาราติดขัด ความงงขยายบนใบหน้า“อามารา ขอตัวสักครู่ได้ไหม?” เธอพยักหน้า แล้วก้าวออกไป“อะไร เหี้ย โรบิน? เธออยากทำแท้ง?”“ใช่ แต่ตอนนั้นก่อนที่ฉันจะรู้ว่ามีมากกว่าหนึ่งคน”“ฉันเชื่อไม่ได้! เธอตัดสินใจเรื่องนี้… ด้วยตัวเองทั้งหมด”“แจ็ค ฉันขอโทษ แต่ตอนนั้นมันเป็นการตัดสินใจที่มีเหตุผลที่สุดที่ฉันคิดได้”“ขยะ!” เขาร้องดัง ทำให้ฉันสะดุ้ง ฉันหลับตาแน่น ควบคุมความโกรธร้อนแรงที่กำลังจะระเบิด“นายฆ่าพ่อแม่ฉัน เหี้ย! ฉันไม่อยากนำลูกของฆาตกรเข้ามาในโลก!” ฉันระเบิด เขาไม่มีสิทธิ์มาโจมตีฉันแบบนั้น ราวกับว่าเขาเป็นคนเดียวที่รับผิดชอบต่อการตัดสินใจบาปทั้งหมดของฉัน เขาห้อยไหล่ เดินหนีจากฉัน “ฉันไม่ควรพูดแบบนั้น” ฉันพ่นลม“เธอถูก ฉันไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไร”“ไม่ แจ็ค” ฉันเลื่อนไปขอบเตียง ดึงเสื้อลง แล้วพุ่งข้ามห้องไปข้าง ๆ เขา “ให้อภัยฉัน ฉันไม่ควรพูดแบบนั้น”“เธอไม่ผิด ฉันเป็นฆาตกร ฉันไม่สมควรอยู่กับเธอ ไม่ว่าฉันจะพยายามหนักแค่ไหนที่จะเป็นผู้ชายที่สมบูรณ์แบบสำหรับเธอ ฉันก็ล้มเหลวเสมอ ฉันไม
รัก หลงใหล ทรมาน บทที่ 127
เราถึงโรงจอดรถของโรงพยาบาลวิเรลล์ และฉันรู้สึกถึงความรังเกียจของแจ็คได้ทันที“ลานจอดรถเล็ก เหี้ย ฉันเคยเห็นตู้ฟักที่ใหญ่กว่านี้”“แจ็ค” ฉันพูด หายใจยาว แล้วพ่นลมแรง “โรงพยาบาลนี้จัดอันดับสองดีที่สุดในลอนดอนทั้งหมด นายแค่ชินกับพื้นที่ใหญ่โตหรูหรา”“ใช่เลย อันดับสอง ไม่ใช่หนึ่ง เธอสมควรได้สิ่งที่ดีที่สุดในทุกอย่าง ฉันไม่ชอบลานจอดรถ”“นายยังไม่แม้แต่เข้าไปข้างใน”“ฉันแน่ใจว่าจะไม่ชอบเช่นกัน”ฉันพ่นลม “ช่วยใส่กางเกงในให้ฉันหน่อยได้ไหม?”“หันมาหาฉัน” ฉันบิดตัว หันหน้าเข้าหาเขา โยนขาขึ้นตัก ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ สอดใส่ โน้มตัวไปข้างหน้า เขาดึงขึ้นเหนือก้น ก่อนจะดึงประตูเปิด แล้วนำฉันออกไป เขากำลังจะโยนฉันขึ้นไหล่ แต่ฉันถอนตัวจากกำมือ“ขอร้อง แจ็ค ไม่ใช่ที่นี่” ฉันอ้อนวอน สั่นหัวไปมา“ฉันจะไม่ยอม เหี้ย โรบิน เราเข้าไปในอ้อมแขนฉัน หรือเราไม่เข้าไปเลย”“พระเจ้าของฉัน แจ็ค! ทำไมนายจะเห็นด้วยกับฉันสักอย่างไม่ได้ เหี้ย?”“เพราะฉันชอบทำตามใจ เหี้ย และเธอควรระวังปากหวานนั้น”“อย่าอุ้มฉันเข้าไป”“ทำไม?”“มันเป็นโรงพยาบาล! และฉันไม่ใช่คนป่วย ฉันใช้ขาได้ดีมาก”“เหตุผลไม่พอ” เขากำราม แล้วโยนฉันขึ้นคอ “เธอ
รัก หลงใหล ทรมาน บทที่ 126
ฉันถูกอุ้มพิงกับที่นั่งหนังของแจ็ค มือเราสอดเล่นกันขณะที่เขาขับรถพาเราไปโรงพยาบาล เขาหันมาหาฉันเป็นระยะ ๆ ลากลิ้นเปียกผ่านริมฝีปากล่าง แล้วมองฉัน“ทำอะไรให้ฉันหน่อย เบบี้” เขากระซิบ เสียงแหบของเขาเต็มไปด้วยความยั่วยวนมืด“ได้”“ถอดกางเกงในออก” เขายังคงสีหน้าเรียบบนถนน ขณะที่สีหน้าฉันยังจ้องเขา กล้ามเนื้อในท้องฉันรัดแน่นสำหรับสิ่งที่จะมาถึง “ต้องการความช่วยเหลือไหม?” ฉันสั่นหัว ค่อย ๆ ยกตัวขึ้นจากที่นั่ง แล้วเลื่อนกางเกงออก ดึงกางเกงในลง ก่อนจะโยนลงตักเขา เขาหยิบขึ้นมา ย่นกางเกงใน นำมาที่จมูก แล้วดมกลิ่นฉัน “เธอหอมสวรรค์”“ฉันรู้” ฉันกระซิบ ยิงรอยยิ้มมีเสน่ห์ใส่เขา“แยกขาพวกนั้น” ฉันทำ แยกกว้างให้เขา โน้มตัวไปด้านข้าง มือเขาเลื่อนผ่านปากช่อง หาคลิตอริส แล้วพลิกไปบนจุดศูนย์กลางที่ไวต่อความรู้สึก“อืม” ฉันฮึมฮัมเบา ๆ ซึมซับความเสียวเผ็ดร้อนที่อพยพไปหว่างขา และเพิ่มปมแข็งในท้องที่รัดแน่น“เธอรู้สึกดีมาก” ฉันจะตอบ รู้ดีว่าไม่ใช่คำถาม แต่ฉันทำไม่ได้ ความคิดไม่รวมเป็นคำ ประสาทสัมผัสของฉันเป็นก้อนคลุมเครือ ศีรษะบินกลับไปที่ที่นั่ง ปล่อยเสียงครางเบา ๆ “ฉันรักเสียงพวกนั้นที่เธอทำตอนนิ้วฉันอยู่ใ
รัก หลงใหล ทรมาน บทที่ 125
ฉันหมุนนาฬิกาไปรอบข้อมือ อะไรทำให้เขานานขนาดนี้? ลาน่าพุ่งลงมาข้ามห้อง กระเป๋าสะพายพันรอบไหล่แน่น“จะไปแล้วเหรอ?” ฉันถาม บิดตัวอย่างอึดอัดในที่นั่ง“ใช่ ฉันต้องไป มีเรื่องเยอะต้องทำที่แผนก” ฉันพยักหน้า เกาหัว เขย่าสมองเพื่อช่วยคิดแผนถ่วงเวลาเธอ“อืม ช่วยทำน้ำแตงกวาให้ฉันก่อนออกไปได้ไหม?” เธอหันสายตาถามมาทางฉัน แล้วหรี่ตา “อะไร?” ฉันถาม แสร้งประหลาดใจ“โรบิน มีขวดหลายขวดทิ้งไว้ในตู้เย็น”“ฉันอยากได้น้ำแตงกวาคั้นสด”“เธอบอกว่าอยากได้แตงกวาแช่แข็งตอนที่ฉันทำดิบ!”“ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ขอร้องงงง” ฉันทำปากยื่น ถูมือเข้าด้วยกันตรงหน้าในท่าอธิษฐานล้อ“โอเค ได้!” เธอโยนกระเป๋าลงบนโซฟา แล้วเดินไปครัว ก่อนที่ฉันจะรีบดึงโทรศัพท์ออกมา โทรหาไมค์“ฉันไม่รู้จะกักเธอไว้ได้นานแค่ไหน นายใกล้หรือยัง?”“ใกล้แล้ว 10 ถึง 15 นาทีสูงสุด”“ไกลเกินไป ฉันหมดไอเดียแล้ว เธอจะไม่ดีใจที่รู้ว่าฉันถ่วงเวลาด้วยการแกล้ง”“ฉันจะติดหนี้เธอ โรบิน ช่วยยืดคอให้ฉัน ฉันอยากให้มันสมบูรณ์แบบ”“งั้นรีบก่อนที่เธอจะจับเกมเราได้”“ขอบคุณ” ฉันวางสาย เห็นลาน่ารินเนื้อหาลงในแก้วไวน์ นั่นเร็วมาก“นี่” เธอยิ้ม เลื่อนแก้วเข้ามือฉัน “น้ำแตงกว
รัก หลงใหล ทรมาน บทที่ 124
ฉันรีบวิ่งไปออฟฟิศเพื่อเตรียมตัวรับแจ็ค เขามารับฉันตอนเที่ยงตรง และฉันสงสัยว่าเขาจะยอมยกเว้นข้ออ้างใด ๆ ที่ฉันคิดขึ้น ตอนนี้ตามนาฬิกาเป็นเที่ยงห้านาทีแล้ว ฉันประหลาดใจที่เขายังไม่เดินเข้ามา พอประตูสวิงถูกผลักเปิด ฉันกระโดดขึ้นยืน มั่นใจว่าเป็นเขา“โอ้ เฮ้ แบรนดอน” ฉันห้อยไหล่กลับลงที่นั่ง“คุณไม่ต้องดูผิดหวังขนาดนั้นที่เจอผม” เขาดึงลอนผมไว้หลังหู “ฉันไม่ได้ อืม ฉันกำลังรอแจ็ค” ฉันก้มมองนิ้ว“ผมได้ยินถูกไหม?”“ถูก”“คุณกลับไปกับเขาแล้ว?”“ดูเหมือนจะใช่”เขาหัวเราะเยาะ“โรบิน เขารุนแรง คุณมองไม่เห็นหรือ? ถ้าวันหนึ่งเขาทำให้คุณเจ็บล่ะ!”“เขาจะไม่มีวัน เขารักฉัน เขาแค่หลงตัวเองครั้งที่แล้ว ฉันขอโทษเรื่องใบหน้านาย”“หลงตัวเอง?” เขาหัวเราะ “งั้นคุณกำลังปกป้องพฤติกรรมเขา?”“ฉันไม่ได้ทำแบบนั้น”“คุณทำ เขาทำอะไรกับคุณ นั่นคือเหตุผลที่คุณไม่อยากเจอเขา เขาตีคุณหรือ?”“เขาไม่ได้!” ฉันกรีดร้อง มีคำถามอะไรมากมายขนาดนี้?“งั้นมันคืออะไร?”“อย่ามายุ่งกับเรื่องนี้ ฉันเป็นผู้ใหญ่ ฉันจัดการปัญหาตัวเองได้”“แค่ฟังตัวเองสิ โรบิน แจ็คเป็นคนเห็นแก่ตัว ชอบจัดการ ไอ้ลูกอี เชื่อผม คุณไม่มีธุระอะไรกับเขา”“ฉันไ
รัก หลงใหล ทรมาน บทที่ 1
...ฉันเคาะประตูครั้งเดียวแล้วบิดลูกบิดด้วยความมั่นใจ ครั้งนี้ ไม่มีความลังเลเลย"สวัสดีค่ะ คุณแมคคัลเลน นี่รายงานของคุณค่ะ" ฉันพูดพร้อมเอื้อมมือส่งไปให้เขามองขึ้นมา สบตาฉันด้วยดวงตาสีฟ้าที่เหมือนเจาะทะลุเข้าไปในใจตั้งสติไว้ โรบิน เขาไม่ใช่ของเธอนะ"ได้ นั่งก่อนสิ"เขากลับไปจ้องจอแล็ปท็อป"รอแป๊บน
รัก หลงใหล ทรมาน บทที่ 9
นี่มันเป็นบาป ฉันใช้เวลาทุกวันประณามอดีตแฟนนักโกงสันดานเลวของฉันสำหรับการทรยศของเขา แต่ตอนนี้ฉันกลับอยู่ที่นี่ จิตใจของฉันบิดงอต่อต้านตัวเอง โหยหาผู้ชายของผู้หญิงอื่นในแบบที่ทำให้ฉันสั่นเทาและเจ็บปวดไปพร้อมกันฉันดึงตัวเองออกจากการสัมผัสของเขา ฉันทำแบบนี้ไม่ได้“คุณแม็คคัลเลน…”“แจ็ค แค่… เรียกฉันว
รัก หลงใหล ทรมาน บทที่ 8
วันศุกร์มาถึงเร็วกว่าที่ฉันคาดไว้ ลาน่าอยู่ที่บาร์แล้ว ถ้าข้อความล่าสุดของเธอบอกอะไรได้บ้าง ฉันก็ไม่ควรทำให้เธอรอ เธอทำให้มันเป็นภารกิจของเธอในการสืบหาบาร์ใหม่และสำรวจเฉพาะที่ดีที่สุดด้วยกันทุกวันศุกร์ ฉันชอบสิ่งที่ทำให้เสียสมาธินั้น แม้ว่าฉันจะแน่ใจว่าแผนการหลอกลวงนี้คงไม่ยืนยาว ลาน่าเป็นคนยุ่งมาก
รัก หลงใหล ทรมาน บทที่ 7
สุดสัปดาห์ผ่านไปอย่างรวดเร็วในความเลือนลาง ลาน่าลากฉันไปดาวน์ทาวน์ที่บาร์เพื่อผ่อนคลายหลังจากสัปดาห์ที่เครียดหนักในแผนกของเธอ และความเป็นจริงที่ใกล้เข้ามาของงานใหม่ของฉัน แต่ทุกช่วงเวลาว่าง จิตใจของฉันก็โซเซ วนเวียนกลับไปหาแจ็คเสมอ มีอะไรในตัวเขาที่ฉันต้านทานไม่ได้กันนะ?ดวงตาสีฟ้าที่แหลมคมของเขา?
Maaari mong magustuhan
ยั่วรักท่านประธาน
ชะนีติดมันส์66.9K viewsคุณชายฮิลล์ ปล่อยฉันนะ!
ทะเลใต้205.5K viewsHow Much รักนี้เท่าไหร่
ณดารินทร์104.7K viewsให้ตายเถอะ โยนอดีตสามีไปข้างหลังคนรักที่มิอาจเอื้อม เขาคลั่งไปแล้ว
เล่อเอิน69.6K viewsคู่แท้ของพี่ชายเลี้ยงจอมอัลฟ่า
KaiKitto17 viewsจอมมารสยบรัก
เพื่อนแพง/เผิงโหย่ว/อักษรสีเพลิง42 viewsเผลอรักหมดใจให้กับเจ้านายแบดบอย (อ่านฟรี)
Molin-T93 viewsCAIRO 001 - รักนี้ไม่มีในระบบ
ศรีอักษรรินทร์115 views
