บทที่ 3 ติดเบาหวาน

คนตัวเล็กยืนมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมรับซองขนมนั้นมาแล้วพึมพำเสียงแผ่ว "ขอบคุณค่ะ"

มุมปากของชายหนุ่มหยักลึกขึ้น เขาเอื้อมมือไปขยี้กลุ่มผมนุ่มจนยุ่งเหยิง "กลับบ้านได้แล้วยัยเบาหวาน เดี๋ยวแม่เป็นห่วง"

หวานพยักหน้าแล้วค่อย ๆ เดินจากไป โดยที่เธอไม่มีวันรู้เลยว่า... คนที่กำลังยืนมองแผ่นหลังของเธออยู่ตรงนี้ ไม่ได้เพิ่งจะมาสนใจเธอในวันนี้

เขามองเธอมาตั้งหลายปีแล้ว ตั้งแต่ตอนที่เด็กหญิงตัวกลม ๆ วิ่งตามไอ้พีทต้อย ๆ ตั้งแต่ตอนที่เธอยังไม่รักสวยรักงาม ยังไม่ผอม และยังไม่มีผู้ชายคนไหนมองเห็นความน่ารักของเธอเลยสักคน... ยกเว้นเขา

พันไทยืนมองจนร่างเล็กหายลับไปจากสายตา เขาขยับก้มมองซองขนมอีกซองที่เหลืออยู่ในมือพลันแค่นหัวเราะ

"ไอ้พีท..." ดวงตาคมเข้มฉายแววกร้าวบางอย่างออกมา "มึงปล่อยของดีหลุดมือไปเองนะ"

หลังจากวันนั้น... ชีวิตของฉันก็เหมือนเดิมทุกอย่าง แต่ในความจริงมันไม่เหมือนเดิมอีกเลย

ฉันยังคงไปโรงเรียน ยังกลับบ้าน และยังบังเอิญเจอพี่พีทอยู่บางครั้ง แต่สิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไปคือ... ฉันเลิกวิ่งตามเขาแล้ว เลิกหาเรื่องไปนั่งใกล้ ๆ เลิกแอบซื้อขนมไปฝาก เลิกส่งข้อความไปหาทั้งที่อีกฝ่ายตอบกลับมาเพียงไม่กี่คำ และเลิกหวัง... ว่าสักวันเขาจะหันกลับมามอง

ในเมื่อคำตอบมันชัดเจนอยู่แล้ว ฉันก็ควรจะยอมรับมันเสียที แม้มันจะเจ็บมากก็ตาม

.

.

.

"เบาหวาน!"

เสียงเรียกดังลั่นสนามบาสในเย็นวันหนึ่งทำเอาฉันที่กำลังเดินถือแก้วชานมอยู่ถึงกับสะดุ้ง พอหันไปมองก็เห็นเจ้าของเสียงวิ่งตรงเข้ามา... พี่คอปเตอร์ หนึ่งในแก๊งเพื่อนของพี่ชายฉันเอง

"อะไรคะพี่เตอร์"

"พี่หิว ขอน้ำอึกนึงดิ"

ฉันรีบกอดแก้วชานมไข่มุกแน่นทันที "ไม่ให้ หวานซื้อเอง"

"ใจร้ายว่ะ เด็กอ้วนกินหวานมากไม่ดีนะรู้ไหม"

ฉันหรี่ตาใส่ทันที "พี่เตอร์ก็เรียกหวานว่าเด็กอ้วนอีกคนละ"

"ก็อ้วนจริง..." พี่คอปเตอร์หัวเราะตาหยิบหยี่ "...แต่น่ารักดีออก"

คำชมซื่อ ๆ ทำเอาฉันอ้าปากค้าง ทำตัวไม่ถูกจนต้องหันไปหาที่พึ่ง "พี่ธาม ช่วยด้วย พี่เตอร์เป็นอะไรไม่รู้"

พี่ธามที่ยืนเดาะบาสอยู่ข้าง ๆ หัวเราะลั่น "สงสัยไข้ขึ้น สมองกลับหมดละ"

"ไปกินยาซะ ถ้าป่วยก็อย่ามาเพ่นพ่าน"

เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นจากทางด้านหลัง พอหันไปมองก็เห็นพี่พันไทเดินเข้ามา เสื้อช็อปวิศวะพาดอยู่บนบ่ากว้าง ใบหน้าหล่อเหลาติดจะดุตามปกติ พอเห็นเขา พี่คอปเตอร์ก็รีบฟ้องทันที

"มาพอดีเลยไอ้พัน เบาหวานงกชานมกูว่ะ"

พี่พันไทปรายตาคมกริบมองฉัน เลื่อนลงมามองแก้วน้ำในมือ ก่อนจะพูดหน้าตาย "ดีแล้ว เดี๋ยวมันติดเบาหวานจริง ๆ"

ฉันแทบจะปาแก้วใส่หน้าเขา "พี่พัน!"

เสียงหัวเราะของพวกผู้ชายดังขึ้นพร้อมกัน ส่วนคนปากเสียกลับทำเพียงยิ้มมุมปากขำ ๆ ราวกับพอใจหนักหนาที่ได้กวนประสาทฉันสำเร็จ

"โง่แล้วยังโกรธอีก" เขาแกล้งแหย่

"ไม่ได้โกรธค่ะ!"

"โกหก หูแดงหมดแล้วนั่น"

ฉันรีบยกมือขึ้นตะปบหูตัวเองทันที ก่อนจะได้ยินเสียงหัวเราะลั่นสนามดังขึ้นอีกครั้ง ถึงได้รู้ตัวว่าโดนหลอกเข้าให้แล้ว

"พี่พันไท!"

พี่ธามถึงกับขำจนตัวงอ ส่วนพี่คอปเตอร์แทบจะทรุดลงไปกุมท้องกับพื้น มีเพียงพี่พีทที่ยืนมองพวกเราอยู่เงียบ ๆ สายตาของเขาเลื่อนมาหยุดที่ฉัน ก่อนจะส่งยิ้มบาง ๆ มาให้

"ช่วงนี้ไม่ค่อยเห็นหน้าเลยนะหวาน"

ฉันชะงักไปนิดหนึ่ง... ถ้าเป็นเมื่อก่อน แค่เขาเอ่ยทักประโยคเดียว ฉันคงดีใจจนยิ้มแก้มปริ แต่ตอนนี้ หัวใจในอกกลับสงบและนิ่งอย่างไม่น่าเชื่อ

"ช่วงนี้หวานอ่านหนังสือเตรียมสอบค่ะ" ฉันตอบพร้อมรอยยิ้มจาง ๆ "อีกไม่นานก็จะเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว"

"ตั้งใจดีมาก" พี่พีทยิ้มอย่างเอ็นดู ก่อนจะยื่นมือมาหมายจะลูบหัวฉันเหมือนที่เคยทำมาตลอด

ทว่า... ยังไม่ทันที่ฝ่ามือนั้นจะสัมผัสเส้นผม

หมับ!

ข้อมือของพี่พีทกลับถูกใครบางคนคว้าเอาไว้กลางอากาศ

ทุกอย่างรอบตัวตกอยู่ในความเงียบทันที ทุกสายตาหันไปมองคนที่ยื่นมือเข้ามาแทรกพร้อมกัน... พี่พันไทนั่นเอง แต่เจ้าตัวกลับยังมีสีหน้านิ่งๆ แววตาว่างเปล่าราวกับไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ากำลังทำอะไรอยู่