บทที่ 3 ติดเบาหวาน

เขามองเธอมาตั้งหลายปีแล้ว ตั้งแต่ตอนที่เด็กหญิงตัวกลม ๆ วิ่งตามไอ้พีทต้อย ๆ ตั้งแต่ตอนที่เธอยังไม่รักสวยรักงาม และยังไม่มีผู้ชายคนไหนมองเห็นความน่ารักของเธอเลยสักคน... ยกเว้นเขา

พันไทยืนมองจนร่างเล็กหายลับไปจากสายตา เขาขยับก้มมองซองขนมอีกซองที่เหลืออยู่ในมือพลันแค่นหัวเราะ ความจริงวันนี้เขาซื้อขนมมาสองซองตั้งแต่บ่าย เพราะรู้มาตั้งแต่เมื่อคืนแล้วว่าเด็กคนนี้จะทำอะไร รู้จากสายตาที่มันมองเพื่อนเขาตอนติวเลข รู้จากมือที่สั่นตอนส่งข้อความ และรู้ดีกว่าใครว่าคำตอบของไอ้พีทจะเป็นแบบไหน

เขาไม่ได้ห้าม เพราะรู้ว่าบางเรื่อง คนเราต้องเจ็บเองถึงจะยอมปล่อย

"ไอ้พีท..." ดวงตาคมเข้มฉายแววกร้าวบางอย่างออกมา "มึงปล่อยของดีหลุดมือไปเองนะ"

***

หลังจากวันนั้น... ชีวิตของฉันก็เหมือนเดิมทุกอย่าง แต่ในความจริงมันไม่เหมือนเดิมอีกเลย

สามวันแรกเป็นสามวันที่แย่ที่สุดในชีวิต ฉันร้องไห้ทุกคืนจนหมอนเปียก ตื่นมาตาบวมจนต้องเอาช้อนแช่ตู้เย็นมาประคบ แม่ถามว่าเป็นอะไร ฉันก็โกหกว่าดูซีรีส์เกาหลีตอนจบแล้วพระเอกตาย พ่อพยักหน้าเชื่อ แต่พี่เมฆกลับมองฉันด้วยสายตาแปลก ๆ ตลอดมื้อเช้า

"กินแค่นี้เหรอ" พี่เมฆถามเมื่อเห็นข้าวต้มในชามของฉันเหลือเกินครึ่ง

"อิ่มแล้ว"

"เบาหวานอิ่ม?" พี่เมฆหันไปมองแม่ "แม่ พาไปหาหมอเถอะ น้องผิดปกติ"

ฉันเตะหน้าแข้งพี่ชายใต้โต๊ะหนึ่งที แล้วรีบคว้ากระเป๋าออกจากบ้าน ทิ้งเสียงร้องโอดโอยไว้ข้างหลัง

เย็นวันนั้น ตอนกลับถึงบ้าน ฉันเจอถุงพลาสติกใบหนึ่งแขวนอยู่ที่ลูกบิดประตูรั้ว ข้างในเป็นขนมเปียกปูนเจ้าประจำหน้าตลาดที่ฉันชอบที่สุด ไม่มีชื่อคนให้ ไม่มีโน้ตแปะ มีแค่ขนมสามชิ้นกับช้อนพลาสติกหนึ่งคัน ฉันถามพี่เมฆ พี่เมฆก็ยักไหล่บอกว่าไม่รู้ ถามแม่ แม่ก็บอกว่าไม่เห็นใครมา

ฉันนั่งกินขนมเปียกปูนนั้นจนหมดทั้งสามชิ้น และเป็นครั้งแรกในรอบสามวันที่รู้สึกว่าท้องอิ่ม

ฉันยังคงไปโรงเรียน ยังกลับบ้าน และยังบังเอิญเจอพี่พีทอยู่บางครั้ง แต่สิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไปคือ... ฉันเลิกวิ่งตามเขาแล้ว เลิกหาเรื่องไปนั่งใกล้ ๆ เลิกแอบซื้อขนมไปฝาก เลิกส่งข้อความไปหาทั้งที่อีกฝ่ายตอบกลับมาเพียงไม่กี่คำ และเลิกหวัง... ว่าสักวันเขาจะหันกลับมามอง

ในเมื่อคำตอบมันชัดเจนอยู่แล้ว ฉันก็ควรจะยอมรับมันเสียที แม้มันจะเจ็บมากก็ตาม

"เบาหวาน!"

เสียงเรียกดังลั่นสนามบาสในเย็นวันหนึ่งทำเอาฉันที่กำลังเดินถือแก้วชานมอยู่ถึงกับสะดุ้ง พอหันไปมองก็เห็นเจ้าของเสียงวิ่งตรงเข้ามา... พี่คอปเตอร์ หนึ่งในแก๊งเพื่อนของพี่ชายฉันเอง

"อะไรคะพี่เตอร์"

"พี่หิว ขอน้ำอึกนึงดิ"

ฉันรีบกอดแก้วชานมไข่มุกแน่นทันที "ไม่ให้ หวานซื้อเอง"

"ใจร้ายว่ะ เด็กอ้วนกินหวานมากไม่ดีนะรู้ไหม"

ฉันหรี่ตาใส่ทันที "พี่เตอร์ก็เรียกหวานว่าเด็กอ้วนอีกคนละ"

"ก็อ้วนจริง..." พี่คอปเตอร์หัวเราะตาหยีหยี "...แต่น่ารักดีออก"

คำชมซื่อ ๆ ทำเอาฉันอ้าปากค้าง ทำตัวไม่ถูกจนต้องหันไปหาที่พึ่ง "พี่ธาม ช่วยด้วย พี่เตอร์เป็นอะไรไม่รู้"

พี่ธามที่ยืนเดาะบาสอยู่ข้าง ๆ หัวเราะลั่น "สงสัยไข้ขึ้น สมองกลับหมดละ"

"ไปกินยาซะ ถ้าป่วยก็อย่ามาเพ่นพ่าน"

เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นจากทางด้านหลัง พอหันไปมองก็เห็นพี่พันไทเดินเข้ามา เสื้อช็อปวิศวะพาดอยู่บนบ่ากว้าง ใบหน้าหล่อเหลาติดจะดุตามปกติ พอเห็นเขา พี่คอปเตอร์ก็รีบฟ้องทันที

"มาพอดีเลยไอ้พัน เบาหวานงกชานมกูว่ะ"

พี่พันไทปรายตาคมกริบมองฉัน เลื่อนลงมามองแก้วน้ำในมือ ก่อนจะพูดหน้าตาย "ดีแล้ว เดี๋ยวมันเป็นเบาหวานจริง ๆ"

ฉันแทบจะปาแก้วใส่หน้าเขา "พี่พัน!"

เสียงหัวเราะของพวกผู้ชายดังขึ้นพร้อมกัน ส่วนคนปากเสียกลับทำเพียงยิ้มมุมปากขำ ๆ ราวกับพอใจหนักหนาที่ได้กวนประสาทฉันสำเร็จ

"โง่แล้วยังโกรธอีก" เขาแกล้งแหย่

"ไม่ได้โกรธค่ะ!"

"โกหก หูแดงหมดแล้วนั่น"

ฉันรีบยกมือขึ้นตะปบหูตัวเองทันที ก่อนจะได้ยินเสียงหัวเราะลั่นสนามดังขึ้นอีกครั้ง ถึงได้รู้ตัวว่าโดนหลอกเข้าให้แล้ว

"พี่พันไท!"

พี่ธามถึงกับขำจนตัวงอ ส่วนพี่คอปเตอร์แทบจะทรุดลงไปกุมท้องกับพื้น มีเพียงพี่พีทที่ยืนมองพวกเราอยู่เงียบ ๆ สายตาของเขาเลื่อนมาหยุดที่ฉัน ก่อนจะส่งยิ้มบาง ๆ มาให้

"ช่วงนี้ไม่ค่อยเห็นหน้าเลยนะหวาน"

ฉันชะงักไปนิดหนึ่ง... ถ้าเป็นเมื่อก่อน แค่เขาเอ่ยทักประโยคเดียว ฉันคงดีใจจนยิ้มแก้มปริ แต่ตอนนี้ หัวใจในอกกลับสงบและนิ่งอย่างไม่น่าเชื่อ

"ช่วงนี้หวานอ่านหนังสือเตรียมสอบค่ะ" ฉันตอบพร้อมรอยยิ้มจาง ๆ "อีกไม่นานก็จะเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว"

"ตั้งใจดีมาก" พี่พีทยิ้มอย่างเอ็นดู ก่อนจะยื่นมือมาหมายจะลูบหัวฉันเหมือนที่เคยทำมาตลอด

ทว่า... ยังไม่ทันที่ฝ่ามือนั้นจะสัมผัสเส้นผม

หมับ!

ข้อมือของพี่พีทกลับถูกใครบางคนคว้าเอาไว้กลางอากาศ

ทุกอย่างรอบตัวตกอยู่ในความเงียบทันที ทุกสายตาหันไปมองคนที่ยื่นมือเข้ามาแทรกพร้อมกัน... พี่พันไทนั่นเอง แต่เจ้าตัวกลับยังมีสีหน้านิ่ง ๆ แววตาว่างเปล่าราวกับไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ากำลังทำอะไรอยู่

"อะไรของมึงวะไอ้พัน" พี่พีทเลิกคิ้วถามอย่างงง ๆ

พี่พันไทค่อย ๆ ปล่อยมือออกช้า ๆ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท

"มีแมลง"

"..."

"เกาะอยู่ตรงหัวหวาน... กูเลยช่วย"

แก๊งวิศวะเงียบกริบไปราวสองวินาที ก่อนที่พี่คอปเตอร์จะเป็นคนแรกที่หลุดขำก๊ากออกมา

"ไอ้พัน! แมลงอะไรของมึงบินมาเกาะหัวคนตอนพระอาทิตย์จะตกวะ"

"ข้ออ้างมึงปัญญาอ่อนมาก เพื่อนกันเขาดูออกครับ" พี่ธามเสริมพลางทำหน้ากรุ้มกริ่ม

พี่พันไทไม่ตอบคำถามซักไซ้ของเพื่อน แต่สายตาคมเข้มกลับตวัดมามองฉันแวบหนึ่ง... มันเป็นสายตาที่ดูหงุดหงิดพิกล ก่อนที่เขาจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว

มีเพียงพี่ธามคนเดียวที่ยังคงยิ้มอย่างมีเลศนัย ราวกับจับพิรุธบางอย่างในตัวเพื่อนสนิทได้แล้ว

ส่วนพี่พีทมองหน้าพี่พันอยู่นานกว่าใคร ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบา ๆ แล้วเก็บมือกลับไปล้วงกระเป๋ากางเกง ไม่ได้ถามอะไรต่อ

ส่วนฉันได้แต่ยืนกอดแก้วชานมแน่น แอบลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของพี่พันไทด้วยความรู้สึกแปลก ๆ ในใจ แล้วจู่ ๆ ภาพถุงขนมเปียกปูนที่แขวนอยู่หน้าประตูรั้วก็แวบเข้ามาในหัว

ไม่หรอก... คงไม่ใช่เขาหรอกมั้ง

"พี่พัน" ฉันเรียกขึ้นมาก่อนจะทันได้คิด

"อะไร"

"อาทิตย์ก่อน... ใครเอาขนมเปียกปูนไปแขวนหน้าบ้านหวานคะ"

พี่พันไทเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง สีหน้าเรียบเฉยไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย "จะไปรู้เหรอ หมาคาบมาวางมั้ง"

"หมาที่ไหนจะคาบถุงไปแขวนลูกบิดประตูได้"

"หมาฉลาด" เขาตอบหน้าตาย แล้วหันไปรับลูกบาสจากพี่ธามโยนลงห่วงไปหนึ่งลูก ลงห่วงพอดีเป๊ะ

พี่ธามหัวเราะก๊ากจนต้องก้มลงกุมเข่า "เออ หมาฉลาด แต่ไม่เนียน"

ผู้ชายที่ชอบแกล้งฉันทุกครั้งที่เจอหน้าคนนี้ นับวันยิ่งทำตัวเข้าใจยากขึ้นทุกที