บบที่ 5 จับผิดคน

ในเวลาเดียวกันนั้น ณ สนามบาสหลังโรงเรียน

"กูบอกให้มึงเนียน ๆ แต่กูไม่ได้บอกให้มึงเปิดอู่ซ่อมรถแล้วย้ายไปอยู่บ้านน้องเขานะครับไอ้เสือ" คอปเตอร์หัวเราะจนตัวงอพิงเสาแป้นบาส

พันไทละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์พลางเลิกคิ้ว "อะไรของมึง"

"มึงจะจีบก็บอกมาตรง ๆ ซื้อของล่อเด็กทุกวันขนาดนั้น นึกว่าแดรี่ควีนมาเปิดสาขาเคลื่อนที่"

"กูเปล่า"

ธามหัวเราะสมทบพลางตบไหล่เพื่อน "เมื่อวานขับรถอ้อมไปสามกิโลเพื่อซื้อโดนัทเจ้าอร่อย วันนี้ก็นมสตรอว์เบอร์รี่ เมื่อเช้ากูยังเห็นมึงไปยืนดักหน้าห้องสมุดอยู่เลย ไอ้พัน... มึงอย่าซึน"

ปึก!

ลูกบาสเกตบอลถูกโยนอัดใส่หน้าอกธามเต็มแรงแต่เจ้าตัวรับไว้ได้ทัน "เสือก" พันไทสบถเสียงเรียบ

"ฮั่นแน่... มีด่ากลบเกลื่อน เขินละสิมึง" คอปเตอร์แซวต่อ

"ไม่ได้เขิน"

"เออ ๆ"

"ไม่ได้ชอบด้วย"

"คร้าบ ๆ"

"กูไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้นแหละ" พันไทพูดย้ำ

"เออ... ไม่มีใครเถียงมึงเลยสักคำ" ธามยิ้มกริ่มพลางเดาะลูกบาสลงพื้นสลับไปมา "แต่กูสงสัยอย่างหนึ่งว่ะ"

พันไทเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง "อะไรของมึง"

"มึงจะมาโรงเรียนน้องมันทุกวันทำไมวะ"

คอปเตอร์ถึงกับตบเข่าฉาดทันที "จริง! กูสงสัยมานานละ วันไหนไอ้เมฆมีสอนพิเศษ มึงต้องโผล่หัวมาตลอด แต่วันไหนมันไม่มีสอน มึงหายเงียบ"

ธามพยักหน้าสำทับ "เออ เมื่อก่อนกูคิดว่ามึงมารับไอ้เมฆในฐานะเพื่อนผู้แสนดี แต่หลัง ๆ กูเริ่มไม่แน่ใจละ"

พันไททิ้งตัวนั่งไขว่ห้างบนสแตนด์เชียร์ท่าทางสบาย ๆ "กูก็มารับมันไง"

"เหรออออ..." คอปเตอร์ลากเสียงยาว ลอบยิ้มเจ้าเล่ห์ "มารับเพื่อนแต่ต้องมาก่อนเวลาตั้งชั่วโมงเนี่ยนะ? วันก่อนกูโทรหาไอ้เมฆ มันบอกยังสอนไม่เสร็จเลย แต่มีหมาแถวนี้มานั่งสตาร์ตเครื่องรอหน้าโรงเรียนแล้วครับ"

ธามหัวเราะลั่น "แถมยังเลือกทำเลทอง จอดตรงทางเดินออกของเด็ก ม.6 เป๊ะ ๆ"

"บังเอิญ" พันไทตอบหน้าตาย

"บังเอิญทุกวัน? บังเอิญเวลานี้ตลอด?"

"อือ"

"ไอ้สัส!" คอปเตอร์ขำจนแทบหายใจไม่ทัน "แถจนสีข้างถลอกหมดแล้วกูเชื่อเลย"

"กูด้วย" ธามส่งลูกบาสให้คอปเตอร์ "เชื่อแบบไม่เชื่ออ้ะนะ"

ฟึ่บ! ปึก!

ขวดน้ำพลาสติกในมือหนาถูกปาใส่หน้าอกเพื่อนสนิททันที "เสือก"

"โอ๊ย! เจ็บนะเว้ยไอ้พัน กูยังพูดไม่จบเลย" คอปเตอร์ลูบกึ่งกลางอกป้อย ๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นยิ้มกว้าง "แต่เอาจริง ๆ นะมึงนี่ก็แปลก... ตอนน้องยังอ้วนกลม มึงก็มอง ตอนน้องร้องไห้ขี้มูกโป่ง มึงก็เป็นห่วง แล้วตอนนี้น้องเริ่มโตเริ่มมีผู้ชายมาขายขนมจีบ..."

กึก.

คราวนี้สีหน้าของพันไทนิ่งสนิทลงทันตา แววตาคมกริบตึงเครียดขึ้นมาฉับพลัน จนธามกับคอปเตอร์ที่จับตาดูอยู่หลุดหัวเราะพรืดพร้อมกัน

"เห็นไหม! พูดถึงเรื่องนี้ทีไรแม่งหน้าตึงทุกที" คอปเตอร์ชี้หน้าเพื่อนขำ ๆ "มึงชอบน้องเขามานานแล้วไอ้พัน"

"กูเปล่า"

"เปล่าบ้านมึงดิ งั้นมึงอธิบายมา" ธามเลิกคิ้วกวน ๆ "ถ้าไม่ได้ชอบ... มึงจะขับรถมานั่งรอหน้าโรงเรียนทุกวันทำไม ทั้งที่ไอ้เมฆเลิกสอนตั้งห้าโมง แต่มึงมาโผล่หน้าสลอนตั้งแต่สี่โมงเย็น"

คราวนี้พันไทเงียบกริบ... เงียบจนสองเพื่อนซี้เริ่มยิ้มกว้างด้วยความผู้ชนะ

"เออ ไม่มีใครเถียงมึงเลยสักคำ" ธามยิ้มกริ่มพลางเดาะบาสเล่น "แต่สายตามึงตอนมองน้องเบาหวานน่ะ... เหมือนหมาหวงก้างชัด ๆ ใครเข้าใกล้ก็แทบจะงับหัวเขาละ"

คราวนี้พันไทเงียบกริบไปจริง ๆ แววตาคมเข้มไม่ได้ดุดันเหมือนตอนคุยกับเพื่อน เขาขยับสายตาทอดมองผ่านรั้วสนามบาสไปยังเส้นทางหน้าโรงเรียน... ตรงจุดที่มีเด็กผู้หญิงตัวกลมคนหนึ่งกำลังเดินถือกล่องนมสตรอว์เบอร์รี่กลับบ้าน

ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มมุมปากขึ้นมาน้อย ๆ โดยที่แม้แต่เจ้าตัวก็ยังไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ