บทที่ 2 คนอกหัก

เวลาผ่านไปอีกหลายเดือน จนกระทั่งวันหนึ่ง... วันที่ฉันตัดสินใจรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีในชีวิต เพื่อสารภาพความในใจกับพี่พีท ใต้ต้นหางนกยูงหลังโรงเรียน

หัวใจของฉันเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก มือไม้เย็นเฉียบ ริมฝีปากสั่นระริกยามที่เอ่ยคำนั้นออกไป

"หวาน... ชอบพี่พีทค่ะ"

บรรยากาศรอบตัวตกอยู่ในความเงียบทันที ในขณะคนตรงหน้านิ่งไปนาน... นานเสียจนใจฉันเริ่มเสีย ค่อย ๆ ดิ่งลงสู่ความวิตก ก่อนที่เขาจะคลี่ยิ้มบาง ๆ รอยยิ้มที่แสนอ่อนโยนอบอุ่น... แต่กลับเป็นรอยยิ้มที่กรีดหัวใจของฉันจนแตกสลาย

"พี่ขอโทษนะหวาน"

"..."

"แต่พี่เห็นหวานเป็นน้องสาวมาตลอดจริง ๆ"

ประโยคสั้น ๆ ทว่าแฝงความเด็ดขาดขั้วหัวใจ ราวกับมีค้อนปอนด์หนัก ๆ ทุบลงกลางอกจนชาไปทั้งร่าง

"แล้ว..." น้ำเสียงของฉันสั่นเครือจนแทบควบคุมไม่ได้ "แล้วถ้าหลังจากนี้... หวานผอมลงล่ะคะ?"

พี่พีทชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้าช้า ๆ "มันไม่เกี่ยวกับรูปร่างหรอกหวาน... พี่มีคนที่ชอบอยู่แล้ว"

วินาทีนั้น น้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ล่วงหล่นลงมาในที่สุด เพราะคำตอบนั้นทำให้ฉันตระหนักรู้ลึกถึงความจริง... ว่าไม่ว่าฉันจะอ้วนหรือผอม สุดท้ายแล้ว ฉันก็ไม่ใช่คนที่เป็นตัวเลือกของเขาอยู่ดี

และในความเงียบงันนั้น... ไม่มีใครรู้เลยว่า ที่อีกมุมหนึ่งของสนาม มีผู้ชายคนหนึ่งยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ตรงนั้นเงียบ ๆ

เขาเห็นตั้งแต่วินาทีที่ฉันรวบรวมความกล้าไปยืนต่อหน้าเพื่อนของเขา... เห็นหยาดน้ำตาที่ร่วงริน... และเห็นตอนที่หัวใจของฉันแตกสลายไม่มีชิ้นดี

ดวงตาคมเข้มของพันไททอดมองร่างเล็กที่ยืนร้องไห้อยู่ใต้ต้นหางนกยูงนิ่ง กรามแกร่งขบแน่น สองมือกำเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว

เขาได้ยินทุกคำ... ตั้งแต่วินาทีที่เด็กอ้วนแก้มยุ้ยคนนั้นรวบรวมความกล้าสารภาพรัก จนถึงประโยคปฏิเสธอย่างไม่มีเยื่อใยจากปากเพื่อนสนิทของเขา

ความจริงเขาควรจะดีใจที่อย่างน้อยพีทก็ไม่ได้ตอบรับความรู้สึกของหวาน แต่ภาพตรงกลับทำให้เขารู้สึกโกรธมากกว่า โกรธที่เด็กผู้หญิงคนนั้นต้องเสียน้ำตา โกรธที่ไอ้พีททำร้ายจิตใจเธอ และโกรธตัวเอง... ที่ทำได้เพียงยืนมองอยู่ห่าง ๆ

"หวาน..." เสียงเรียกของพีทดังขึ้น

คนตัวเล็กรีบยกหลังมือเช็ดน้ำตาปรก ๆ ก่อนจะฝืนยิ้ม รอยยิ้มที่ดูยังไงก็รู้ว่าข้างในกำลังแตกสลาย

"ไม่เป็นไรค่ะ หวานเข้าใจ" เธอพยักหน้าซ้ำ ๆ เหมือนพยายามย้ำบอกตัวเองมากกว่าบอกอีกฝ่าย "หวานขอตัวก่อนนะคะ"

พูดจบเธอก็หันหลังขวับ ตอนแรกเป็นเพียงการก้าวเท้าเร็ว ๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นวิ่ง วิ่งหนีความผิดหวังและหัวใจที่บอบช้ำจนไม่ทันมองทาง

ปึก!

ร่างเล็กชนเข้ากับแผงอกกว้างของใครบางคนอย่างจัง

"โอ๊ย!" หวานเซถอยหลังทว่ายังไม่ทันล้ม ข้อมือเล็กก็ถูกคว้าหมับไว้เสียก่อน พอเงยหน้าขึ้นมองเธอก็ต้องชะงัก "พี่พัน..."

พันไทมองใบหน้าเปื้อนน้ำตาตรงหน้า  ตาบวมเป่ง จมูกและแก้มแดงก่ำไปหมด ดูน่าสงสารจนเขาแทบอยากย้อนกลับไปซัดหน้าไอ้พีทสักหมัด

"ร้องไห้ทำไม" น้ำเสียงทุ้มถามเรียบ ๆ

หวานรีบก้มหน้าหลบสายตา "เปล่าค่ะ"

"ตาบวมขนาดนี้ยังกล้าโกหกอีก โดนปฏิเสธมาล่ะสิ"

คำพูดตรงไปตรงมานั้นทำเอาคนฟังเม้มปากแน่น ก่อนที่หยาดน้ำตาจะร่วงเผาะลงมาอีกครั้ง พันไทลอบถอนหายใจยาว

"โง่"

"..." หวานเงยหน้าพรึบขึ้นมาทันที "พี่พัน!"

"ทำไม"

"พี่ด่าใคร"

"ก็ด่าเธอไง" ชายหนุ่มเลิกคิ้ว "โง่จริง ๆ"

คนตัวเล็กอ้าปากค้าง ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาจนลืมความเสียใจไปชั่วขณะ "หวานไม่คุยกับพี่แล้ว!"

เธอสะบัดตัวเตรียมจะผละหนี แต่พันไทกลับส่งมะเหงกเขกหัวเธอเบา ๆ

"โอ๊ย! เจ็บนะ!"

"เจ็บสิ ดี... จะได้จำ"

หวานถลึงตาใส่ ตาคมดุกลับฉายแววขันในลำคอ ก่อนที่น้ำเสียงของเขาจะปรับเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้น "คนที่ไม่เลือกเรา... เสียใจได้ แต่อย่าเสียใจนาน"

คำพูดจากคนที่ชอบแกล้งเธออยู่ทุกวันทำให้หวานนิ่งงันไป พันไทล้วงกระเป๋ากางเกงแล้วยื่นซองขนมมาตรงหน้า

"เอาไป"

"อะไรคะ"

"ขนม เวลาเศร้า ๆ กินของหวานแล้วจะดีขึ้น"

หวานมองซองขนมสลับกับหน้าเขา ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา "ไหนพี่ชอบว่าหวานอ้วนไง"

"ก็อ้วนจริง" พันไทยักไหล่ "แต่เห็นแก่ที่กำลังร้องไห้อยู่ ตอนนี้อนุญาตให้กินได้"