บทที่ 7 คนมารับ

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันตื่นเร็วกว่าปกติเกือบหนึ่งชั่วโมง ไม่ใช่เพราะมีสอบ ไม่ใช่เพราะมีธุระสำคัญ... แต่เป็นเพราะข้อความสั้น ๆ จากใครบางคนเมื่อคืนนี้ที่บอกว่าจะมารับ

พี่พันไท

แค่คิดถึงชื่อนี้ ฉันก็แทบอยากเอาหมอนฟาดหน้าตัวเอง จะตื่นเต้นไปทำไมเนี่ย! ก็แค่รุ่นพี่ของพี่ชายมารับไปโรงเรียนตามประสาคนรู้จักเท่านั้นเอง

ฉันยืนหมุนตัวอยู่หน้ากระจกเป็นรอบที่สาม ก้มสำรวจชุดนักเรียนอย่างถี่ถ้วน เรียบร้อยดี ผมยาวถักเปียเรียบร้อย กระเป๋านักเรียนจัดพร้อม ทุกอย่างดูเป็นปกติ... ยกเว้นจังหวะหัวใจที่เต้นระสับผิดปกติไปหมด

“หวาน! ลงมาได้แล้ว!” เสียงพี่เมฆร้องเรียกจากชั้นล่าง

“มาแล้วค่ะ!” ฉันรีบคว้ากระเป๋าแล้ววิ่งลงบันได แต่พอเปิดประตูออกมาถึงหน้าบ้านก็ต้องหยุดกึก

รถยนต์สีดำสนิทจอดนิ่งอยู่หน้ารั้ว เจ้าของรถยืนพิงประตูฝั่งคนขับ เสื้อช็อปวิศวะพาดไว้บนแขนข้างหนึ่ง ส่วนอีกมือกำลังไถโทรศัพท์ ใบหน้าหล่อคมคายเงยขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงประตู ร่างสูงกวาดสายตามองฉันตั้งแต่หัวจดเท้าจนฉันต้องก้มมองตัวเองตามโดยอัตโนมัติ

“ทำไมมองแบบนั้นคะ”

“ช้า”

“อะไรนะ”

“ให้รอตั้งนาน”

ฉันอ้าปากค้าง “พี่เพิ่งมาถึงไม่ถึงห้านาทีเองนะ!”

“สำหรับพี่ มันนาน”

ฉันนิ่งอึ้ง หัวใจกระตุกวูบ ทว่าคนพูดกลับเดินไปเปิดประตูรถฝั่งข้างคนขับอย่างหน้าตาเฉย

“ขึ้นรถ”

“แล้วพี่เมฆล่ะคะ”

“มันไปก่อนแล้ว”

“อ้าว?”

“มันบอกให้พี่มารับเธอ”

ฉันกะพริบตาปริบ ๆ พี่เมฆเนี่ยนะ? เมื่อวานยังทำหน้าจริงจังบอกว่าจะถามพี่พันเรื่องคิดยังไงกับฉันอยู่เลย วันนี้กลับปล่อยให้เขามารับฉันสองต่อสองซะงั้น

ฉันเดินไปหยุดอยู่ข้างประตูรถ แต่ก่อนจะก้าวขึ้นก็ชะงักมือไว้ “พี่พัน”

“หือ”

“ทำไมต้องมารับหวานด้วยคะ”

เขามองหน้าฉันนิ่ง “ก็บอกแล้วไงว่าไอ้เมฆฝาก”

“แต่เมื่อวานพี่บอกว่าพี่ว่าง”

เกิดความเงียบขึ้นชั่วขณะ สีหน้าของคนตรงหน้ากระตุกไปนิดเหมือนโดนจับไต๋ได้ ฉันเลยถามซ้ำ

“ตกลงมารับเพราะพี่เมฆฝาก หรือเพราะพี่ว่างกันแน่คะ”

พันไทจ้องตาฉันอยู่อีกหลายวิ ก่อนจะยื่นมือมาเขกหน้าผากฉันเบา ๆ หนึ่งที

“อ๊ะ! เจ็บนะ”

“ถามมาก ขึ้นรถได้แล้ว เดี๋ยวสาย”

“ก็พี่ไม่ตอบอ่ะ!”

“ขึ้นรถก่อน”

สุดท้ายฉันก็ต้องยอมก้าวขึ้นไปนั่งแต่โดยดี ทันทีที่ประตูรถปิดลง กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของเขาก็ลอยมาเตะจมูก ฉันเกร็งตัวนั่งหลังตรงเป๊ะ ไม่กล้าขยับขยับขยับตัวมากนัก เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เราสองคนอยู่ด้วยกันตามลำพังในพื้นที่แคบ ๆ แบบนี้

เสียงเครื่องยนต์ครางกระหึ่มก่อนรถจะเคลื่อนตัวออกจากหน้าบ้าน ผ่านไปเกือบห้านาที ไร้เสียงพูดคุยจนฉันเริ่มอึดอัด เลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาไถแก้เก้อ ทว่าจู่ ๆ ถุงกระดาษจากร้านสะดวกซื้อก็ถูกโยนมาวางบนตัก

“อะไรคะ”

“เปิดดูดิ”

ฉันเปิดถุงออก ข้างในมีขนมปังไส้ครีมหนึ่งชิ้นกับนมสตรอว์เบอร์รี่กล่องโปรด ฉันหันขวับไปมองคนขับทันที

“พี่ซื้อให้หวานเหรอ”

“อืม”

“ทำไมอ่ะ”

“ยังไม่ได้กินข้าวเช้าใช่ไหม”

“รู้ได้ไงคะ”

“หน้าเธอมันบอก”

ฉันขมวดคิ้ว “หน้าหวานบอกตรงไหนว่าหิว”

“หน้าคนหิว”

“...” ฉันเงียบกริบ ก้มมองของกินบนตักแล้วแอบอมยิ้มออกมาเล็ก ๆ “ขอบคุณนะคะ”

“ไม่ต้องขอบคุณ”

“ทำไมล่ะ”

“กินให้หมดก็พอ”

ฉันจัดการฉีกซองขนมปังเข้าปากคำโต ความหวานหอมของครีมทำให้ยิ้มออกมาอย่างลืมตัว แต่แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นมือหนาที่กำลังจับพวงมาลัยแน่น ฉันนึกอะไรขึ้นมาได้

“พี่พัน”

“ว่า”

“พี่ซื้อขนมพวกนี้จากไหนคะ”

“ถามทำไม”

“ก็หวานเห็นพี่ซื้อให้บ่อย”

“แล้วไง”

“พี่จำได้ด้วยว่าหวานชอบกินอะไร”

มือใหญ่ที่จับพวงมาลัยชะงักไปเล็กน้อย ฉันเอียงคอหันไปจ้องหน้าเขา “พี่จำได้จริงๆ ใช่ไหม”

“เปล่า”

“โกหก”

“รู้ได้ไง”

“ก็พี่เคยบอกว่าหวานซื้อเมนูเดิมทุกวัน”

“เออ ก็เลยจำได้ไง”

“งั้นก็แปลว่าพี่แอบสังเกตหวานสิ”

คราวนี้เขาเงียบกริบ ฉันยิ่งได้ใจ รอยยิ้มกว้างขยายขึ้นบนใบหน้าโดยไม่รู้ตัว “พี่พัน...”

“อะไร”

“พี่แอบมองหวานใช่ป่ะ”

เอี๊ยด!

รถเบรกกะทันหันจนตัวฉันเซถลำไปข้างหน้า

“กรี๊ด! พี่พัน!”

“คาดเข็มขัดด้วย” เสียงทุ้มเข้มขึ้นทันควัน ฉันรีบดึงสายเข็มขัดนิรภัยมาคาดอย่างไว ก่อนจะหันไปมองคนข้าง ๆ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยนิ่งเฉย บัดนี้ใบหูและลำคอขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด

“พี่เป็นอะไรเนี่ย”

“ไม่ได้เป็นอะไร”

“หูแดง หน้าก็แดงด้วย”

“มันร้อน”

ฉันเหลือบมองช่องแอร์ “แต่พี่เปิดแอร์ฉ่ำมากเลยนะคะ”

“หวาน”

“คะ?”

“ถ้ายังไม่เลิกพูดมาก พี่จะจอดให้เดินไปเองจริงๆ ด้วย”

ฉันรีบยกมืออุดปากตัวเองทันที แต่แอบหลุดหัวเราะหิ ๆ ในคอ... ปากแข็งชะมัด!

รถแล่นมาจนถึงหน้าประตูโรงเรียน ทันทีที่ฉันลงจากรถ ก็มีเสียงคุ้นหูร้องทักมาจากด้านหลัง

“หวาน!”

ฉันหันไปมอง “อ้าว ต้น”

ต้น เพื่อนร่วมชั้นเรียนเดินยิ้มร่าเข้ามาหา “เมื่อวานส่งการบ้านวิชาคณิตให้เราหน่อยได้ไหม เราทำไม่ทันอ่ะ”

“ได้สิ เดี๋ยวหวานส่งให้นะ”

“ขอบใจนะหวาน” ต้นยิ้มกว้างอย่างใจดี ก่อนจะยื่นมือมาหมายจะช่วยถือกระเป๋า “เดี๋ยวเราถือกระเป๋าให้ มา”

“ไม่เป็นไร เราถือเองได้”

ยังไม่ทันที่ต้นจะได้แตะสายกระเป๋า มือใหญ่ปริศนาก็ยื่นผ่านหน้าฉันไปคว้าหูกระเป๋านักเรียนแย่งไปต่อหน้าต่อตา!

“ไม่ต้อง” เสียงทุ้มเย็นเยียบดังขึ้นขัดจังหวะ

ฉันหันไปมอง พันไทยืนถือกระเป๋าเป้ของฉันไว้ด้วยสีหน้าราบเรียบ แต่สายตาที่มองต้นกลับคมกริบจนน่ากลัว

ต้นชะงักมือค้าง “เอ่อ... พี่คือ?”

“กระเป๋าน้องกู” พันไทตอบสั้น ๆ น้ำเสียงกดต่ำ “กูถือเองได้”

ฉันอ้าปากค้าง “พี่พัน...”

เขาไม่สนใจสายตาใครทั้งนั้น ออกตัวเดินถือกระเป๋านักเรียนใบเล็กของฉันตรงเข้าไปในเขตโรงเรียนหน้าตาเฉย ฉันรีบซอยเท้าวิ่งตามไปติด ๆ

“พี่พัน! หยุดก่อน!”

“อะไร”

“เอากระเป๋าคืนมานะ!”

“มันหนัก”

“หวานถือเองได้จริง ๆ เอาคืนมา”

“ไม่ให้”

“ทำไมล่ะคะ!”

เขาหยุดเดินกะทันหัน แล้วหมุนตัวกลับมาจ้องหน้าฉัน สายตาคมลึกคู่นั้นสบประสานกับตาฉันจนฉันอึดอัดและชะงักไป

“เพราะพี่จะถือให้”