บทที่ 1 ยัยเบาหวาน

"หวาน! จะกินอีกเหรอลูก"

เสียงของแม่ดังขัดจังหวะขึ้นมาจากปลายโต๊ะอาหาร ในจังหวะที่ฉันกำลังเอื้อมมือไปหยิบปีกไก่ทอดชิ้นสุดท้ายพอดี ฉันเงยหน้าขึ้นมองแม่ตาปริบ ๆ ก่อนจะส่งยิ้มแหย

"ชิ้นสุดท้ายแล้วค่ะแม่"

"เมื่อกี้ก็ชิ้นสุดท้าย" แม่ดักคอ

"..."

"ก่อนหน้านั้นก็ชิ้นสุดท้าย"

ฉันหัวเราะแห้ง ๆ รีบคีบไก่ทอดชิ้นนั้นเข้าจานตัวเองอย่างรวดเร็ว เรื่องอะไรจะยอมปล่อยให้หลุดมือ... ช้าเดี๋ยวอด!

คนในบ้านต่างพากันส่ายหน้าให้กับพฤติกรรมเห็นแก่กินของฉันจนเป็นเรื่องปกติ โดยเฉพาะพี่ชายแท้ ๆ อย่าง "ม่านเมฆ" ที่ตอนนี้กำลังนั่งกอดอกมองฉันด้วยสายตาเอือมระอาขั้นสุด

"กินขนาดนี้ อีกหน่อยเก้าอี้คงรับน้ำหนักไม่ไหวแล้วมั้ง... ไอ้เบาหวาน"

คำล้อเลียนนั้นทำให้ฉันคว้าหมอนอิงจากโซฟาข้างหลัง ปาใส่พี่ชายตัวดีทันที "พี่เมฆ!"

"อะไร"

"บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเรียกเบาหวาน!"

"ก็ชื่อเล่นไหมล่ะ"

"ไม่ใช่!"

"แต่เพื่อนพี่เรียกแบบนี้ทั้งแก๊งนะ"

ฉันทำหน้ายู่ทันที... ใช่ ทุกคนเรียกฉันว่า "เบาหวาน" มาตั้งแต่เด็ก เหตุผลน่ะเหรอ? ก็เพราะฉันอ้วนและกินเก่งมาก มากจนพี่เมฆเคยประชดว่า ถ้าเอาเงินค่าอาหารที่ฉันผลาญไปตลอดสิบแปดปีมารวมกัน คงซื้อรถขับได้คันหนึ่งแล้ว ใจร้ายที่สุด!

"เบาหวาน"

เสียงทุ้มคุ้นหูที่ดังขึ้นจากหน้าประตูบ้าน ทำให้ฉันรีบหันขวับไปมองทันที หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวขึ้นมาโดยอัตโนมัติ

ร่างสูงโปร่งในเสื้อยืดสีดำสนิทเดินเข้ามาในบ้านด้วยความคุ้นเคย ใบหน้าหล่อคมคายประดับด้วยรอยยิ้มอบอุ่น และดวงตาคู่นั้น... ที่ฉันแอบมองมานานหลายปี

"พี่พีท!" ฉันฉีกยิ้มกว้างทันที ความขุ่นมัวเมื่อครู่หายวับไปกับตา

พี่พีทหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ "กินอีกแล้วเหรอเรา"

"..."

"ระวังเถอะ เดี๋ยวก็กลิ้งแทนเดินหรอก"

คนทั้งโต๊ะอาหารพากันหัวเราะครืน ส่วนฉัน... ทำได้แค่หัวเราะแห้ง ๆ ตามน้ำไป ทั้งที่ในใจแอบเจ็บจี๊ดขึ้นมานิด ๆ แต่ไม่เป็นไรหรอก เพราะพี่พีทล้อฉันแบบนี้มาตั้งแต่เด็กแล้ว และถึงเขาจะชอบล้อ... ฉันก็ยังชอบเขาอยู่ดี

ชอบมาตั้งแต่จำความได้ ชอบตั้งแต่ตอนที่เขาแอบซื้อไอติมให้ฉันตอนประถม ชอบตั้งแต่วันที่เขาช่วยวิ่งไล่หมาไล่กวดจนฉันร้องไห้โฮ และชอบที่สุด... คือวันที่เขาลูบหัวฉันเบา ๆ แล้วบอกว่า ‘เป็นเด็กดีนะเบาหวาน’

ตั้งแต่วันนั้นมา ในสายตาของฉันก็ไม่เคยมีใครอีกเลย

หลังอาหารเย็น ฉันแอบมานั่งเล่นอยู่ที่ระเบียงบ้าน สายตาทอดมองไปยังสวนหน้าบ้านที่พี่เมฆกำลังยืนคุยกับกลุ่มเพื่อนของเขา

พี่พีท พี่ธาม พี่คอปเตอร์ และ... พี่พันไท

ถ้าตัดพี่พีทที่ยิ้มง่ายออกไป พันไทก็คือขั้วตรงข้ามอย่างสิ้นเชิง เขาเป็นคนเงียบ นิ่ง และดูเข้าถึงยากที่สุดในกลุ่ม เขารูปร่างสูงใหญ่ ไหล่กว้าง และหน้าตาดีจัดจนน่าหมั่นไส้ แต่ฉันไม่ค่อยถูกชะตากับเขาสักเท่าไหร่ เพราะเจอหน้ากันทีไร เป็นต้องโดนแกล้งตลอด

"มองอะไร"

เสียงเข้มที่ดังขึ้นข้างหลังทำเอาฉันสะดุ้งสุดตัว ก่อนจะหันไปเจอเจ้าของเสียงที่โผล่มาเงียบ ๆ ราวกับนินจา

"พี่พัน! ตกใจหมดเลย มาเงียบ ๆ ทำไมเนี่ย"

พันไทไม่ตอบ แต่สายตาคมกริบคู่ตวัดลงมองถุงขนมในมือฉันก่อนจะเลิกคิ้วขึ้น "กินอีกแล้ว?"

"..."

"วัน ๆ ในหัวไม่คิดทำอย่างอื่นนอกจากหาของกินหรือไง"

คำทักทายขวานผ่าซากทำเอาฉันหน้าบูดสนิท "เรื่องของหวานเถอะค่ะ"

"อ้วน"

"พี่พันไท!"

เขาหลุดหัวเราะหึในลำคอ ดูมีความสุขเหลือเกินที่ได้กวนประสาทฉัน คนบ้าอะไรนิสัยเสียชะมัด!

"หนูไม่ได้อ้วนสักหน่อย" ฉันเถียงข้าง ๆ คู ๆ

พันไทก้มมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าเงียบ ๆ ก่อนจะพยักหน้ารับ "อืม... เห็นด้วย"

คำพูดของเขาทำให้ฉันใจชื้นและกำลังจะยิ้มออก แต่รอยยิ้มนั้นกลับค้างเติ่งอยู่บนหน้าไม่ถึงวินาที เมื่อเขาพูดประโยคต่อมาด้วยหน้าตาเฉยชา

"ไม่ได้อ้วน... เขาเรียกว่ากลม"

"..."

"พี่พันไท!!!"

เสียงหัวเราะทุ้มต่ำอย่างผู้ชนะดังขึ้นทันที ฉันโกรธจนหน้าดำหน้าแดง อยากจะเอาถุงขนมในมือฟาดหน้าหล่อ ๆนั่นสักที แต่ก็ทำได้แค่คิด เพราะถึงผู้ชายคนนี้จะกวนประสาทขนาดไหน เขาก็เป็นถึงเพื่อนสนิทของพี่ชายฉันอยู่ดี