บทที่ 6 คนที่บอกว่าไม่ได้ชอบ

 

ฉันไม่รู้เลยว่าเย็นวันนั้น มีสายตาของใครบางคนกำลังมองตามฉันมาจากอีกฝั่งของสนาม

เพราะสิ่งเดียวที่แล่นอยู่ในหัวตอนนี้คือ... กล่องนมสตรอว์เบอร์รี่ในมือ กับประโยคทิ้งท้ายของพี่เมฆ

‘ถ้าพี่ไม่ได้คิดไปเอง... พี่ว่าไอ้พันมันกำลังคิดไม่ซื่อกับน้องสาวพี่แล้วล่ะ’

ฉันพยายามสลัดความคิดนั้นออกจากหัวตลอดทางเดินกลับบ้าน ไม่มีทางหรอก... พี่พันไทเนี่ยนะจะมาชอบฉัน? ตั้งแต่จำความได้ เขาก็เอาแต่เรียกว่าเด็กอ้วน ยัยเบาหวานบ้าง ยัยกลมบ้าง ถ้าชอบกันจริง ผู้ชายที่ไหนจะตั้งหน้าตั้งตาแกล้งผู้หญิงทุกครั้งที่เจอหน้า เพี้ยนแล้ว... ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ ที่เอาคำพูดไร้สาระของพี่เมฆมาคิดจริงจัง

ฉันก้มมองกล่องนมในมืออีกครั้ง แต่แค่เห็นรูปสตรอว์เบอร์รี่บนกล่อง หัวใจเจ้ากรรมก็เต้นผิดจังหวะขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

ก็แค่ของกิน... ใช่ มันก็แค่ของกิน!

ฉันย้ำกับตัวเองรอบที่ร้อยก่อนจะเดินเข้าบ้าน

“กลับมาแล้วค่ะ”

“อ้าว หวาน” เสียงแม่ดังมาจากในครัว ฉันถอดรองเท้าแล้วเจาะกล่องนมยกขึ้นดื่มแก้เขิน ทว่ายังไม่ทันดูดได้สองอึก เสียงพี่เมฆก็ลอยมาจากห้องนั่งเล่น

“นมใครซื้อให้”

ฉันชะงักกึก “พี่เมฆจะถามอะไรอีกเนี่ย”

“ก็ถามเฉย ๆ”

“พี่พันไทซื้อให้” พูดจบฉันก็รีบจิ้มเท้าเดินเลี่ยงทันที แต่พี่เมฆกลับไม่ปล่อยผ่านง่าย ๆ

“เดี๋ยว”

“อะไรอีกคะ”

“ทำไมมันซื้อให้”

“ไม่รู้ค่ะ”

“แล้วทำไมต้องเป็นรสที่หวานชอบ”

“ก็...” ฉันเงียบกริบ

นั่นสิ... ทำไม?

พี่เมฆละสายตาจากหน้าจอ มองหน้าฉันนิ่งก่อนจะถอนหายใจยาว “หวาน”

“คะ?”

“ถ้ามันชอบจริง ๆ อย่าเพิ่งรีบเชื่อมันนะ”

คำพูดนั้นทำเอาหัวใจฉันกระตุกวูบ “พี่พูดอะไรเนี่ย”

“พี่รู้จักมันมานาน” พี่เมฆวางจอยเกมลง แล้วหันมาสบตาฉันด้วยสีหน้าจริงจังอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็น “ไอ้พันมันไม่ใช่คนที่จะทำอะไรเล่น ๆ”

ฉันกะพริบตาปริบ ๆ “หมายความว่าไง”

“หมายความว่า ถ้ามันคิดจะจีบใคร มันเอาจริง”

ฉันเม้มริมฝีปากแน่น “แต่พี่พันไม่ได้ชอบหวานสักหน่อย”

“แล้วใครบอก?”

“ก็...” ฉันอึกอัก เพราะไม่มีใครบอกจริงๆ มีแต่ฉันที่คิดเอาเองทั้งนั้น คิดจากขนม จากนม จากการที่เขามักจะโผล่หน้ามาให้เห็น จากมือหนาที่เคยคว้าข้อมือพี่พีทไว้ หรือแม้แต่สายตาคู่ควงนั้นที่บางครั้งฉันเองก็อ่านไม่ออก

“อย่าเพิ่งคิดมาก” พี่เมฆตัดบทในที่สุด “แต่ถ้ามันมาจีบจริง ๆ พี่จะถามมันก่อน”

“ถามอะไรคะ”

“ถามว่ามันจริงจังแค่ไหน”

หน้าฉันเห่อร้อนขึ้นมาทันที “พี่เมฆ!”

“อะไร”

“ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ!” ฉันคว้ากล่องนมวิ่งสี่คูณร้อยขึ้นห้อง ทิ้งเสียงหัวเราะกวน ๆ ของพี่ชายไว้ด้านหลัง

พอปิดประตูห้องล็อกได้ ฉันก็ยืนพิงหลังกับประตูแล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ บ้าจริง... ทำไมทุกคนต้องทำให้เรื่องมันใหญ่ด้วยนะ!

ฉันเดินไปทิ้งตัวนอนราบกับเตียง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็ก พลันสายตาก็สะดุดเข้ากับข้อความใหม่หนึ่งรายการ... จาก ‘พันไท’

ฉันนิ่งเกร็งไปหลายวินาที ก่อนจะกดเปิดอ่าน

พันไท: ถึงบ้านยัง

แค่สี่คำสั้น ๆ แต่ทำไมใจต้องเต้นแรงขนาดนี้ด้วยก็ไม่รู้ ฉันรัวนิ้วตอบกลับไป

หวาน: ถึงแล้วค่ะ

ไม่ถึงสิบวินาที ข้อความใหม่ก็เด้งกลับมาทันตา

พันไท: กินข้าวด้วย

ฉันขมวดคิ้วเล็ก ๆ

หวาน: รู้แล้วค่ะ

พันไท: แล้วนมกินยัง

ฉันจ้องข้อความนั้นค้างไว้ ก่อนจะเผลออมยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

หวาน: กินแล้วค่ะ

อีกฝ่ายขึ้นอ่านทันที แต่คราวนี้ไร้สัญญาณตอบรับ ฉันคิดว่าเขาคงหมดเรื่องคุยแล้วจึงทำท่าจะวางโทรศัพท์ลง ทว่าไม่ถึงนาที... เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นอีกรอบ

พันไท: ดี

ฉันจ้องคำเดียวสั้น ๆ บนหน้าจอแล้วได้แต่เม้มปาก คนอะไร... ทักมากวนประสาท แต่กลับทำให้ใจคนอ่านแกว่งไปหมด ฉันกำลังจะกดล็อกหน้าจอ แต่ข้อความถัดไปก็เด้งแทรกขึ้นมาพอดี

พันไท: พรุ่งนี้ว่างไหม

หัวใจฉันตุกตักขึ้นมาทันที

หวาน: มีอะไรคะ

ครั้งนี้เขาเงียบไปนาน นานจนฉันเริ่มคิดว่าเขาคงวางมือถือไปแล้ว ทว่าสัญลักษณ์สามจุดกำลังพิมพ์ก็ปรากฏขึ้น... หายไป... แล้วก็ปรากฏขึ้นใหม่ เหมือนคนฝั่งโน้นกำลังชั่งใจอย่างหนัก สุดท้ายข้อความก็ถูกส่งมา

พันไท: จะไปรับ

ฉันขมวดคิ้วสงสัย

หวาน: ไปรับทำไมคะ

สามจุดปรากฏขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะตามด้วยประโยคเดิม ๆ

พันไท: ไอ้เมฆฝาก

ฉันหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ ว่าแล้วเชียว... ฉันพิมพ์ตอบกลับทันที

หวาน: อ๋อ งั้นไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวหวานกลับเอง

คราวนี้อีกฝ่ายตอบไวชนิดที่ไม่ต้องเสียเวลาคอย

พันไท: ไม่ได้

ฉันเลิกคิ้วขึ้นสูง

หวาน: ทำไมคะ

เงียบ... ฉันนั่งจ้องหน้าจอ รอหนึ่งนาที สองนาที ผ่านไปสามนาทีเต็ม จนในที่สุดข้อความใหม่ก็ปรากฏขึ้น

พันไท: พรุ่งนี้พี่ว่าง

แค่ประโยคนั้นประโยคเดียว... แต่กลับจุดรอยยิ้มหวานให้ค่อย ๆ คลี่ออกบนใบหน้า ฉันยกโทรศัพท์ขึ้นมากดแนบอกไว้แล้วพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

“พี่พันนี่แปลกคนจริง ๆ”

...

ฉันไม่มีทางรู้เลยว่า ในเวลาเดียวกันนั้น อีกฝั่งของหน้าจอ พันไทกำลังนั่งจ้องข้อความของตัวเองด้วยสีหน้าหงุดหงิดขั้นสุด

คอปเตอร์ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ชะโงกหน้าเข้ามาแส่ทันที “มึงพิมพ์อะไรลงไปวะนั่น”

พันไทรีบกดล็อกหน้าจอดังแก๊ก “เสือก”

“กูเห็นนะ”

“เห็นแล้วไง”

“เมื่อกี้มึงพิมพ์ว่า ‘พรุ่งนี้พี่ว่าง’ ใช่ไหม”

พันไทนิ่งเงียบ ไม่ตอบ

ธามที่นั่งอยู่อีกฝั่งหลุดหัวเราะก๊าก “โคตรไม่เนียนเลยว่ะไอ้พัน”

“ไม่เนียนตรงไหน”

“มึงอ้างว่าไอ้เมฆฝากให้ไปรับ พอเค้าปฏิเสธ มึงดันตอบว่ามึงว่างเนี่ยนะ?” คอปเตอร์ส่ายหน้าหน่าย ๆ “ถ้ากูเป็นน้องนะ กูคิดไปถึงดาวอังคารแล้ว”

พันไทปรายตามองเพื่อนด้วยสายตานิ่งสนิท “น้องมันไม่คิดหรอก”

“มึงรู้ได้ไง”

“เพราะมันโง่”

“อ้าวไอ้นี่”

“กูหมายถึง...” พันไทชะงักคำพูดไว้แค่นั้น

คอปเตอร์คลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์ “หมายถึงอะไรครับคุณชาย?”

ชายหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาวออกมา “หมายถึง... น้องมันไม่เคยคิดว่ากูจะชอบ”

ธามกับคอปเตอร์หันมามองหน้ากัน ตาโต คราวนี้ไม่มีใครหลุดหัวเราะออกมาสักคน เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่พันไทพูดคำว่า ‘ชอบ’ ออกมาจากปากตรง ๆ 

พันไทเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนด้วยดวงตาสีเข้ม“พรุ่งนี้พวกมึงอย่าเสือกตามมา”

คอปเตอร์ยักคิ้วขู่วิ้ว “รับทราบครับผม!”

ธามหัวเราะหึ ๆ “กูไม่ตามไปเป็นก้างหรอก”

พันไทพยักหน้าอย่างพอใจ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดอีกครั้ง หน้าจอยังคงค้างอยู่ที่หน้าแชตของหวาน มุมปากหนายกยิ้มขึ้นบาง ๆ

เพราะพรุ่งนี้... เขาจะเป็นคนไปรับเธอด้วยตัวเอง

และคราวนี้ ไม่ใช่เพราะไอ้เมฆฝากมา... แต่เพราะเขาอยากเจอเธอใจจะขาดแล้วต่างหาก