บทที่ 4 คิดไม่ซื่อ?

"อะไรของมึงวะไอ้พัน" พี่พีทเลิกคิ้วถามอย่างงง ๆ

พี่พันไทค่อย ๆ ปล่อยมือออกช้า ๆ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท

"มีแมลง"

"..."

"เกาะอยู่ตรงหัวหวาน... กูเลยช่วย"

แก๊งวิศวะเงียบกริบไปราวสองวินาที ก่อนที่พี่คอปเตอร์จะเป็นคนแรกที่หลุดขำก๊ากออกมา

"ไอ้ห่าพัน! แมลงบ้านมึงสิบินหน้าหนาว"

"ข้ออ้างมึงปัญญาอ่อนมาก เพื่อนกันเขาดูออกครับ" พี่ธามเสริมพลางทำหน้ากรุ้มกริ่ม

พี่พันไทไม่ตอบคำถามซักไซ้ของเพื่อน แต่สายตาคมเข้มกลับตวัดมามองฉันแวบหนึ่ง... มันเป็นสายตาที่ะดูหงุดหงิดพิกล ก่อนที่เขาจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว

มีเพียงพี่ธามคนเดียวที่ยังคงยิ้มอย่างมีเลศนัย ราวกับจับพิรุธบางอย่างในตัวเพื่อนสนิทได้แล้ว

ส่วนฉันได้แต่ยืนกอดแก้วชานมแน่น แอบลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของพี่พันไทด้วยความรู้สึกแปลก ๆ ในใจ... ผู้ชายที่ชอบแกล้งฉันทุกครั้งที่เจอหน้าคนนี้ นับวันยิ่งทำตัวเข้าใจยากขึ้นทุกที

หลังจากวันนั้นฉันเริ่มรู้สึกแปลก ๆ กับพี่พันไท...

ไม่ใช่เพราะเขาหล่อ ไม่ใช่เพราะเขาเป็นอดีตรุ่นพี่สุดฮอตที่ใคร ๆ ก็กรี๊ด แต่เป็นเพราะช่วงนี้เขาโผล่มาให้เห็นหน้าบ่อยเกินไป บ่อยจนผิดสังเกต

.

.

.

"เบาหวาน!"

ฉันที่กำลังเดินก้าวขาออกจากห้องสมุดถึงกับหลับตาปี๋ ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นเสียงใคร "อะไรอีกคะพี่พัน"

"ซื้ออะไรมา"

ฉันรีบกอดถุงขนมในมือแน่นขึ้น "ไม่บอกค่ะ"

"กวน... จะกินคนเดียวว่างั้น?"

"ใช่ค่ะ หวานซื้อเอง"

พี่พันไทสาวเท้าเข้ามาใกล้ ก่อนจะก้มมองทะลุถุงพลาสติกในมือฉัน "ขนมปังไส้ครีม ช็อกโกแลตหน้านิ่ม แล้วก็ชานมไข่มุก"

ฉันอ้าปากค้าง "พี่รู้ได้ไงอ่ะ แอบดูเหรอ"

นิ้วแกร่งส่งมาเคาะหน้าผากฉันเบา ๆ หนึ่งที "โง่จริง"

"เอ้า พี่ด่าหวานอีกละ"

"ก็เดาเอา... เพราะเธอซื้อเมนูซ้ำ ๆ เหมือนเดิมทุกวัน"

ฉันหน้าแดงแปร๊ดทันที ก็จริงอย่างที่เขาว่า... ฉันกินเมนูเดิมแทบจะทุกวันจนแทบกลายเป็นโลโก้ประจำตัวไปแล้ว

"เอามานี่"

"ไม่ให้!"

"แบ่งหน่อย"

"ไม่ค่ะ"

"ใจร้ายว่ะ"

"เรื่องของหวาน" ฉันเชิดหน้าใส่แล้วรีบจ้ำอ้าวหนี ทว่ายังไม่ทันไปได้ไกล มือหนาก็ตวัดคว้าถุงขนมจากมือฉันไปหน้าตาเฉย "พี่พัน!"

"หิว"

"หิวก็ไปซื้อเองสิคะ"

"ขี้เกียจ" ชายหนุ่มแกะห่อขนมปังเข้าปากหน้าตาเฉย "เด็กดีต้องแบ่งขนมให้ผู้ใหญ่กินรู้ไหม"

ฉันแทบอยากจะกรี๊ดอัดหน้าเขา คนบ้าอะไรหน้าด้านที่สุดในสามโลก!

.

.

.

สุดท้ายฉันก็ทำได้แค่ยืนกอดอกมองเขาเคี้ยวขนมปังของตัวเองตุ้ย ๆ ด้วยความเจ็บใจ

"เออ อร่อยดี ครีมเยอะสะใจ พรุ่งนี้ซื้ออีกนะ"

"ไม่ซื้อแล้ว!"

พี่พันไทหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ ก่อนจะล้วงกระเป๋ากางเกงแล้วยื่นกล่องนมสตรอว์เบอร์รี่แช่เย็นเจี๊ยบมาให้ ฉันชะงักไปนิด "อะไรคะ"

"ให้"

"ทำไมเอามาให้หวานอ่ะ"

"แลกกันไง"

"แลกกับขนมปังเนี่ยนะ?"

"อืม"

ฉันมองกล่องนมสีชมพูในมือเขาพลางขมวดคิ้ว "พี่พันชอบกินรสนี้เหรอ"

"เปล่า"

"แล้วซื้อมาทำไม"

ชายหนุ่มนิ่งไปนิด แววตาคมไหววูบก่อนจะเสมองไปทางอื่นแล้วตอบเรียบ ๆ "ก็เห็นเธอชอบกิน"

ตึกตัก...

อยู่ ๆ หัวใจในอกก็กระตุกเชื่อฟังไม่เข้าเรื่อง จนฉันต้องรีบคว้ากล่องนมมาแล้วเบือนหน้าหนีไปอีกทาง

.

.

.

เย็นวันนั้นฉันกลับมาถึงบ้านพร้อมกล่องนมสตรอว์เบอร์รี่ในมือ พอเดินเข้าห้องนั่งเล่นก็เจอพี่เมฆนั่งกดจอยเกมอยู่บนโซฟา

"นั่นอะไรน่ะหวาน"

"นมค่ะ"

"ใครซื้อให้"

"..." ฉันอึกอักเล็กน้อยก่อนจะตอบ "พี่พันไท"

พี่เมฆชะงักกึก มือที่กำลังรัวจอยเกมค้างเติ่งอยู่กลางอากาศทันที "ใครนะ"

"พี่พันไง ทำไมเหรอ"

พี่เมฆวางจอยเกมลงแล้วหันมาหรี่ตามองฉันอยู่หลายวินาที "มันซื้อให้เหรอ"

"อืม"

"ทุกวันเลยป่ะ"

"หือ?" ฉันกะพริบตาปริบ ๆ "ไม่หรอกมั้ง..."

"เมื่อวานน้ำผลไม้ วันก่อนโน้นโดนัท อาทิตย์ที่แล้วข้าวปั้นสามเหลี่ยม แล้ววันนี้ก็นม" พี่เมฆร่ายยาวจนฉันอึ้งไป เพราะพอพี่ชายพูดเตือนความจำขึ้นมา ฉันถึงเพิ่งนึกได้ว่ามันจริงทุกอย่าง

พักหลังมานี้พี่พันไทชอบมีของกินติดมือมาฝากฉันตลอด แต่เพราะทุกครั้งเขาชอบทำหน้าดุเหมือนรำคาญ ฉันเลยไม่ได้เก็บเอามาคิดอะไร

"เออ... แปลกว่ะ" พี่เมฆพึมพำเสียงเครียด

"แปลกตรงไหนพี่เมฆ คิดมากน่า"

"ก็หวังว่าrujจะคิดมากนะเบาหวาน" พี่เมฆหันมามองหน้าฉันด้วยสายตาจริงจังขึ้นกว่าเดิม "เพราะถ้าพี่ไม่ได้คิดไปเอง... พี่ว่าไอ้พันมันกำลังคิดไม่ซื่อกับน้องสาวพี่แล้วล่ะ"

"บ้า!" ฉันรีบปฏิเสธทันควัน ไม่มีทางหรอก... คนอย่างพี่พันไทเนี่ยนะจะมาชอบฉัน เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!