แชร์

6

last update วันที่เผยแพร่: 2026-10-15 15:24:17

“ตามข้ามาคุยกันหน่อย” ภายในตำหนักส่วนพระองค์ ประตูไม้หนักปิดลงอย่างแผ่วเบา เหลือเพียงคนสองคน บิดาและบุตรชายที่รักมากที่สุด

ฮ่องเต้หลี่เทียนหลงทอดพระเนตรมองบบุตรชายที่เก่งกาจที่สุด ผู้ที่พระองค์ตั้งใจจะให้สืบทอดบัลลังก์

“เจ้าคิดจะช่วยกู้ชิงหว่านถึงเพียงนั้นเชียวหรือ” น้ำเสียงที่เอ่ยนั้นราบเรียบแต่แฝงความหมายลึกซึ้ง

จ้าวเหยียนอ๋องไม่ตอบทันที เพียงก้มศีรษะเล็กน้อย

“เสด็จพ่อทรงเห็นแล้ว เหตุใดต้องถามซ้ำ” คำตอบตรงไปตรงมา ไม่มีการปิดบัง

ฮ่องเต้หรี่พระเนตรลงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยช้า ๆ

“ถ้าเช่นนั้น หากเจ้าต้องการให้ข้าช่วยนาง ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน”

“พระองค์ต้องการสิ่งใดพ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้าต้องรับตำแหน่งรัชทายาท” ความเงียบปกคลุมชั่วขณะระหว่างคนทั้งสอง

“และต้องอภิเษกสมรส มีพระชายา เจ้าอายุเท่าไหร่แล้ว จะเป็นโสดไปตลอดชีวิตหรือไง” คำพูดนั้นคือเงื่อนไข ไม่ใช่คำขอ หากลูกชายไม่ยอมรับบัลลังก์และโสดไปตลอดชีวิต เขาจะเอาทายาทที่ไหนสืบสกุลบ

จ้าวเหยียนอ๋องเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบนิ่งสนิท

“ได้” คำตอบสั้นแต่หนักแน่น ไม่มีความลังเลเลยแม้แต่น้อย

ฮ่องเต้ชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ไม่คิดว่าบุตรชายจะตอบตกลงเร็วขนาดนี้ แต่คำพูดถัดมาทำให้พระองค์นิ่งงัน

“หากเสด็จพ่อทรงพระราชทานให้กู้ชิงหว่านหย่ากับหลินเจิ้งอัน ข้าจะรับตำแหน่งรัชทายาท” เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่ออย่างชัดเจน

“และพระชายาของข้าต้องเป็นนางเท่านั้น ไม่เช่นนั้นข้าจะไม่แต่งงานอีกตลอดชีวิต” บรรยากาศในตำหนักเงียบลงทันที

“เจ้ารักนางขนาดนี้เลยเหรอ”

“หากไม่ใช่นาง ข้าจะไม่แต่งกับผู้ใด” ฮ่องเต้หลี่เทียนหลงขมวดพระขนง ความหนักใจปรากฏชัด

“นางเคยผ่านการแต่งงานมาแล้ว ฐานะของนางไม่เหมาะกับตำแหน่งพระชายารัชทายาท” นี่ไม่ใช่เพียงเรื่องส่วนตัว แต่เป็นเรื่องของราชสำนัก ศักดิ์ศรี และสายตาของผู้คนทั้งแผ่นดิน จ้าวเหยียนอ๋องไม่ถอย หัวใจของเขาหนักแน่นยิ่งกว่าหินผา

“หากไม่ใช่นาง ข้าก็ไม่ต้องการผู้ใด” น้ำเสียงนั้นยังคงเด็ดขาด

ฮ่องเต้หลี่เทียนหลงถอนหายใจเบา ๆ บุตรชายคนนี้ไม่เคยเปลี่ยน หากตัดสินใจแล้ว ไม่มีผู้ใดเปลี่ยนได้ พระองค์นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้น

“เช่นนั้น เราถอยกันคนละก้าว” จ้าวเหยียนอ๋องเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย

“ข้าจะให้กู้ชิงหว่านหย่ากับหลินเจิ้งอัน ส่วนเจ้าต้องรับตำแหน่งรัชทายาท” คำพูดนั้นชัดเจน

จ้าวเหยียนอ๋องไม่ลังเล

“ข้ารับ”

ฮ่องเต้พยักหน้าเบา ๆ

“ส่วนเรื่องอภิเษกสมรส ข้าจะพิจารณา” สายพระเนตรลึกซึ้ง

“หากกู้ชิงหว่านมีความดีความชอบมากพอ ให้ผู้คนยอมรับนางในฐานะพระชายารัชทายาท เราค่อยมาคุยกันอีกครั้ง” จ้าวเหยียนอ๋องนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มศีรษะลง

เขาไม่เถียง เรื่องหนุนหลังคนที่รักไม่ใช่เรื่องยากอยู่แล้ว และเขาก็ฉลาดพอที่จะเข้าใจว่าพระบิดากำลังหาทางออกให้เขาอยู่ แต่ไม่ได้พูดตรง ๆ เป็นพ่อลูกกันทำไมจะไม่รู้ใจกันล่ะ

“ข้าเข้าใจ” แม้ไม่ใช่ชัยชนะทั้งหมด แต่ก็ไม่ใช่ความพ่ายแพ้

ฮ่องเต้หลี่เทียนหลงมองบุตรชายเงียบ ๆ ความคิดมากมายผุดขึ้นในใจ

หากย้อนเวลากลับไปได้ หากรู้ว่าบุตรชายรักกู้ชิงหว่านถึงเพียงนี้ พระองค์คงไม่พระราชทานสมรสให้นางกับหลินเจิ้งอัน แต่เมื่อเรื่องเกิดขึ้นแล้ว สิ่งที่ทำได้คือ เปิดทาง ไม่มีการขัดขวาง แต่ก็ไม่ยอมง่าย ๆ บางครั้งอุปสรรคอาจจะทำให้ความรักชัดเจนยิ่งขึ้น ว่าจะไปต่อหรือพอแค่นี้

ฮ่องเต้คิดว่า หากกู้ชิงหว่านมีวาสนา หากนางเหมาะสมจริง ๆ สุดท้ายทั้งสองย่อมได้ครองคู่กัน และสิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือ บุตรชายที่เก่งกาจที่สุดของพระองค์ ยอมก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งรัชทายาทแล้ว เพียงเท่านี้ ก็ถือว่าพระองค์ได้ในสิ่งที่ต้องการแล้ว

ภายในตำหนักกลับสู่ความเงียบอีกครั้ง แต่ภายใต้ความเงียบนั้น เกมอำนาจที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

พระราชโองการถูกอ่านก้องกลางจวนหลิน

“ตามพระราชประสงค์ ฮ่องเต้หลี่เทียนหลงทรงพระราชทานให้กู้ชิงหว่านหย่าขาดจากหลินเจิ้งอัน นับแต่นี้เป็นอันสิ้นสุดความเป็นสามีภรรยา และให้คืนสินเดิมทั้งหมดโดยมิให้ขาดตกบกพร่อง” สิ้นเสียงประกาศ ทั้งจวนเงียบงันราวกับถูกแช่แข็ง คนในจวนเข่าอ่อนล้มลงอย่างหมดเรี่ยวหมดแรง

เพียงอึดใจเดียว ความโกลาหลก็ปะทุขึ้น ขันทีจากในวังนำโดยจางกงกงก้าวเข้ามาอย่างเป็นระเบียบ สายตาเย็นเฉียบกวาดมองไปทั่ว

“ตรวจนับให้ครบทุกชิ้น สิ่งใดเป็นของฮูหยินกู้ เอาคืนทั้งหมด” ทหารและขันทีแยกย้ายกันเข้าไปในเรือนต่าง ๆ หีบทรัพย์ถูกเปิด ตู้ไม้ถูกงัด เครื่องลายคราม ผ้าไหม เครื่องประดับถูกยกออกมาทีละชิ้นโดยไม่มีใครกล้าขัดขวาง

“นั่นของข้า!” ฮูหยินผู้เฒ่าหลินร้องลั่น

จางกงกงยิ้มบางยิ้มบางๆ แววตาเย็นชา

“ของท่านหรือ หลักฐานระบุชัดว่าเป็นสินเดิมของคุณหนูกู้” นางนิ่งงันไปทันที

อีกด้านหนึ่ง ซูเหม่ยหลิงกอดหีบเครื่องประดับแน่น

“นี่ของข้า ท่านพี่ให้ข้ามา” ทหารสองนายก้าวเข้ามาดึงหีบออกจากมือโดยไม่ลังเล

“ของที่ได้มาโดยมิชอบ ย่อมต้องคืน” หีบถูกวางลงรวมกับทรัพย์สินกองใหญ่กลางลาน เสียงกระแทกดังสะเทือนใจผู้คน

หลินเจิ้งอันยืนแข็งค้าง มองทรัพย์สินถูกขนออกไปทีละชิ้น สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธและสิ้นหวัง

“พอได้แล้ว นี่มันจวนของข้า”

จางกงกงมองเขาเพียงแวบเดียวก่อนตอบเรียบ ๆ แต่กระแทกใจยิ่งนัก

“แต่ทรัพย์สินเหล่านี้ ไม่ใช่ของเจ้า”

เพียงครึ่งวัน จวนหลินที่เคยรุ่งเรืองก็ถูกกวาดจนแทบไม่เหลือสิ่งใด เหลือเพียงกำแพงว่างเปล่าและความเงียบงันอันน่าหดหู่ ยิ่งไปกว่านั้น บัญชีหนี้ถูกตรวจพบว่าติดค้างเป็นจำนวนมาก

“จวนหลินมีหนี้สิน ให้ดำเนินการตามกฎหมาย” เสียงขันทีประกาศ หลินเจิ้งอันทรุดลงทันที

หน้าประตูจวน กู้ชิงหว่านยืนสง่างามในชุดใหม่ที่เรียบหรูดูดี ข้างกายคือหลินอวี้เฉินที่สวมเสื้อผ้าเนื้อดี ใบหน้าสะอาดสะอ้าน ไม่เหลือเค้าเด็กอดอยากอีกต่อไป

เขามองภาพตรงหน้าอย่างนิ่งเฉย ก่อนจะยิ้มบาง ๆ อย่างสะใจ

“อวี้เฉิน!” เสียงคำรามดังขึ้น หลินเจิ้งอันพุ่งออกมา ดวงตาแดงก่ำ

“เจ้าคือลูกข้า เป็นทายาทจวนหลิน จวนลำบาก เจ้าก็ต้องอยู่ที่นี่!”

หลินอวี้เฉินหันกลับมาช้า ๆ สายตาเย็นชาเกินวัย

“เช่นนั้นหรือ” เขาก้าวไปข้างหน้าเล็กน้อย น้ำเสียงเรียบแต่ชัดเจน

“ตอนจวนรุ่งเรือง ข้ากับท่านแม่อยู่ที่ใด”

หลินเจิ้งอันชะงัก

“ท่านมองเห็นแต่ซูเหม่ยหลิงกับหลินอวี้หานไม่ใช่หรือ” คำพูดนั้นแทงใจดำ หลินอวี้เฉินยิ้มเยือกเย็น

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • มังกรหวนคืน   35

    บัดนี้ มังกรหวนคืนสู่บัลลังก์อย่างสง่างาม เคียงคู่หงส์เพลิงผู้เลอโฉม เฉลียวฉลาด และเจ้าเล่ห์ ร่วมกันครองแผ่นดินอันมั่งคั่ง รุ่งเรือง และผาสุกตราบนานเท่านานราตรีอันแสนอบอุ่นปกคลุมทั่ววังหลัง โคมไฟมงคลสีแดงชาดแขวนเรียงรายอยู่ใต้ชายคา ส่องประกายแสงนวลตาพริ้วไหวไปตามสายลมอ่อนแห่งฤดูใบไม้ผลิ กลิ่นหอมจาง ๆ ของกำยานดอกสวรรค์ลอยอวลอยู่ทั่วห้องหออันโอ่อ่ากว้างขวาง ขณะที่เสียงดนตรีมงคลและเสียงเฉลิมฉลองจากท้องพระโรงด้านนอกค่อย ๆ แผ่วเบาลงตามกาลเวลาท้ายที่สุด เหลือเพียงความเงียบสงบอันเปี่ยมล้นด้วยความสุขและความอบอุ่นภายในตำหนักขององค์รัชทายาทมู่หรงชิงอวิ๋นในชุดเจ้าสาวสีแดงเพลิงปักลวดลายหงส์สวรรค์ด้วยด้ายทองคำอันวิจิตร นั่งอยู่บนขอบเตียงกว้างอย่างสง่างาม ปลายนิ้วเรียวงามลูบผ่านเนื้อผ้าไหมชั้นดี พลางยกยิ้มบาง ๆ อย่างอารมณ์ดีเมื่อนึกย้อนถึงเรื่องราวตลอดทั้งวัน ดวงตาคู่สวยก็ทอประกายระยับด้วยความสุขคืนนี้ไม่มีเสียงดาบปะทะกัน ไม่มีแผนการหักเหลี่ยมเฉือนคมกับศัตรู ไม่มีเงามืดของผู้คิดร้าย และไม่มีไอมารอันชั่วร้ายให้ต้องหวาดระแวงอีกต่อไปเหลือเพียงนางและบุรุษผู้เป็นดั่งบ้านของหัวใจเท่านั้นไม่นานนัก

  • มังกรหวนคืน   34

    เสียงดาบ เสียงคำรามของอสูร และเสียงกรีดร้องของกบฏดังประสานกันไปทั่วท้องฟ้ายามค่ำคืนไม่มีนักฆ่าคนใดสามารถย่างกรายเข้าใกล้เขตพระราชฐานชั้นในได้แม้แต่ก้าวเดียวกลับมายังภายในตำหนักบรรทม หลี่เฉิงอวี้จ้องจ้าวอวี้เฉินด้วยสายตาอาฆาตจนแทบมีเลือดไหลออกมา“อวี้เฉิน! วันนี้คือวันตายของเจ้า”เขาระเบิดพลังปราณทมิฬทั้งหมดในร่าง เส้นเลือดดำปูดโปนขึ้นทั่วลำคอและใบหน้า ไอมารหมุนวนกลายเป็นเงาอสูรคลุ้มคลั่งอยู่ด้านหลัง ก่อนจะทะยานเข้าฟาดฟันดาบมารใส่จ้าวอวี้เฉินดุจพายุคลั่ง แต่จ้าวอวี้เฉินกลับยืนนิ่งสนิทดวงตาสีทองของเขาเยือกเย็น สงบนิ่ง และไร้ความหวั่นไหว เขายกมือขวาขึ้นช้า ๆ ปลายนิ้วรวบรวมพลังบำเพ็ญตบะขั้นสูงสุด ดึงพลังจักรวาลรอบกายมาควบแน่นเป็นแสงสีทองเจิดจ้า“เจ้าใช้กลอุบายสกปรกทำร้ายผู้คนมากมาย ตอนนี้เมื่อต้องเผชิญหน้ากับพลังแท้จริง เจ้ามันก็เป็นเพียงมดปลวกที่ดิ้นรนอย่างน่าเวทนา”เปรี้ยง!ดัชนีปราณมังกรสวรรค์พุ่งทะลวงออกไปในพริบตาลำแสงสีทองเจาะเข้ากลางอกองค์ชายสามอย่างแม่นยำ พลังศักดิ์สิทธิ์ชำระล้างรากปราณทมิฬ วิญญาณมาร และความอาฆาตที่เกาะกินอยู่ในร่างเขาจนแตกสลายดาบมารหักสะบั้น เงาอสูรด้านหลังแต

  • มังกรหวนคืน   33

    ค่ำคืนเดียวกันนั้น กระดานอำนาจในเมืองหลวงพลิกคว่ำครั้งใหญ่ ตระกูลซ่งที่เคยรุ่งโรจน์พังทลายลงดั่งปราสาททราย องค์ชายสามสูญเสียทั้งกำลังคน เครือข่ายลับ และแผนการสำคัญที่สุดในชีวิตส่วนมังกรทองและหงส์เพลิงผู้ร่วมเคียงบ่าเคียงไหล่นอกจากจะกำจัดศัตรูตัวฉกาจได้สำเร็จแล้ว ยังเก็บเกี่ยวทรัพยากรล้ำค่าจากเหตุการณ์ครั้งนี้ได้อย่างเต็มเม็ดเต็มหน่วย เรียกได้ว่าได้ทั้งความสะใจ ได้ทั้งสมบัติล้ำค่า และได้เห็นศัตรูตกต่ำถึงขีดสุดอย่างงดงามที่สุดในคราเดียวกันความพินาศย่อยยับของจวนตระกูลซ่ง และการถูกจับกุมของจ้าวอวี้หาน กลายเป็นชนวนระเบิดลูกใหญ่ที่ผลักดันให้แผนการกบฏขององค์ชายสามหลี่เฉิงอวี้ ต้องถูกเร่งให้เปิดฉากขึ้นก่อนกำหนดอย่างไม่มีทางเลือกภายในตำหนักส่วนพระองค์ซึ่งถูกความมืดปกคลุมจนเย็นเยียบ แสงตะเกียงสีหม่นไหววูบอยู่เหนือโต๊ะไม้สลักลายมังกรดำ แผนที่วังหลวงผืนใหญ่ถูกกางแผ่อยู่ตรงหน้า บนนั้นเต็มไปด้วยหมุดเหล็กสีดำและรอยขีดเขียนแสดงเส้นทางลับเข้าสู่เขตพระราชฐานชั้นในองค์ชายสามยืนอยู่หน้าตารางหมากแผนการนั้นด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว ดวงตาแดงก่ำฉายแววโกรธแค้นและจนตรอก ทรัพยากรจำนวนมหาศาลที่สะสมมาหลายปีถูกทำลา

  • มังกรหวนคืน   32

    อักขระสีทองนับไม่ถ้วนที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียนเริ่มเปล่งประกายออกมาจากภายในเตาหลอมครืน...พลังปราณมังกรทองอันบริสุทธิ์ซึ่งหลับใหลอยู่ภายในวัตถุดิบเริ่มตื่นรู้และปะทะเข้ากับไฟปราณมารโดยตรงพลังศักดิ์สิทธิ์และพลังชั่วร้ายซึ่งเป็นขั้วตรงข้ามกันโดยสิ้นเชิงเริ่มบดขยี้และห้ำหั่นกันอย่างรุนแรงแรงดันภายในเตาหลอมพุ่งสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง“หืม”ปรมาจารย์โอสถเฒ่าชะงัก“เดี๋ยวก่อน”เขาก้มมองอักขระควบคุมไฟบนพื้น สีหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นซีดเผือด“เกิดอะไรขึ้น”“แรงดันปราณกำลังเพิ่มขึ้น!”“ไม่ดีแล้ว!”“อักขระควบคุมไฟเริ่มแตกร้าว”เส้นแสงสีทองและสีดำพุ่งตัดกันไปมาภายในเตา ราวกับมังกรทองกำลังต่อสู้กับอสูรร้ายใต้พิภพครืน! ครืน! ครืน!เตาหลอมทั้งใบสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยร้าวเริ่มปรากฏบนผิวสำริดทีละเส้น“หยุดการหลอมเดี๋ยวนี้”“คุมไม่อยู่แล้ว”“รีบถอย” เสียงร้องแตกตื่นดังระงมไปทั่วห้องใต้ดินจ้าวอวี้หานเบิกตากว้าง สัญชาตญาณแห่งผู้ฝึกตนระดับสูงร้องเตือนถึงอันตรายอย่างรุนแรง“ทุกคนถอยออกมา” แต่สายเกินไปแล้วตู้ม!!!!เสียงระเบิดดังกึกก้องราวฟ้าผ่าใส่แผ่นดิน เตาหลอมสำริดขนาดยักษ์ระเบิดแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ

  • มังกรหวนคืน   31

    “อสูรบุก คุ้มกันขบวนรถ!” เสียงดาบถูกชักออกจากฝักดังพร้อมกันทหารคุ้มกันพากันกรูเข้าปะทะ ทว่าอสูรเหล่านั้นกลับปราดเปรียวผิดปกติ พวกมันไม่ได้มุ่งเอาชีวิต หากแต่โจมตีเฉียดดวงตา ลำคอ และข้อมือ เพื่อดึงความสนใจทั้งหมดออกจากใจกลางขบวนรถความโกลาหลปะทุขึ้นในพริบตา และในจังหวะที่หัวใจของขบวนไร้ผู้ป้องกัน เงาร่างสองสายก็วาบผ่านเข้ามาภายใต้ค่ายกลพรางตาของหยกมังกรมู่หรงชิงอวิ๋นเคลื่อนไหวรวดเร็วราวสายลม มีดสั้นอาบพลังปราณในมือนางกรีดเปิดช่องลับใต้ท้องรถคันที่สามอย่างเงียบเชียบแผ่นไม้ถูกเปิดออก เผยให้เห็นหีบเหล็กกล้าที่มีอักขระคุ้มกันสลักแน่นหนาภายในหีบคือผงสารตั้งต้นสีม่วงคล้ำซึ่งแผ่กลิ่นอายเย็นเยียบของยามารออกมาอย่างรุนแรง“ลงมือเลย อวี้เฉิน”ชิงอวิ๋นส่งสัญญาณสั้น ๆ ขณะยืนระวังหลัง มืออีกข้างควบคุมอสูรลมให้ต้อนทหารทั้งหมดอยู่ในวงจำกัดอย่างแม่นยำจ้าวอวี้เฉินก้าวเข้ามา ดวงตาของเขาสว่างวาบด้วยแสงสีทอง ฝ่ามือข้างหนึ่งยกขึ้น ลมปราณมังกรทองอันบริสุทธิ์พุ่งออกไปห่อหุ้มหีบเหล็กกล้าทั้งหมด พลังบำเพ็ญตบะหมุนวนเป็นชั้น ๆ ค่อย ๆ ดึงไอพิษสีม่วงดำออกจากตัวยาอย่างไร้สุ้มเสียง อีกมือหนึ่งสะบัดผงสมุนไพรเสริม

  • มังกรหวนคืน   30

    หากยาชนิดนี้สำเร็จ มันจะสามารถบิดเบือนจิตใจมนุษย์ ควบคุมขุนนางและแม่ทัพบางส่วนให้กลายเป็นหุ่นเชิดได้เพื่อปกปิดร่องรอยทั้งหมด จ้าวเฉิงอวี้เลือกใช้ขบวนขนส่งวัตถุดิบก่อสร้างของตระกูลซ่งเป็นฉากบังหน้าตระกูลซ่งดำรงตำแหน่งเสนาบดีกรมโยธา ขบวนรถศิลาและไม้ก่อสร้างเข้าออกเมืองหลวงทุกวัน ไม่มีใครกล้าตรวจค้นอย่างละเอียด จึงกลายเป็นช่องทางที่สมบูรณ์แบบสำหรับลักลอบขนสินค้าต้องห้ามพวกเขามั่นใจว่าไม่มีผู้ใดมองเห็น แต่พวกเขาคิดผิดณ เขตยอดเขาสูงสุดของแขนงบำเพ็ญตบะ จ้าวอวี้เฉินกำลังนั่งสมาธิอยู่บนลานหินอ่อนทันใดนั้น ดวงตาของเขาก็ลืมขึ้น ประกายสีทองสว่างวาบผ่านนัยน์ตา มังกรทองตัวน้อยบนไหล่ยกหัวขึ้นทันที“กลิ่นอายมาร” อวี้เฉินพึมพำ“ปราณทมิฬ” สัมผัสจิตระดับสูงของเขาจับความผิดปกติได้อย่างชัดเจน แม้จะอยู่ห่างกันหลายยอดเขา แต่กลิ่นอายมารนั้นกลับคุ้นเคยจนยากจะลืม มันเหมือนกับกลิ่นอายของผู้ที่อยู่เบื้องหลังโศกนาฏกรรมในชาติก่อนทุกประการเขาไม่รอช้า ใช้วิชาตัวเบาทะยานลงจากยอดเขา มุ่งตรงไปยังแขนงอสูรทันทีภายในกระท่อมไม้ที่ได้รับการซ่อมแซมจนดูอบอุ่นกว่าสมัยก่อน มู่หรงชิงอวิ๋นกำลังนั่งตรวจบัญชีหินวิญญาณอย่างอ

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status