แชร์

4

last update วันที่เผยแพร่: 2026-06-15 14:56:56

กู้ชิงหว่านยืนอยู่ด้านหลัง ดวงตาสั่นไหวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน นางมองลูกชายราวกับเพิ่งรู้จักเขาเป็นครั้งแรก

ส่วนหลินเจิ้งอัน สีหน้าของเขามืดครึ้มลง ใบหน้าบ่งบอกถึงความไม่พอใจปนไปด้วยความอับอายและโกรธเคืองอย่างที่สุด

“ท่านอ๋อง อย่าได้ฟังคำเด็กที่พูดจาเหลวไหล เขาพูดเหลวไหลชอบลักขโมยเป็นนิสัย ข้าน้อยขออภัยจริงๆ ที่สั่งสอนลูกได้ไม่ดี” เขาพูดเสียงแข็ง รู้สึกว่าเรื่องชักจะบานปลายไปมากแล้ว

“เด็กคนนี้ถูกเลี้ยงดูไม่ดี มีมารดาที่เอาแต่ตามใจ จึงกล่าวหาใส่ร้ายผู้ใหญ่”

ยังพูดไม่ทันจบ มือเล็กที่เกาะชายอาภรณ์ก็ยิ่งกำแน่นขึ้น

หลินอวี้เฉินเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ดวงตาแดงก่ำ น้ำตาไหลไม่หยุดหย่อน นี่ไม่ใช่เพียงคำร้องขอแต่คือ “การเปิดโปง”

ในใจของเขาไม่มีทางถอยอีกแล้ว ในชาติที่แล้ว เขาโง่พอแล้ว แต่ชาตินี้ต่อให้ต้องฉีกหน้าบิดาและเมียน้อยต่อหน้าฝูงชน เขาก็จะไม่ยอมกลับไปตายในจวนแห่งนั้นอีกเด็ดขาด

 มารดาเป็นคนใจอ่อนและรักครอบครัวมาก ไม่อยากให้เขาเป็นกำพร้าพ่อ ไม่อยากให้สกุลเดิมคือตระกูลท่านตาต้องเป็นกังวลหรือคิดมาก จึงยอมทนไม่ปริปากพูด ปล่อยให้ท่านตาและท่านลุงสนับสนุนบิดาชั่วให้เลื่อนตำแหน่งจากตำแหน่งเล็กๆ ตอนนี้ก้าวขึ้นมาเป็นรองเจ้ากรมพิธีการ ต่อไปก็คงจะสูงกว่านี้ เขาไม่มีวันยอมให้คนชั่วมาเสวยสุขบนความทุกข์ของมารดาเด็ดขาด

บรรยากาศในลานหน้าจวนตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก

หลินเจิ้งอันกัดฟันแน่น สีหน้าแข็งกร้าว

“ท่านอ๋อง อย่าได้ทรงฟังคำเหลวไหลของเด็กคนนี้ เขาเพียงต้องการป้ายความผิดให้ผู้อื่น เมียน้อยอะไรกัน ซูเหม่ยหลิงเป็นเพียงญาติผู้น้องของกระหม่อม”

“ถูกต้อง!” ฮูหยินผู้เฒ่าหลินรีบก้าวออกมา ดวงตาแข็งกร้าว

“เด็กคนนี้พูดจาไร้สาระมาแต่เล็ก ถูกมารดาตามใจจนเสียคน วันนี้ยังกล้าใส่ร้ายผู้ใหญ่ต่อหน้าคนนอกอีก” คำพูดนั้นเหมือนพยายามกดสถานการณ์ให้กลับไปอยู่ในกำแพงจวน แต่หลินอวี้เฉินไม่ถอย มือเล็กยังคงกำชายอาภรณ์ของจ้าวเหยียนอ๋องแน่น ก่อนจะเงยหน้าขึ้น น้ำตาไหลอาบแก้ม เสียงสั่นแต่ชัดเจน

“ท่านอ๋อง ขอพระองค์ทรงเป็นพยานให้ข้าด้วย” คำพูดนั้นทำให้ทุกคนชะงัก

หลินอวี้เฉินสูดลมหายใจ ก่อนจะเอ่ยต่อ

“ขอให้ตรวจเลือดพิเศษ พิสูจน์สายเลือดของอวี้หานกับท่านพ่อ และขอให้ท่านอ๋องเป็นผู้เตรียมน้ำด้วยพระองค์เอง เพื่อกันการปลอมแปลง”

ทันทีที่คำว่า “พิสูจน์สายเลือด” หลุดออกมา ทั้งลานเหมือนถูกแช่แข็ง

ซูเหม่ยหลิงหน้าซีดเผือด หลินอวี้หานถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว แม้แต่ฮูหยินผู้เฒ่าหลินยังเบิกตากว้าง

หลินเจิ้งอันคำรามทันที

“เจ้าพูดบ้าอะไร เรื่องของจวนจะเอามาเปิดเผยต่อหน้าคนนอกได้อย่างไร” เสียงซุบซิบดังขึ้นรอบด้าน

“พิสูจน์ไปเลยเถิด…”

“ใช่ ไม่เคยเห็นใครรักลูกคนอื่นมากกว่าลูกตัวเอง”

“หรือจะมีอะไรจริง ๆ” คำพูดเหล่านั้นเหมือนคมมีด กรีดซ้ำลงบนศักดิ์ศรีของหลินเจิ้งอัน

“พอได้แล้ว!” ฮูหยินผู้เฒ่าหลินตวาด

“นี่เป็นเรื่องภายในจวน ไม่เกี่ยวกับคนนอก!”

หลินอวี้เฉินส่ายหน้า น้ำตายังไหลไม่หยุดแต่แววตากลับแน่วแน่

“ไม่ใช่เรื่องในจวนอีกแล้ว” เขาพูดเสียงสั่น

“วันนี้มีการใส่ร้ายว่าข้าลักขโมยต่อหน้าผู้คน หากไม่พิสูจน์ให้ชัด ความยุติธรรมของข้าจะอยู่ที่ใด”

เขากำชายอาภรณ์ของจ้าวเหยียนอ๋องแน่นขึ้น

“หากอวี้หานเป็นบุตรของท่านพ่อจริง” เสียงเล็กสะดุดเล็กน้อย

“ก็ยิ่งพิสูจน์ได้ว่า ท่านพ่อเข้าข้างเมียน้อยเหยียบย่ำข้ากับท่านแม่ เรื่องทั้งหมดย่อมมีมูล” คำพูดนั้นไม่ใช่แค่การป้องกันตัว แต่เป็นการ “ผูกเรื่องให้กลายเป็นคดีเดียว”

หลินเจิ้งอันอ้าปากค้างไปชั่วขณะ กู้ชิงหว่านยืนอยู่ด้านหลัง ดวงตาสั่นไหว นางไม่เคยคิดว่าลูกชายจะมองการณ์ไกลถึงเพียงนี้

ในใจของนาง ความสงสัยที่กดทับมานานเริ่มปะทุขึ้นอีกครั้ง หรือว่าสิ่งที่นางเคยระแวง จะเป็นความจริงมาตลอด

ลานหน้าจวนตกอยู่ในความเงียบ ทุกสายตาหันไปยังบุรุษผู้ยืนอยู่ตรงกลาง จ้าวเหยียนอ๋อง โอรสที่ฮ่องเต้ทรงโปรดปราน เทพสงครามผู้ไม่มีใครกล้าขัดขืน

สายตาคมกริบของเขากวาดผ่านผู้คน ก่อนจะหยุดลงที่หลินเจิ้งอัน ความเงียบนั้นหนักอึ้งราวกับภูเขาทับลงมา ไม่มีใครกล้าพูดแม้แต่คำเดียว และในที่สุด ทุกคนก็รู้ดีว่าคำตัดสินของคนผู้นี้จะเป็นสิ่งที่ “ไม่มีผู้ใดกล้าปฏิเสธ”

คำสั่งของ จ้าวเหยียนอ๋อง ออกไปเพียงประโยคเดียว ทั้งจวนหลินก็ปั่นป่วน ไม่นานนัก ผู้นำตระกูลทั้งสองก็ถูกเชิญมาถึงลานหน้าจวน

ฝั่งหนึ่งคือกู้เจิ้งเหอ อัครเสนาบดีแห่งราชสำนัก สีหน้าสงบนิ่งแต่แฝงอำนาจ เคียงข้างคือฮูหยินตราตั้ง หลี่ซูอิง สายตาคมกริบไม่แพ้ผู้ใด

ด้านหลังคือบุตรชายทั้งสอง กู้เหวินหยวน แม่ทัพใหญ่แห่งทิศเหนือ กู้เหวินเจิ้ง แม่ทัพผู้เกรียงไกรแห่งทิศตะวันตก และยังมีสะใภ้ทั้งสอง จางเยว่หลาน และ หานซืออวี่ พวกนางคือสตรีจากตระกูลใหญ่ ผู้มีชาติกำเนิดสูงศักดิ์ไม่ด้อยกว่าใคร ทันทีที่พวกเขาปรากฏ บรรยากาศทั้งลานก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

หลินเจิ้งอันและฮูหยินผู้เฒ่าหลินถึงกับหน้าซีด

“อ๋องเก้า” กู้เจิ้งเหอเอ่ยอย่างสุขุม

“มีเรื่องใดถึงต้องเรียกพวกข้ามา”

จ้าวเหยียนอ๋องยืนอยู่กลางลาน สีหน้าเรียบเฉย

“เด็กคนหนึ่งมาร้องทุกข์” เขาเอ่ยเสียงนิ่ง

“ในฐานะผู้มีอำนาจ ข้าย่อมไม่อาจนิ่งดูดาย อีกทั้ง” สายตาของเขาเลื่อนไปยัง กู้ชิงหว่าน

“บุตรสาวของท่านอัครเสนาบดี ถูกกระทำอย่างไม่เป็นธรรม ข้ายิ่งไม่อาจปล่อยผ่าน” คำพูดนั้นเหมือนคำตัดสินเบื้องต้น ไม่มีผู้ใดกล้าคัดค้าน ไม่นาน พิธี “พิสูจน์สายเลือด” ก็เริ่มขึ้น

น้ำสะอาดถูกเตรียมต่อหน้าทุกสายตา โดยคำสั่งของจ้าวเหยียนอ๋องเอง ไม่มีผู้ใดกล้าแตะต้อง เลือดหยดลงไป หนึ่งหยด สองหยด และรวมเป็นหนึ่งเดียว ทั้งลานเงียบงัน ซูเหม่ยหลิงทรุดลงกับพื้น สีหน้าซีดเผือด

หลินอวี้หานตัวสั่นงันงก ส่วนหลินเจิ้งอัน สีหน้าถอดสีราวกับถูกฟ้าผ่า ความจริง ถูกเปิดโปงต่อหน้าทุกคน

“ดี…ดีนัก!” เสียงของกู้เจิ้งเหอดังขึ้นช้า ๆ ดวงตาเย็นเยียบกวาดมองหลินเจิ้งอัน

“ข้าส่งลูกสาวให้เจ้า เจ้าใช้วิธีนี้ตอบแทนหรือ” แรงกดดันแผ่กระจายทั่วลาน ไม่มีใครกล้าหายใจแรง หลินอวี้เฉินไม่รอช้า เขาวิ่งเข้าไป

พรึ่บ!

โผเข้ากอดกู้เจิ้งเหอแน่น

“ท่านตา” เสียงเล็กสะอื้น

“ข้ากับท่านแม่ลำบากมาก” น้ำตาเด็กน้อยไหลอาบแก้ม

“หลายปีมานี้ พวกเรากินไม่อิ่ม นอนไม่อุ่น ของดี ๆ ท่านพ่อเอาไปให้เมียน้อยกับอวี้หานจนหมด ให้ข้ากับท่านแม่ใส่แต่เสื้อผ้าเก่า ๆ อดมื้อกินมื้อ เงินในจวนที่ใช้อยู่ก็เป็นสินเดิมของท่านแม่ แต่พวกเขาก็เอาไปใช้จนหมด” เสียงสะอื้นดังต่อเนื่อง

“บางครั้งยังมาขออย่างหน้าด้าน ๆ ท่านแม่ไม่อยากให้ท่านตาเป็นห่วง เลยไม่กล้าพูด” คำพูดแต่ละคำเหมือนคมมีดกรีดลึกลงกลางใจ

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • มังกรหวนคืน   35

    บัดนี้ มังกรหวนคืนสู่บัลลังก์อย่างสง่างาม เคียงคู่หงส์เพลิงผู้เลอโฉม เฉลียวฉลาด และเจ้าเล่ห์ ร่วมกันครองแผ่นดินอันมั่งคั่ง รุ่งเรือง และผาสุกตราบนานเท่านานราตรีอันแสนอบอุ่นปกคลุมทั่ววังหลัง โคมไฟมงคลสีแดงชาดแขวนเรียงรายอยู่ใต้ชายคา ส่องประกายแสงนวลตาพริ้วไหวไปตามสายลมอ่อนแห่งฤดูใบไม้ผลิ กลิ่นหอมจาง ๆ ของกำยานดอกสวรรค์ลอยอวลอยู่ทั่วห้องหออันโอ่อ่ากว้างขวาง ขณะที่เสียงดนตรีมงคลและเสียงเฉลิมฉลองจากท้องพระโรงด้านนอกค่อย ๆ แผ่วเบาลงตามกาลเวลาท้ายที่สุด เหลือเพียงความเงียบสงบอันเปี่ยมล้นด้วยความสุขและความอบอุ่นภายในตำหนักขององค์รัชทายาทมู่หรงชิงอวิ๋นในชุดเจ้าสาวสีแดงเพลิงปักลวดลายหงส์สวรรค์ด้วยด้ายทองคำอันวิจิตร นั่งอยู่บนขอบเตียงกว้างอย่างสง่างาม ปลายนิ้วเรียวงามลูบผ่านเนื้อผ้าไหมชั้นดี พลางยกยิ้มบาง ๆ อย่างอารมณ์ดีเมื่อนึกย้อนถึงเรื่องราวตลอดทั้งวัน ดวงตาคู่สวยก็ทอประกายระยับด้วยความสุขคืนนี้ไม่มีเสียงดาบปะทะกัน ไม่มีแผนการหักเหลี่ยมเฉือนคมกับศัตรู ไม่มีเงามืดของผู้คิดร้าย และไม่มีไอมารอันชั่วร้ายให้ต้องหวาดระแวงอีกต่อไปเหลือเพียงนางและบุรุษผู้เป็นดั่งบ้านของหัวใจเท่านั้นไม่นานนัก

  • มังกรหวนคืน   34

    เสียงดาบ เสียงคำรามของอสูร และเสียงกรีดร้องของกบฏดังประสานกันไปทั่วท้องฟ้ายามค่ำคืนไม่มีนักฆ่าคนใดสามารถย่างกรายเข้าใกล้เขตพระราชฐานชั้นในได้แม้แต่ก้าวเดียวกลับมายังภายในตำหนักบรรทม หลี่เฉิงอวี้จ้องจ้าวอวี้เฉินด้วยสายตาอาฆาตจนแทบมีเลือดไหลออกมา“อวี้เฉิน! วันนี้คือวันตายของเจ้า”เขาระเบิดพลังปราณทมิฬทั้งหมดในร่าง เส้นเลือดดำปูดโปนขึ้นทั่วลำคอและใบหน้า ไอมารหมุนวนกลายเป็นเงาอสูรคลุ้มคลั่งอยู่ด้านหลัง ก่อนจะทะยานเข้าฟาดฟันดาบมารใส่จ้าวอวี้เฉินดุจพายุคลั่ง แต่จ้าวอวี้เฉินกลับยืนนิ่งสนิทดวงตาสีทองของเขาเยือกเย็น สงบนิ่ง และไร้ความหวั่นไหว เขายกมือขวาขึ้นช้า ๆ ปลายนิ้วรวบรวมพลังบำเพ็ญตบะขั้นสูงสุด ดึงพลังจักรวาลรอบกายมาควบแน่นเป็นแสงสีทองเจิดจ้า“เจ้าใช้กลอุบายสกปรกทำร้ายผู้คนมากมาย ตอนนี้เมื่อต้องเผชิญหน้ากับพลังแท้จริง เจ้ามันก็เป็นเพียงมดปลวกที่ดิ้นรนอย่างน่าเวทนา”เปรี้ยง!ดัชนีปราณมังกรสวรรค์พุ่งทะลวงออกไปในพริบตาลำแสงสีทองเจาะเข้ากลางอกองค์ชายสามอย่างแม่นยำ พลังศักดิ์สิทธิ์ชำระล้างรากปราณทมิฬ วิญญาณมาร และความอาฆาตที่เกาะกินอยู่ในร่างเขาจนแตกสลายดาบมารหักสะบั้น เงาอสูรด้านหลังแต

  • มังกรหวนคืน   33

    ค่ำคืนเดียวกันนั้น กระดานอำนาจในเมืองหลวงพลิกคว่ำครั้งใหญ่ ตระกูลซ่งที่เคยรุ่งโรจน์พังทลายลงดั่งปราสาททราย องค์ชายสามสูญเสียทั้งกำลังคน เครือข่ายลับ และแผนการสำคัญที่สุดในชีวิตส่วนมังกรทองและหงส์เพลิงผู้ร่วมเคียงบ่าเคียงไหล่นอกจากจะกำจัดศัตรูตัวฉกาจได้สำเร็จแล้ว ยังเก็บเกี่ยวทรัพยากรล้ำค่าจากเหตุการณ์ครั้งนี้ได้อย่างเต็มเม็ดเต็มหน่วย เรียกได้ว่าได้ทั้งความสะใจ ได้ทั้งสมบัติล้ำค่า และได้เห็นศัตรูตกต่ำถึงขีดสุดอย่างงดงามที่สุดในคราเดียวกันความพินาศย่อยยับของจวนตระกูลซ่ง และการถูกจับกุมของจ้าวอวี้หาน กลายเป็นชนวนระเบิดลูกใหญ่ที่ผลักดันให้แผนการกบฏขององค์ชายสามหลี่เฉิงอวี้ ต้องถูกเร่งให้เปิดฉากขึ้นก่อนกำหนดอย่างไม่มีทางเลือกภายในตำหนักส่วนพระองค์ซึ่งถูกความมืดปกคลุมจนเย็นเยียบ แสงตะเกียงสีหม่นไหววูบอยู่เหนือโต๊ะไม้สลักลายมังกรดำ แผนที่วังหลวงผืนใหญ่ถูกกางแผ่อยู่ตรงหน้า บนนั้นเต็มไปด้วยหมุดเหล็กสีดำและรอยขีดเขียนแสดงเส้นทางลับเข้าสู่เขตพระราชฐานชั้นในองค์ชายสามยืนอยู่หน้าตารางหมากแผนการนั้นด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว ดวงตาแดงก่ำฉายแววโกรธแค้นและจนตรอก ทรัพยากรจำนวนมหาศาลที่สะสมมาหลายปีถูกทำลา

  • มังกรหวนคืน   32

    อักขระสีทองนับไม่ถ้วนที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียนเริ่มเปล่งประกายออกมาจากภายในเตาหลอมครืน...พลังปราณมังกรทองอันบริสุทธิ์ซึ่งหลับใหลอยู่ภายในวัตถุดิบเริ่มตื่นรู้และปะทะเข้ากับไฟปราณมารโดยตรงพลังศักดิ์สิทธิ์และพลังชั่วร้ายซึ่งเป็นขั้วตรงข้ามกันโดยสิ้นเชิงเริ่มบดขยี้และห้ำหั่นกันอย่างรุนแรงแรงดันภายในเตาหลอมพุ่งสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง“หืม”ปรมาจารย์โอสถเฒ่าชะงัก“เดี๋ยวก่อน”เขาก้มมองอักขระควบคุมไฟบนพื้น สีหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นซีดเผือด“เกิดอะไรขึ้น”“แรงดันปราณกำลังเพิ่มขึ้น!”“ไม่ดีแล้ว!”“อักขระควบคุมไฟเริ่มแตกร้าว”เส้นแสงสีทองและสีดำพุ่งตัดกันไปมาภายในเตา ราวกับมังกรทองกำลังต่อสู้กับอสูรร้ายใต้พิภพครืน! ครืน! ครืน!เตาหลอมทั้งใบสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยร้าวเริ่มปรากฏบนผิวสำริดทีละเส้น“หยุดการหลอมเดี๋ยวนี้”“คุมไม่อยู่แล้ว”“รีบถอย” เสียงร้องแตกตื่นดังระงมไปทั่วห้องใต้ดินจ้าวอวี้หานเบิกตากว้าง สัญชาตญาณแห่งผู้ฝึกตนระดับสูงร้องเตือนถึงอันตรายอย่างรุนแรง“ทุกคนถอยออกมา” แต่สายเกินไปแล้วตู้ม!!!!เสียงระเบิดดังกึกก้องราวฟ้าผ่าใส่แผ่นดิน เตาหลอมสำริดขนาดยักษ์ระเบิดแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ

  • มังกรหวนคืน   31

    “อสูรบุก คุ้มกันขบวนรถ!” เสียงดาบถูกชักออกจากฝักดังพร้อมกันทหารคุ้มกันพากันกรูเข้าปะทะ ทว่าอสูรเหล่านั้นกลับปราดเปรียวผิดปกติ พวกมันไม่ได้มุ่งเอาชีวิต หากแต่โจมตีเฉียดดวงตา ลำคอ และข้อมือ เพื่อดึงความสนใจทั้งหมดออกจากใจกลางขบวนรถความโกลาหลปะทุขึ้นในพริบตา และในจังหวะที่หัวใจของขบวนไร้ผู้ป้องกัน เงาร่างสองสายก็วาบผ่านเข้ามาภายใต้ค่ายกลพรางตาของหยกมังกรมู่หรงชิงอวิ๋นเคลื่อนไหวรวดเร็วราวสายลม มีดสั้นอาบพลังปราณในมือนางกรีดเปิดช่องลับใต้ท้องรถคันที่สามอย่างเงียบเชียบแผ่นไม้ถูกเปิดออก เผยให้เห็นหีบเหล็กกล้าที่มีอักขระคุ้มกันสลักแน่นหนาภายในหีบคือผงสารตั้งต้นสีม่วงคล้ำซึ่งแผ่กลิ่นอายเย็นเยียบของยามารออกมาอย่างรุนแรง“ลงมือเลย อวี้เฉิน”ชิงอวิ๋นส่งสัญญาณสั้น ๆ ขณะยืนระวังหลัง มืออีกข้างควบคุมอสูรลมให้ต้อนทหารทั้งหมดอยู่ในวงจำกัดอย่างแม่นยำจ้าวอวี้เฉินก้าวเข้ามา ดวงตาของเขาสว่างวาบด้วยแสงสีทอง ฝ่ามือข้างหนึ่งยกขึ้น ลมปราณมังกรทองอันบริสุทธิ์พุ่งออกไปห่อหุ้มหีบเหล็กกล้าทั้งหมด พลังบำเพ็ญตบะหมุนวนเป็นชั้น ๆ ค่อย ๆ ดึงไอพิษสีม่วงดำออกจากตัวยาอย่างไร้สุ้มเสียง อีกมือหนึ่งสะบัดผงสมุนไพรเสริม

  • มังกรหวนคืน   30

    หากยาชนิดนี้สำเร็จ มันจะสามารถบิดเบือนจิตใจมนุษย์ ควบคุมขุนนางและแม่ทัพบางส่วนให้กลายเป็นหุ่นเชิดได้เพื่อปกปิดร่องรอยทั้งหมด จ้าวเฉิงอวี้เลือกใช้ขบวนขนส่งวัตถุดิบก่อสร้างของตระกูลซ่งเป็นฉากบังหน้าตระกูลซ่งดำรงตำแหน่งเสนาบดีกรมโยธา ขบวนรถศิลาและไม้ก่อสร้างเข้าออกเมืองหลวงทุกวัน ไม่มีใครกล้าตรวจค้นอย่างละเอียด จึงกลายเป็นช่องทางที่สมบูรณ์แบบสำหรับลักลอบขนสินค้าต้องห้ามพวกเขามั่นใจว่าไม่มีผู้ใดมองเห็น แต่พวกเขาคิดผิดณ เขตยอดเขาสูงสุดของแขนงบำเพ็ญตบะ จ้าวอวี้เฉินกำลังนั่งสมาธิอยู่บนลานหินอ่อนทันใดนั้น ดวงตาของเขาก็ลืมขึ้น ประกายสีทองสว่างวาบผ่านนัยน์ตา มังกรทองตัวน้อยบนไหล่ยกหัวขึ้นทันที“กลิ่นอายมาร” อวี้เฉินพึมพำ“ปราณทมิฬ” สัมผัสจิตระดับสูงของเขาจับความผิดปกติได้อย่างชัดเจน แม้จะอยู่ห่างกันหลายยอดเขา แต่กลิ่นอายมารนั้นกลับคุ้นเคยจนยากจะลืม มันเหมือนกับกลิ่นอายของผู้ที่อยู่เบื้องหลังโศกนาฏกรรมในชาติก่อนทุกประการเขาไม่รอช้า ใช้วิชาตัวเบาทะยานลงจากยอดเขา มุ่งตรงไปยังแขนงอสูรทันทีภายในกระท่อมไม้ที่ได้รับการซ่อมแซมจนดูอบอุ่นกว่าสมัยก่อน มู่หรงชิงอวิ๋นกำลังนั่งตรวจบัญชีหินวิญญาณอย่างอ

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status