เข้าสู่ระบบสตรีชราขมวดคิ้วทันที ฮูหยินผู้เฒ่าหลิน มารดาของหลินเจิ้งอัน นางเหลือบตามองเด็กชายด้วยแววรำคาญ
“เจ้าจะมาหลบหลังข้าทำไม ออกไป” คำพูดนั้นเย็นชา ไม่ต่างจากในชาติที่แล้วแม้แต่น้อย
หลินอวี้เฉินหัวเราะในใจ
ใช่... คนผู้นี้ไม่เคยปกป้องเขา
ในสายตาของนาง เขาก็เป็นเพียงของไร้ค่า แต่วันนี้ เขาจะใช้ของไร้ค่านี้ ทิ่มแทงกลับพวกมันทีละคน เขาโผล่หน้าออกมาจากด้านหลังฮูหยินผู้เฒ่าเล็กน้อย ดวงตาแดงก่ำ แต่แฝงประกายบางอย่างที่ไม่มีใครสังเกตเห็น
“ข้าไม่ได้ขโมยพู่กันของน้องนะ” เสียงเล็กเอ่ยอย่างไร้เดียงสา แต่คำพูดนั้นเหมือนน้ำมันราดลงบนกองไฟ
“ยังกล้าเถียง!” หลินเจิ้งอันคำราม ฝ่ามือยกสูงอีกครั้ง ก่อนจะฟาดลงมาอย่างแรง หลินอวี้เฉินเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว
ผัวะ!
เสียงกระแทกดังสนั่น แต่ครั้งนี้ ฝ่ามือนั้นไม่ได้กระแทกลงบนตัวเด็กชายเลยแม้แต่น้อย หากฟาดลงบนไหล่ของฮูหยินผู้เฒ่าหลินเต็มแรง
“โอ๊ย!” นางร้องลั่นด้วยความเจ็บ ร่างเซไปด้านหนึ่ง ทั้งห้องโถงเงียบกริบในทันที
หลินเจิ้งอันชะงัก สีหน้าตกตะลึง
“ท่านแม่…ข้า…”
“เจ้ามันไร้ประโยชน์” ฮูหยินผู้เฒ่าตวาดด้วยความโมโห
“ฟาดแม้แต่แม่ตัวเอง”
หลินอวี้เฉินยืนอยู่ด้านหลัง ดวงตาเล็กก้มต่ำ ปิดบังประกายเย็นเยียบที่แล่นวาบผ่านก่อนจะจางหายไป ริมฝีปากเม้มแน่น ก่อนจะค่อย ๆ ยกยิ้มเล็กน้อย
ในที่สุด ครั้งแรกเขาเอาคืนได้แล้ว แม้เพียงเล็กน้อย แต่ความสะใจนั้น กลับหวานล้ำยิ่งกว่าสิ่งใด และนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น
เสียงร้องโอดของฮูหยินผู้เฒ่าหลินยังไม่ทันจางหาย
บรรยากาศในห้องโถงถูกฉีกกระชากด้วยเสียงหวานแหลมของสตรีผู้หนึ่ง
“ท่านพี่! ท่านต้องให้ความยุติธรรมกับอวี้หานนะเจ้าคะ” ร่างในอาภรณ์งดงามก้าวออกมาอย่างรวดเร็ว ดวงตาแดงระเรื่อราวกับเพิ่งร้องไห้ แต่ลึกลงไปกลับแฝงความพอใจ
นางคือซูเหม่ยหลิง ด้านหลังนางคือเด็กชายอีกคนก้าวตามออกมา สีหน้าหวาดกลัวแต่แววตากลับฉายชัดถึงความสะใจ เขาคือหลินอวี้หาน
“พี่ใหญ่…เอ่อ…อวี้เฉินเขา” หลินอวี้หานพูดเสียงสั่น
“เขารังแกข้ามาตลอด วันนี้ยังขโมยพู่กันของข้าอีก” คำพูดนั้นเหมือนน้ำมันสาดลงบนกองเพลิง
หลินเจิ้งอันที่กำลังเสียหน้าอยู่แล้วยิ่งเดือดดาล
“เจ้าลูกอกตัญญู” เขาคำราม
“ถึงกับรังแกน้องชายของเจ้ารึ” ในชาติที่แล้ว หลินอวี้เฉินทำได้เพียงคุกเข่า ปฏิเสธจนเสียงแหบแห้ง แล้วสุดท้ายก็ถูกเฆี่ยนจนแทบตาย แต่ครั้งนี้ ดวงตาเล็กวูบไหว ก่อนร่างจะพุ่งออกไป
พรึ่บ!
“ข้าไม่ได้ทำ” เขาตะโกนเสียงดัง
“เจ้า ไอ้ลูกชั่วรังแกน้อง”
“ข้าไม่มีพี่น้อง ข้าเป็นลูกคนเดียวของท่านแม่ หรือว่าท่านน้าเป็นเมียน้อยของท่าน เขาเลยเป็นน้องข้า” เสียงตะโกนนั้นทำให้ทุกคนชะงัก เพราะไม่คิดว่าหลินอวี้เฉินจะปากเปราะพูดออกมาเช่นนี้
“เจ้ามันลูกอกตัญญู ปากเปราะ เจ้าพูดไร้สาระอะไร”
“ท่านพ่อของข้าไม่มีหลักฐาน ฟังความข้างเดียว ท่านจะใส่ร้ายข้าได้อย่างไร” คำพูดนั้นทำให้ทั้งห้องโถงชะงักไปชั่วขณะ แต่เพียงเสี้ยวลมหายใจ
“ยังกล้าเถียง!” หลินเจิ้งอันคว้าแส้ที่วางอยู่ด้านข้างขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
ฟาด!
แส้พุ่งฉีกอากาศ เสียงแหลมคมบาดหู
หลินอวี้เฉินเบี่ยงตัวหลบทันที ก่อนจะวิ่งตรงไปอีกฝั่งของห้องโถง
“หยุดเดี๋ยวนี้!”
ฟาด!
ปลายแส้เฉียดผ่านร่างเล็กไปเพียงเส้นผมเดียว แต่กลับกระแทกเข้ากับแจกันลายครามใบงาม
เพล้ง!
เศษกระเบื้องแตกกระจายไปทั่วพื้น
หลินอวี้เฉินเหลือบมองเพียงแวบเดียว ก่อนจะวิ่งต่อ
ในดวงตามีประกายบางอย่างวาบผ่าน
ใช่…เขาตั้งใจ
“เจ้า หยุดเดี๋ยวนี้นะ แจกันใบนั้นรู้ไหมว่าราคาเท่าไหร่”
“ข้ารู้สิ เพราะในจวนไม่มีอะไรเลย เอาสินเดิมของท่านแม่มาอุดรูรั่วจวน” ประโยคนั้นทำให้คนเป็นพ่อโกรธจนหน้าดำหน้าแดง
ฟาด!
แส้ถูกฟาดอีกครั้ง คราวนี้กระแทกใส่โต๊ะไม้แกะสลัก เครื่องลายคราม ถ้วยชา ของล้ำค่า ล้มระเนระนาด เสียงแตกกระจายดังต่อเนื่องไม่หยุด
ห้องโถงอันโอ่อ่ากลายเป็นสนามรบในพริบตา
“พวกเจ้าสองพ่อลูกทำอะไรกัน ฉิบหายหมดแล้ว ของมีราคาทั้งนั้น” ฮูหยินเฒ่าล้มทั้งยืน มองภาพความเสียหายแล้วแทบเป็นลม
“เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้นะ!” หลินเจิ้งอันคำราม พลางไล่ฟาดไม่ยั้วเพราะอยากเอาชนะ
หลินอวี้เฉินวิ่งวนไปทั่ว ร่างเล็กหลบหลีกอย่างเฉียดฉิวทุกครั้ง
เรื่องอะไรจะยอมให้โดนฟาดกันล่ะ ชาติก่อนเคยโง่มาแล้ว กลับมาเกิดใหม่จะไม่ยอมโง่อีก
ทุกการหลบคือการลากให้แส้ไปฟาดโดนสิ่งของ ทุกเสียงแตกคือไฟที่ถูกเติมเข้าไปในโทสะของผู้เป็นบิดา
“ข้าไม่ได้ทำ” เขาตะโกนอีกครั้ง เสียงดังจนก้องไปทั้งห้อง
“ไม่มีหลักฐาน ท่านจะลงโทษข้าเพราะคำพูดลอย ๆ ได้อย่างไรกัน” คำพูดนั้นไม่ใช่แค่เถียง
แต่มันกำลัง “ท้าทาย”
หลินเจิ้งอันยิ่งเดือดดาลจนสติแทบขาด
“ข้าคือบิดา! คำพูดของข้าถือเป็นประกาศิต!”
ฟาด!
แส้พุ่งเข้ามาอีกครั้ง
หลินอวี้เฉินไม่หยุด เขาหันหลังแล้ววิ่งตรงออกไปทางประตูใหญ่ของห้องโถง
“ช่วยด้วย!” เสียงเล็กตะโกนลั่น
“ข้าโดนใส่ร้าย! ท่านพ่อจะฆ่าข้าเพื่อเอาใจเมียน้อยกับลูกนอกสมรส” เสียงนั้นดังทะลุออกไปถึงลานหน้าจวน
บ่าวไพร่ที่ยืนอยู่ด้านนอกชะงัก ก่อนจะเริ่มหันมอง
หลินอวี้เฉินไม่หยุด เขาวิ่งผ่านประตูออกไปทันที
“จับมันไว้!” หลินเจิ้งอันตวาดลั่น แต่ก็ยังไล่ตามออกไป
แส้ในมือยังคงยกสูง แต่เมื่อก้าวพ้นประตูจวน เสียงซุบซิบก็ดังขึ้นรอบด้าน
ผู้คนเริ่มมุงดู สายตานับสิบ…นับร้อย จับจ้องมาที่เขา
หลินอวี้เฉินยืนอยู่กลางลาน ดวงตาแดงก่ำ น้ำตาไหลอาบแก้ม
“ข้าไม่ได้ทำ…” เขาพูดเสียงสั่น
“ท่านพ่อจะฆ่าข้าเพราะฟังความข้างเดียว”
เสียงนั้น ดังพอให้ทุกคนได้ยิน
หลินเจิ้งอันชะงัก แส้ในมือค้างอยู่กลางอากาศ เขาไม่อาจฟาดลงไปได้อีก ไม่ใช่เพราะเมตตาแต่เพราะมีคนดูเป็นจำนวนมาก
“เจ้าเด็กอกตัญญู เจ้าหยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ”
“ท่านพ่อไม่รักข้า รักลูกของท่านน้ามากกว่า ตอนนี้มาห้ามไม่ให้ข้าพูดอีก” หลินอวี้เฉินมีท่าทีหวาดกลัวก่อนจะบีบน้ำตา
บัดนี้ มังกรหวนคืนสู่บัลลังก์อย่างสง่างาม เคียงคู่หงส์เพลิงผู้เลอโฉม เฉลียวฉลาด และเจ้าเล่ห์ ร่วมกันครองแผ่นดินอันมั่งคั่ง รุ่งเรือง และผาสุกตราบนานเท่านานราตรีอันแสนอบอุ่นปกคลุมทั่ววังหลัง โคมไฟมงคลสีแดงชาดแขวนเรียงรายอยู่ใต้ชายคา ส่องประกายแสงนวลตาพริ้วไหวไปตามสายลมอ่อนแห่งฤดูใบไม้ผลิ กลิ่นหอมจาง ๆ ของกำยานดอกสวรรค์ลอยอวลอยู่ทั่วห้องหออันโอ่อ่ากว้างขวาง ขณะที่เสียงดนตรีมงคลและเสียงเฉลิมฉลองจากท้องพระโรงด้านนอกค่อย ๆ แผ่วเบาลงตามกาลเวลาท้ายที่สุด เหลือเพียงความเงียบสงบอันเปี่ยมล้นด้วยความสุขและความอบอุ่นภายในตำหนักขององค์รัชทายาทมู่หรงชิงอวิ๋นในชุดเจ้าสาวสีแดงเพลิงปักลวดลายหงส์สวรรค์ด้วยด้ายทองคำอันวิจิตร นั่งอยู่บนขอบเตียงกว้างอย่างสง่างาม ปลายนิ้วเรียวงามลูบผ่านเนื้อผ้าไหมชั้นดี พลางยกยิ้มบาง ๆ อย่างอารมณ์ดีเมื่อนึกย้อนถึงเรื่องราวตลอดทั้งวัน ดวงตาคู่สวยก็ทอประกายระยับด้วยความสุขคืนนี้ไม่มีเสียงดาบปะทะกัน ไม่มีแผนการหักเหลี่ยมเฉือนคมกับศัตรู ไม่มีเงามืดของผู้คิดร้าย และไม่มีไอมารอันชั่วร้ายให้ต้องหวาดระแวงอีกต่อไปเหลือเพียงนางและบุรุษผู้เป็นดั่งบ้านของหัวใจเท่านั้นไม่นานนัก
เสียงดาบ เสียงคำรามของอสูร และเสียงกรีดร้องของกบฏดังประสานกันไปทั่วท้องฟ้ายามค่ำคืนไม่มีนักฆ่าคนใดสามารถย่างกรายเข้าใกล้เขตพระราชฐานชั้นในได้แม้แต่ก้าวเดียวกลับมายังภายในตำหนักบรรทม หลี่เฉิงอวี้จ้องจ้าวอวี้เฉินด้วยสายตาอาฆาตจนแทบมีเลือดไหลออกมา“อวี้เฉิน! วันนี้คือวันตายของเจ้า”เขาระเบิดพลังปราณทมิฬทั้งหมดในร่าง เส้นเลือดดำปูดโปนขึ้นทั่วลำคอและใบหน้า ไอมารหมุนวนกลายเป็นเงาอสูรคลุ้มคลั่งอยู่ด้านหลัง ก่อนจะทะยานเข้าฟาดฟันดาบมารใส่จ้าวอวี้เฉินดุจพายุคลั่ง แต่จ้าวอวี้เฉินกลับยืนนิ่งสนิทดวงตาสีทองของเขาเยือกเย็น สงบนิ่ง และไร้ความหวั่นไหว เขายกมือขวาขึ้นช้า ๆ ปลายนิ้วรวบรวมพลังบำเพ็ญตบะขั้นสูงสุด ดึงพลังจักรวาลรอบกายมาควบแน่นเป็นแสงสีทองเจิดจ้า“เจ้าใช้กลอุบายสกปรกทำร้ายผู้คนมากมาย ตอนนี้เมื่อต้องเผชิญหน้ากับพลังแท้จริง เจ้ามันก็เป็นเพียงมดปลวกที่ดิ้นรนอย่างน่าเวทนา”เปรี้ยง!ดัชนีปราณมังกรสวรรค์พุ่งทะลวงออกไปในพริบตาลำแสงสีทองเจาะเข้ากลางอกองค์ชายสามอย่างแม่นยำ พลังศักดิ์สิทธิ์ชำระล้างรากปราณทมิฬ วิญญาณมาร และความอาฆาตที่เกาะกินอยู่ในร่างเขาจนแตกสลายดาบมารหักสะบั้น เงาอสูรด้านหลังแต
ค่ำคืนเดียวกันนั้น กระดานอำนาจในเมืองหลวงพลิกคว่ำครั้งใหญ่ ตระกูลซ่งที่เคยรุ่งโรจน์พังทลายลงดั่งปราสาททราย องค์ชายสามสูญเสียทั้งกำลังคน เครือข่ายลับ และแผนการสำคัญที่สุดในชีวิตส่วนมังกรทองและหงส์เพลิงผู้ร่วมเคียงบ่าเคียงไหล่นอกจากจะกำจัดศัตรูตัวฉกาจได้สำเร็จแล้ว ยังเก็บเกี่ยวทรัพยากรล้ำค่าจากเหตุการณ์ครั้งนี้ได้อย่างเต็มเม็ดเต็มหน่วย เรียกได้ว่าได้ทั้งความสะใจ ได้ทั้งสมบัติล้ำค่า และได้เห็นศัตรูตกต่ำถึงขีดสุดอย่างงดงามที่สุดในคราเดียวกันความพินาศย่อยยับของจวนตระกูลซ่ง และการถูกจับกุมของจ้าวอวี้หาน กลายเป็นชนวนระเบิดลูกใหญ่ที่ผลักดันให้แผนการกบฏขององค์ชายสามหลี่เฉิงอวี้ ต้องถูกเร่งให้เปิดฉากขึ้นก่อนกำหนดอย่างไม่มีทางเลือกภายในตำหนักส่วนพระองค์ซึ่งถูกความมืดปกคลุมจนเย็นเยียบ แสงตะเกียงสีหม่นไหววูบอยู่เหนือโต๊ะไม้สลักลายมังกรดำ แผนที่วังหลวงผืนใหญ่ถูกกางแผ่อยู่ตรงหน้า บนนั้นเต็มไปด้วยหมุดเหล็กสีดำและรอยขีดเขียนแสดงเส้นทางลับเข้าสู่เขตพระราชฐานชั้นในองค์ชายสามยืนอยู่หน้าตารางหมากแผนการนั้นด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว ดวงตาแดงก่ำฉายแววโกรธแค้นและจนตรอก ทรัพยากรจำนวนมหาศาลที่สะสมมาหลายปีถูกทำลา
อักขระสีทองนับไม่ถ้วนที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียนเริ่มเปล่งประกายออกมาจากภายในเตาหลอมครืน...พลังปราณมังกรทองอันบริสุทธิ์ซึ่งหลับใหลอยู่ภายในวัตถุดิบเริ่มตื่นรู้และปะทะเข้ากับไฟปราณมารโดยตรงพลังศักดิ์สิทธิ์และพลังชั่วร้ายซึ่งเป็นขั้วตรงข้ามกันโดยสิ้นเชิงเริ่มบดขยี้และห้ำหั่นกันอย่างรุนแรงแรงดันภายในเตาหลอมพุ่งสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง“หืม”ปรมาจารย์โอสถเฒ่าชะงัก“เดี๋ยวก่อน”เขาก้มมองอักขระควบคุมไฟบนพื้น สีหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นซีดเผือด“เกิดอะไรขึ้น”“แรงดันปราณกำลังเพิ่มขึ้น!”“ไม่ดีแล้ว!”“อักขระควบคุมไฟเริ่มแตกร้าว”เส้นแสงสีทองและสีดำพุ่งตัดกันไปมาภายในเตา ราวกับมังกรทองกำลังต่อสู้กับอสูรร้ายใต้พิภพครืน! ครืน! ครืน!เตาหลอมทั้งใบสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยร้าวเริ่มปรากฏบนผิวสำริดทีละเส้น“หยุดการหลอมเดี๋ยวนี้”“คุมไม่อยู่แล้ว”“รีบถอย” เสียงร้องแตกตื่นดังระงมไปทั่วห้องใต้ดินจ้าวอวี้หานเบิกตากว้าง สัญชาตญาณแห่งผู้ฝึกตนระดับสูงร้องเตือนถึงอันตรายอย่างรุนแรง“ทุกคนถอยออกมา” แต่สายเกินไปแล้วตู้ม!!!!เสียงระเบิดดังกึกก้องราวฟ้าผ่าใส่แผ่นดิน เตาหลอมสำริดขนาดยักษ์ระเบิดแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ
“อสูรบุก คุ้มกันขบวนรถ!” เสียงดาบถูกชักออกจากฝักดังพร้อมกันทหารคุ้มกันพากันกรูเข้าปะทะ ทว่าอสูรเหล่านั้นกลับปราดเปรียวผิดปกติ พวกมันไม่ได้มุ่งเอาชีวิต หากแต่โจมตีเฉียดดวงตา ลำคอ และข้อมือ เพื่อดึงความสนใจทั้งหมดออกจากใจกลางขบวนรถความโกลาหลปะทุขึ้นในพริบตา และในจังหวะที่หัวใจของขบวนไร้ผู้ป้องกัน เงาร่างสองสายก็วาบผ่านเข้ามาภายใต้ค่ายกลพรางตาของหยกมังกรมู่หรงชิงอวิ๋นเคลื่อนไหวรวดเร็วราวสายลม มีดสั้นอาบพลังปราณในมือนางกรีดเปิดช่องลับใต้ท้องรถคันที่สามอย่างเงียบเชียบแผ่นไม้ถูกเปิดออก เผยให้เห็นหีบเหล็กกล้าที่มีอักขระคุ้มกันสลักแน่นหนาภายในหีบคือผงสารตั้งต้นสีม่วงคล้ำซึ่งแผ่กลิ่นอายเย็นเยียบของยามารออกมาอย่างรุนแรง“ลงมือเลย อวี้เฉิน”ชิงอวิ๋นส่งสัญญาณสั้น ๆ ขณะยืนระวังหลัง มืออีกข้างควบคุมอสูรลมให้ต้อนทหารทั้งหมดอยู่ในวงจำกัดอย่างแม่นยำจ้าวอวี้เฉินก้าวเข้ามา ดวงตาของเขาสว่างวาบด้วยแสงสีทอง ฝ่ามือข้างหนึ่งยกขึ้น ลมปราณมังกรทองอันบริสุทธิ์พุ่งออกไปห่อหุ้มหีบเหล็กกล้าทั้งหมด พลังบำเพ็ญตบะหมุนวนเป็นชั้น ๆ ค่อย ๆ ดึงไอพิษสีม่วงดำออกจากตัวยาอย่างไร้สุ้มเสียง อีกมือหนึ่งสะบัดผงสมุนไพรเสริม
หากยาชนิดนี้สำเร็จ มันจะสามารถบิดเบือนจิตใจมนุษย์ ควบคุมขุนนางและแม่ทัพบางส่วนให้กลายเป็นหุ่นเชิดได้เพื่อปกปิดร่องรอยทั้งหมด จ้าวเฉิงอวี้เลือกใช้ขบวนขนส่งวัตถุดิบก่อสร้างของตระกูลซ่งเป็นฉากบังหน้าตระกูลซ่งดำรงตำแหน่งเสนาบดีกรมโยธา ขบวนรถศิลาและไม้ก่อสร้างเข้าออกเมืองหลวงทุกวัน ไม่มีใครกล้าตรวจค้นอย่างละเอียด จึงกลายเป็นช่องทางที่สมบูรณ์แบบสำหรับลักลอบขนสินค้าต้องห้ามพวกเขามั่นใจว่าไม่มีผู้ใดมองเห็น แต่พวกเขาคิดผิดณ เขตยอดเขาสูงสุดของแขนงบำเพ็ญตบะ จ้าวอวี้เฉินกำลังนั่งสมาธิอยู่บนลานหินอ่อนทันใดนั้น ดวงตาของเขาก็ลืมขึ้น ประกายสีทองสว่างวาบผ่านนัยน์ตา มังกรทองตัวน้อยบนไหล่ยกหัวขึ้นทันที“กลิ่นอายมาร” อวี้เฉินพึมพำ“ปราณทมิฬ” สัมผัสจิตระดับสูงของเขาจับความผิดปกติได้อย่างชัดเจน แม้จะอยู่ห่างกันหลายยอดเขา แต่กลิ่นอายมารนั้นกลับคุ้นเคยจนยากจะลืม มันเหมือนกับกลิ่นอายของผู้ที่อยู่เบื้องหลังโศกนาฏกรรมในชาติก่อนทุกประการเขาไม่รอช้า ใช้วิชาตัวเบาทะยานลงจากยอดเขา มุ่งตรงไปยังแขนงอสูรทันทีภายในกระท่อมไม้ที่ได้รับการซ่อมแซมจนดูอบอุ่นกว่าสมัยก่อน มู่หรงชิงอวิ๋นกำลังนั่งตรวจบัญชีหินวิญญาณอย่างอ







