แชร์

3

last update วันที่เผยแพร่: 2026-06-15 14:56:24

“เกิดอะไรขึ้น” กู้ชิงหว่านที่เพิ่งกลับมาจากข้างนอกรีบเข้ามากอดลูกน้อยเอาไว้ในอ้อมแขน

“ลูกของเจ้าน่ะสิ ขี้ขโมย”

“เปล่านะขอรับท่านแม่ ท่านพ่อฟังความข้างเดียว เข้าข้างเมียน้อย” ประโยคนั้นเหมือนราดน้ำมันลงบนกองไฟ

“ไอ้ลูกอกตัญญู เรียกคนอื่นว่าเมียน้อยได้อย่างไรกัน” หลินเจิ้งอันโกรธจนหน้ามีด ฟาดแส้ใส่ลูกน้อย แต่กู้ชิงหว่านเอาตัวกำบังเอาไว้

“โอ๊ย!” นางร้องออกมาด้วยความเจ็บ หลินอวี้เฉินคิดในใจว่า อดทนหน่อยนะท่านแม่ ไอ้พ่อชั่วทำแบบนี้ท่านแม่จะได้หย่าได้เร็วขึ้น

ทันใดนั้น

“ท่านอ๋องเก้าเสด็จ” ทั้งลานหน้าจวนเงียบกริบ สายตานับสิบนับร้อยจับจ้องมาที่เด็กชายตัวเล็กซึ่งยืนสั่นอยู่ในอ้อมแขนของมารดาท่ามกลางฝูงชน

หลินอวี้เฉินก้มหน้า น้ำตาไหลอาบแก้ม ร่างเล็กสั่นไหวราวกับกำลังจะล้มลงทุกเมื่อ

หลินเจิ้งอันยืนแข็งอยู่ด้านหลัง แส้ในมือค้างกลางอากาศ สีหน้าเคร่งเครียด

ผู้คนโดยรอบแตกตื่นทันที รีบหลีกทางออกเป็นสองฝั่งโดยไม่รู้ตัว เกี้ยวหรูคันหนึ่งเคลื่อนเข้ามาช้า ๆ ลวดลายมังกรสลักงดงาม สง่างามจนไม่มีผู้ใดกล้าสบตา

หลินอวี้เฉินเงยหน้าขึ้น หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอก

เขาจำได้ จำได้อย่างชัดเจน ในชาติที่แล้ว คนผู้นี้คือคนที่อ่อนโยนกับมารดาของเขาที่สุด คือคนที่คอยช่วยเหลือเงียบ ๆ และในวันสุดท้าย คนที่มาช่วยแต่สายเกินไปก็คือท่านอ๋องเก้าผู้นี้

ภาพทหารบุกเข้าจวน ภาพโลหิตที่สาดกระเซ็น ภาพหลินเจิ้งอันและซูเหม่ยหลิงล้มลงสิ้นใจ ด้วยเงื้อมือของอ๋องเก้า ทุกอย่างยังคงติดอยู่ในความทรงจำ มือเล็กกำแน่น ครั้งนี้ เขาจะไม่ปล่อยให้ทุกอย่างสายเกินไปอีก

ม่านเกี้ยวถูกเลิกขึ้น บุรุษในชุดอ๋องก้าวลงมาอย่างสง่างาม ดวงตาล้ำลึกสงบนิ่ง แต่แฝงความเย็นเยียบของผู้ที่ผ่านสนามการเมืองมานับไม่ถ้วน

เขาคือจ้าวเหยียนอ๋อง อ๋องเก้าแห่งราชวงศ์ต้าเซิ่ง

ทันทีที่เท้าสัมผัสพื้น สายตาคมกริบมองผ่านผู้คน ก่อนจะหยุดลงที่เด็กชายที่อยู่ในอ้อมแขนมารดาตรงหน้าจวน

หลินอวี้เฉินไม่ลังเลอีก ร่างเล็กพุ่งออกไปทันที จนคนเป็นมารดาก็จับตัวเอาไว้ไม่ทัน

“ท่านอ๋อง!” เสียงเล็กตะโกนสั่นเครือ ก่อนที่เขาจะทรุดลงคุกเข่าตรงหน้าอย่างแรง

ปึก!

เขาก้มหน้าลง น้ำตาไหลไม่หยุด ไหลราวกับสายเลือดที่ไม่มีวันเหือดแห้ง

“ท่านอ๋อง…ช่วยข้าด้วย ช่วยท่านแม่ข้าด้วย” เสียงนั้นแหบสั่น จนแทบขาดหาย

“ข้าโดนใส่ร้าย ท่านพ่อจะฆ่าข้ากับท่านแม่ โบยท่านแม่จนเป็นแผล” กู้ชิงหว่านได้แต่ยืนตะลึง ลูกชายตัวน้อยที่ไม่เคยมีปากเสียงวันนี้กลับพูดเก่งเกินใคร จนแม้แต่นางเองก็พูดไม่ทัน

คำพูดของเด็กชายขาดเป็นช่วง ๆ ร่างเล็กสั่นไหวราวกับจะพังทลาย ศีรษะก้มลงต่ำ ดวงตาของหลินอวี้เฉินกลับวาวขึ้นด้วยความแค้น

นี่ไม่ใช่เพียงการร้องขอ แต่คือ “การเดิมพัน” ชะตาชีวิตของเขาและของมารดา

จ้าวเหยียนอ๋องชะงักไปเล็กน้อย สายตามองลงมายังเด็กชายตรงหน้าและหญิงสาวที่เขาแอบรักมานาน กู้ชิงหว่าน นางคือบุตรสาวอัครเสนาบดี พี่ชายทั้งสองของนางคือแม่ทัพผู้เกรียงไกร เป็นเพื่อนร่วมรบและผู้มีพระคุณช่วยชีวิตของเขาในสนามรบ

เขาเจอนางเมื่อหลายปีก่อน ก็ตกหลุมรักทันที คิดว่ารบชนะกลับจากศึกใหญ่ที่แดนตะวันออกจะขอพระราชทานสมรสจากพระบิดา แต่ปรากฏว่าพระบิดาพระราชทานสมรสให้กู้ชิงหว่านกับหลินเจิ้งอันไปเสียก่อนแล้ว เขาจึงพลาดโอกาสที่จะได้ครองคู่กับนาง เขาผิดเองที่ชะล่าใจ จนนางต้องแต่งกับคนอื่น

จ้าวเหยียนอ๋อง มองบุตรชายของหญิงสาวที่รักด้วยสายตารักใคร่ปนเอ็นดู เด็กน้อยแลดูน่าสงสารและน่าทะนุถนอม ร่างกายของอีกฝ่ายดูผ่ายผอม เหมือนอดมื้อกินมื้อ  เสื้อผ้าก็เปรอะเปื้อน และเสียงร้องไห้ที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง บางอย่างกระตุกใจเขาอย่างประหลาด

เขาก้าวเข้าไปใกล้โดยไม่รู้ตัว ก่อนจะย่อตัวลง มือใหญ่ยื่นออกไปประคองร่างเล็กที่สั่นไหวเอาไว้

“ลุกขึ้นก่อน” น้ำเสียงนั้นทุ้มต่ำ แต่แฝงความอ่อนโยนที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่ทันสังเกต

หลินอวี้เฉินชะงัก หัวใจเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง ความอบอุ่นจากฝ่ามือนั้น เหมือนกับในชาติที่แล้วไม่ผิดเพี้ยน

ครั้งนี้ เขาจะไม่ปล่อยมือจากคนผู้นี้อีก ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีใดก็ตาม สิ่งที่เขาต้องการในชาตินี้คือ ทำให้บุรุษผู้องอาจตรงหน้ามาเป็นบิดาของเขาแทนบิดาชั่วๆ อย่างหลินเจิ้งอันให้จงได้

ลานหน้าจวนเงียบกริบ สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังบุรุษสูงศักดิ์ที่เพิ่งก้าวลงจากเกี้ยว

จ้าวเหยียนอ๋อง กวาดสายตามองไปรอบด้านอย่างสงบนิ่ง ก่อนจะหยุดลงที่ร่างเล็กซึ่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่” น้ำเสียงนั้นราบเรียบแต่หนักแน่นพอให้ทุกคนรู้ว่าคำถามนี้ไม่ใช่สิ่งที่จะเลี่ยงได้

หลินอวี้เฉินเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาแดงก่ำ น้ำตาไหลไม่หยุด ราวกับเด็กที่ถูกบีบคั้นจนสุดทาง

“ท่านอ๋อง” เสียงเล็กสั่นเครือ

“ท่านพ่อจะฆ่าข้าเพราะถูกเมียน้อยกับลูกของนางยุยง” คำพูดนั้นทำให้ผู้คนรอบด้านสูดลมหายใจเฮือก

หลินเจิ้งอันหน้าถอดสี ก่อนจะรีบก้าวออกมา

“กระหม่อมขอพระราชทานอภัย!” เขารีบคุกเข่าลง

“เด็กคนนี้เพ้อเจ้อ พูดจาไร้สาระ เมียน้อยอะไรกัน ซูเหม่ยหลิงเป็นเพียงญาติผู้น้องของกระหม่อมพ่ะย่ะค่ะ นางตัวคนเดียวเป็นหม้ายสามีตาย มาจากชนบท หม่อมฉันกับท่านแม่สงสารนาง จึงรับน้องมาอยู่ด้วยกันที่จวน”

ก่อนหันไปตะโกนเสียงเข้ม

“อวี้เฉิน! มานี่” น้ำเสียงนั้นแฝงไปด้วยคำสั่งและการข่มขู่ แต่หลินอวี้เฉินกลับขยับตัวถอย

เพียงเสี้ยววินาทีเขาก็วิ่งตรงไปหาอีกคน

พรึ่บ!

มือเล็กคว้าชายอาภรณ์ของจ้าวเหยียนอ๋องแน่น ก่อนจะทรุดลงกอดขาอีกฝ่ายเอาไว้แน่น

“ข้าไม่ได้โกหก!” เขาตะโกนเสียงสั่น

“ข้าได้ยินกับหู!” ทั้งลานเงียบงัน

“น้าเหม่ยหลิงกับท่านพ่อ” เสียงเล็กขาดเป็นช่วง ๆ ราวกับหวาดกลัวเกินจะพูด

“พวกเขาบอกว่าจะกำจัดข้ากับท่านแม่ ท่านพ่อจะให้น้าเหม่ยหลิงเป็นฮูหยินเอกให้อวี้หานขึ้นมาแทนข้าซึ่งเป็นทายาทของจวน” คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดกลางลาน

ซูเหม่ยหลิงหน้าซีดลงทันที

“เจ้าพูดเหลวไหลอะไร!” นางตวาด แต่สายตาของผู้คนเริ่มเปลี่ยนไปแล้ว

หลินอวี้เฉินก้มหน้าลงแนบพื้น ไหล่เล็กสั่นไหวไม่หยุด

“ข้ากลัว” เสียงนั้นแผ่วเบา

“ข้าไม่ได้ขโมยพู่กันแต่ท่านพ่อก็จะโบยข้า ถ้าข้ากลับเข้าไปในจวน ข้ากับท่านแม่ต้องตายแน่ ๆ ก่อนหน้านั้นก็อดมื้อกินมื้อ น้าเหม่ยหลิงกับอวี้หานได้กินแต่ของดี ๆ ใส่เสื้อผ้าดี ๆ ได้ของเล่นดี ๆ แต่ข้ากับแม่อด ๆ อยากก ๆ ทั้งที่เงินในจวนก็เป็นเงินสินเดิมของท่านแม่ ในจวนไม่มีเงินก็ให้ท่านแม่ออกเงินให้ตลอด” เด็กน้อยพูดออกมาเหมือนไร้เดียงสา แต่นั่นคือสิ่งที่เขากับมารดาต้องทนรับมาตลอดหลายปี ได้ย้อนเวลากลับมาในคราวนี้เขาจะไม่ยอมทนอีกต่อไปแล้ว คำพูดแต่ละคำนั้นเหมือนค่อย ๆ กดทับลงบนหัวใจของผู้ฟัง

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • มังกรหวนคืน   35

    บัดนี้ มังกรหวนคืนสู่บัลลังก์อย่างสง่างาม เคียงคู่หงส์เพลิงผู้เลอโฉม เฉลียวฉลาด และเจ้าเล่ห์ ร่วมกันครองแผ่นดินอันมั่งคั่ง รุ่งเรือง และผาสุกตราบนานเท่านานราตรีอันแสนอบอุ่นปกคลุมทั่ววังหลัง โคมไฟมงคลสีแดงชาดแขวนเรียงรายอยู่ใต้ชายคา ส่องประกายแสงนวลตาพริ้วไหวไปตามสายลมอ่อนแห่งฤดูใบไม้ผลิ กลิ่นหอมจาง ๆ ของกำยานดอกสวรรค์ลอยอวลอยู่ทั่วห้องหออันโอ่อ่ากว้างขวาง ขณะที่เสียงดนตรีมงคลและเสียงเฉลิมฉลองจากท้องพระโรงด้านนอกค่อย ๆ แผ่วเบาลงตามกาลเวลาท้ายที่สุด เหลือเพียงความเงียบสงบอันเปี่ยมล้นด้วยความสุขและความอบอุ่นภายในตำหนักขององค์รัชทายาทมู่หรงชิงอวิ๋นในชุดเจ้าสาวสีแดงเพลิงปักลวดลายหงส์สวรรค์ด้วยด้ายทองคำอันวิจิตร นั่งอยู่บนขอบเตียงกว้างอย่างสง่างาม ปลายนิ้วเรียวงามลูบผ่านเนื้อผ้าไหมชั้นดี พลางยกยิ้มบาง ๆ อย่างอารมณ์ดีเมื่อนึกย้อนถึงเรื่องราวตลอดทั้งวัน ดวงตาคู่สวยก็ทอประกายระยับด้วยความสุขคืนนี้ไม่มีเสียงดาบปะทะกัน ไม่มีแผนการหักเหลี่ยมเฉือนคมกับศัตรู ไม่มีเงามืดของผู้คิดร้าย และไม่มีไอมารอันชั่วร้ายให้ต้องหวาดระแวงอีกต่อไปเหลือเพียงนางและบุรุษผู้เป็นดั่งบ้านของหัวใจเท่านั้นไม่นานนัก

  • มังกรหวนคืน   34

    เสียงดาบ เสียงคำรามของอสูร และเสียงกรีดร้องของกบฏดังประสานกันไปทั่วท้องฟ้ายามค่ำคืนไม่มีนักฆ่าคนใดสามารถย่างกรายเข้าใกล้เขตพระราชฐานชั้นในได้แม้แต่ก้าวเดียวกลับมายังภายในตำหนักบรรทม หลี่เฉิงอวี้จ้องจ้าวอวี้เฉินด้วยสายตาอาฆาตจนแทบมีเลือดไหลออกมา“อวี้เฉิน! วันนี้คือวันตายของเจ้า”เขาระเบิดพลังปราณทมิฬทั้งหมดในร่าง เส้นเลือดดำปูดโปนขึ้นทั่วลำคอและใบหน้า ไอมารหมุนวนกลายเป็นเงาอสูรคลุ้มคลั่งอยู่ด้านหลัง ก่อนจะทะยานเข้าฟาดฟันดาบมารใส่จ้าวอวี้เฉินดุจพายุคลั่ง แต่จ้าวอวี้เฉินกลับยืนนิ่งสนิทดวงตาสีทองของเขาเยือกเย็น สงบนิ่ง และไร้ความหวั่นไหว เขายกมือขวาขึ้นช้า ๆ ปลายนิ้วรวบรวมพลังบำเพ็ญตบะขั้นสูงสุด ดึงพลังจักรวาลรอบกายมาควบแน่นเป็นแสงสีทองเจิดจ้า“เจ้าใช้กลอุบายสกปรกทำร้ายผู้คนมากมาย ตอนนี้เมื่อต้องเผชิญหน้ากับพลังแท้จริง เจ้ามันก็เป็นเพียงมดปลวกที่ดิ้นรนอย่างน่าเวทนา”เปรี้ยง!ดัชนีปราณมังกรสวรรค์พุ่งทะลวงออกไปในพริบตาลำแสงสีทองเจาะเข้ากลางอกองค์ชายสามอย่างแม่นยำ พลังศักดิ์สิทธิ์ชำระล้างรากปราณทมิฬ วิญญาณมาร และความอาฆาตที่เกาะกินอยู่ในร่างเขาจนแตกสลายดาบมารหักสะบั้น เงาอสูรด้านหลังแต

  • มังกรหวนคืน   33

    ค่ำคืนเดียวกันนั้น กระดานอำนาจในเมืองหลวงพลิกคว่ำครั้งใหญ่ ตระกูลซ่งที่เคยรุ่งโรจน์พังทลายลงดั่งปราสาททราย องค์ชายสามสูญเสียทั้งกำลังคน เครือข่ายลับ และแผนการสำคัญที่สุดในชีวิตส่วนมังกรทองและหงส์เพลิงผู้ร่วมเคียงบ่าเคียงไหล่นอกจากจะกำจัดศัตรูตัวฉกาจได้สำเร็จแล้ว ยังเก็บเกี่ยวทรัพยากรล้ำค่าจากเหตุการณ์ครั้งนี้ได้อย่างเต็มเม็ดเต็มหน่วย เรียกได้ว่าได้ทั้งความสะใจ ได้ทั้งสมบัติล้ำค่า และได้เห็นศัตรูตกต่ำถึงขีดสุดอย่างงดงามที่สุดในคราเดียวกันความพินาศย่อยยับของจวนตระกูลซ่ง และการถูกจับกุมของจ้าวอวี้หาน กลายเป็นชนวนระเบิดลูกใหญ่ที่ผลักดันให้แผนการกบฏขององค์ชายสามหลี่เฉิงอวี้ ต้องถูกเร่งให้เปิดฉากขึ้นก่อนกำหนดอย่างไม่มีทางเลือกภายในตำหนักส่วนพระองค์ซึ่งถูกความมืดปกคลุมจนเย็นเยียบ แสงตะเกียงสีหม่นไหววูบอยู่เหนือโต๊ะไม้สลักลายมังกรดำ แผนที่วังหลวงผืนใหญ่ถูกกางแผ่อยู่ตรงหน้า บนนั้นเต็มไปด้วยหมุดเหล็กสีดำและรอยขีดเขียนแสดงเส้นทางลับเข้าสู่เขตพระราชฐานชั้นในองค์ชายสามยืนอยู่หน้าตารางหมากแผนการนั้นด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว ดวงตาแดงก่ำฉายแววโกรธแค้นและจนตรอก ทรัพยากรจำนวนมหาศาลที่สะสมมาหลายปีถูกทำลา

  • มังกรหวนคืน   32

    อักขระสีทองนับไม่ถ้วนที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียนเริ่มเปล่งประกายออกมาจากภายในเตาหลอมครืน...พลังปราณมังกรทองอันบริสุทธิ์ซึ่งหลับใหลอยู่ภายในวัตถุดิบเริ่มตื่นรู้และปะทะเข้ากับไฟปราณมารโดยตรงพลังศักดิ์สิทธิ์และพลังชั่วร้ายซึ่งเป็นขั้วตรงข้ามกันโดยสิ้นเชิงเริ่มบดขยี้และห้ำหั่นกันอย่างรุนแรงแรงดันภายในเตาหลอมพุ่งสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง“หืม”ปรมาจารย์โอสถเฒ่าชะงัก“เดี๋ยวก่อน”เขาก้มมองอักขระควบคุมไฟบนพื้น สีหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นซีดเผือด“เกิดอะไรขึ้น”“แรงดันปราณกำลังเพิ่มขึ้น!”“ไม่ดีแล้ว!”“อักขระควบคุมไฟเริ่มแตกร้าว”เส้นแสงสีทองและสีดำพุ่งตัดกันไปมาภายในเตา ราวกับมังกรทองกำลังต่อสู้กับอสูรร้ายใต้พิภพครืน! ครืน! ครืน!เตาหลอมทั้งใบสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยร้าวเริ่มปรากฏบนผิวสำริดทีละเส้น“หยุดการหลอมเดี๋ยวนี้”“คุมไม่อยู่แล้ว”“รีบถอย” เสียงร้องแตกตื่นดังระงมไปทั่วห้องใต้ดินจ้าวอวี้หานเบิกตากว้าง สัญชาตญาณแห่งผู้ฝึกตนระดับสูงร้องเตือนถึงอันตรายอย่างรุนแรง“ทุกคนถอยออกมา” แต่สายเกินไปแล้วตู้ม!!!!เสียงระเบิดดังกึกก้องราวฟ้าผ่าใส่แผ่นดิน เตาหลอมสำริดขนาดยักษ์ระเบิดแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ

  • มังกรหวนคืน   31

    “อสูรบุก คุ้มกันขบวนรถ!” เสียงดาบถูกชักออกจากฝักดังพร้อมกันทหารคุ้มกันพากันกรูเข้าปะทะ ทว่าอสูรเหล่านั้นกลับปราดเปรียวผิดปกติ พวกมันไม่ได้มุ่งเอาชีวิต หากแต่โจมตีเฉียดดวงตา ลำคอ และข้อมือ เพื่อดึงความสนใจทั้งหมดออกจากใจกลางขบวนรถความโกลาหลปะทุขึ้นในพริบตา และในจังหวะที่หัวใจของขบวนไร้ผู้ป้องกัน เงาร่างสองสายก็วาบผ่านเข้ามาภายใต้ค่ายกลพรางตาของหยกมังกรมู่หรงชิงอวิ๋นเคลื่อนไหวรวดเร็วราวสายลม มีดสั้นอาบพลังปราณในมือนางกรีดเปิดช่องลับใต้ท้องรถคันที่สามอย่างเงียบเชียบแผ่นไม้ถูกเปิดออก เผยให้เห็นหีบเหล็กกล้าที่มีอักขระคุ้มกันสลักแน่นหนาภายในหีบคือผงสารตั้งต้นสีม่วงคล้ำซึ่งแผ่กลิ่นอายเย็นเยียบของยามารออกมาอย่างรุนแรง“ลงมือเลย อวี้เฉิน”ชิงอวิ๋นส่งสัญญาณสั้น ๆ ขณะยืนระวังหลัง มืออีกข้างควบคุมอสูรลมให้ต้อนทหารทั้งหมดอยู่ในวงจำกัดอย่างแม่นยำจ้าวอวี้เฉินก้าวเข้ามา ดวงตาของเขาสว่างวาบด้วยแสงสีทอง ฝ่ามือข้างหนึ่งยกขึ้น ลมปราณมังกรทองอันบริสุทธิ์พุ่งออกไปห่อหุ้มหีบเหล็กกล้าทั้งหมด พลังบำเพ็ญตบะหมุนวนเป็นชั้น ๆ ค่อย ๆ ดึงไอพิษสีม่วงดำออกจากตัวยาอย่างไร้สุ้มเสียง อีกมือหนึ่งสะบัดผงสมุนไพรเสริม

  • มังกรหวนคืน   30

    หากยาชนิดนี้สำเร็จ มันจะสามารถบิดเบือนจิตใจมนุษย์ ควบคุมขุนนางและแม่ทัพบางส่วนให้กลายเป็นหุ่นเชิดได้เพื่อปกปิดร่องรอยทั้งหมด จ้าวเฉิงอวี้เลือกใช้ขบวนขนส่งวัตถุดิบก่อสร้างของตระกูลซ่งเป็นฉากบังหน้าตระกูลซ่งดำรงตำแหน่งเสนาบดีกรมโยธา ขบวนรถศิลาและไม้ก่อสร้างเข้าออกเมืองหลวงทุกวัน ไม่มีใครกล้าตรวจค้นอย่างละเอียด จึงกลายเป็นช่องทางที่สมบูรณ์แบบสำหรับลักลอบขนสินค้าต้องห้ามพวกเขามั่นใจว่าไม่มีผู้ใดมองเห็น แต่พวกเขาคิดผิดณ เขตยอดเขาสูงสุดของแขนงบำเพ็ญตบะ จ้าวอวี้เฉินกำลังนั่งสมาธิอยู่บนลานหินอ่อนทันใดนั้น ดวงตาของเขาก็ลืมขึ้น ประกายสีทองสว่างวาบผ่านนัยน์ตา มังกรทองตัวน้อยบนไหล่ยกหัวขึ้นทันที“กลิ่นอายมาร” อวี้เฉินพึมพำ“ปราณทมิฬ” สัมผัสจิตระดับสูงของเขาจับความผิดปกติได้อย่างชัดเจน แม้จะอยู่ห่างกันหลายยอดเขา แต่กลิ่นอายมารนั้นกลับคุ้นเคยจนยากจะลืม มันเหมือนกับกลิ่นอายของผู้ที่อยู่เบื้องหลังโศกนาฏกรรมในชาติก่อนทุกประการเขาไม่รอช้า ใช้วิชาตัวเบาทะยานลงจากยอดเขา มุ่งตรงไปยังแขนงอสูรทันทีภายในกระท่อมไม้ที่ได้รับการซ่อมแซมจนดูอบอุ่นกว่าสมัยก่อน มู่หรงชิงอวิ๋นกำลังนั่งตรวจบัญชีหินวิญญาณอย่างอ

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status