11

ในใจของจอมทัพหนุ่มใหญ่ผุดความซาบซึ้งระคนละอายใจอย่างถึงที่สุด เสนาบดีกู้เหวินชางนอกเสียจากจะเป็นสหายที่เขาไว้วางใจ ฝากฝังให้ช่วยดูแลบุตรชายในยามที่เขาต้องไปตรากตรำทำศึกอยู่ชายแดนแล้ว ยามที่เขาตกอับถึงขีดสุด ใกล้สิ้นลมเพราะพิษร้ายเช่นนี้ อีกฝ่ายก็ยังเป็นผู้เดียวในใต้หล้าที่ยอมอ้าแขนรับพาร่างอันน่ารังเกียจของเขากลับมาชุบชีวิตที่จวนเสนาบดี โดยไม่นึกหวาดกลัวพิษร้ายแรงเลยแม้แต่น้อย

หากแม้นเขามีโอกาสรอดชีวิต ได้รักษาตัวจนหายดี เขาจะต้องทดแทนบุญุคุณสองพ่อลูกคู่นี้อย่างถึงที่สุดแน่...

ขุนศึกใหญ่หลับ ๆ ตื่น ๆ ในรถม้า จนกระทั่งถูกพาตัวมายังเรือนแพทย์ที่แบ่งแยกเป็นสัดส่วน

ด้านหน้าคือเรือนปรุงยาที่ตั้งเตาไฟเคี่ยวโอสถ ตัวหลังคาขยับยกสูงเปิดโล่งตรงกึ่งกลาง เพื่อปล่อยให้กลิ่นควันขมปร่าของสมุนไพรรวมถึงไอพิษให้ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า ห้องพักรับรองคนไข้ที่อยู่ติดกันมีหน้าต่างไม้บานใหญ่รับลม เมื่อเปิดประตูในฝั่งตรงกันข้ามแล้ว อากาศภายในห้องนับว่าถ่ายเทเป็นอย่างดี

หากผู้ป่วยจะทำกิจธุระส่วนตัวบริเวณระเบียงด้านหลัง หรือผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ก็เดินไปเพียงไม่กี่ก้าว ตรงมุมห้องมีอ่างไม้ใส่น้ำสะอาด ชุดสีขาวทำจากผ้าป่านและผ้าไหม้สวมใส่สบายพับอยู่บนเก้าอี้ในอีกฝั่งหนึ่ง

เสวียเฉิงทอดสายตาที่พร่าเลือน ลอบมองดรุณีน้อยไม่วางตา เห็นนางสวมผ้าขาวปิดบังใบหน้ามิดชิด เดินไปเดินมาหยิบจับสมุนไพรและอ่างน้ำด้วยท่วงท่าคล่องแคล่วชำนาญ ราวกับว่านางเป็นหมอมาทั้งชีวิตก็มิปาน

ในทุกครั้งทั้งก่อนและหลังการเข้ามาก้มหน้าตรวจดูเข็มเงินบนแผ่นอกแกร่งของเขา คุณหนูเล็กผู้นี้จะหันไปใช้น้ำโอสถทำความสะอาดมือของตนเองชนิดไม่ตกหล่นเลยสักคราเดียว ทั้งยังหลีกเลี่ยงการสัมผัสโลหิตพิษโดยตรงด้วยการหาถุงมือมาสวม

ส่วนพวกผ้าปูและผ้านวมหนาที่เปรอะเปื้อนโลหิตพิษนั้นนางสั่งการให้บ่าวรับใช้นำไปเผาทิ้งในป่า ห่างจากจวนไปเสียหน่อย ไม่มีบ้านเรือนพำนักอาศัย พร้อมกำชับเด็ดขาดห้ามมิให้ผู้ใดสัมผัสมัน นางไม่เลือกที่จะซักมันแล้วนำกลับมาใช้ ด้วยความที่ยุคนี้คงไม่มียาฆ่าเชื้อโรคขนานแรง อีกทั้งนางเองก็ยังไม่รู้ว่าจะมีเชื้อพิสดารเหนือจินตนาการหรือไม่ โลกที่นางหลุดเข้ามาดันเป็นละครสั้นแฟนตาซีแนวตั้ง ไม่ใช่ซีรีส์ฟอร์มยักษ์แนวโบราณอิงประวัติศาสตร์... ต้องโทษไอ้ผู้กำกับตัวดีนั่น!

“พวกเจ้าไปจัดเตรียมเสื้อผ้ามาผลัดเปลี่ยนให้คนป่วยด้วย เสื้อไม่ต้องมาก เน้นแค่กางเกงก็พอ” นางหันไปสั่งบ่าวรับใช้อย่างตรงไปตรงมา ขณะที่ยังวุ่นวายอยู่หน้าเตาปรุงยา เป็นพวกบ่าวที่อายแทนเสียเอง ดรุณีน้อยวัยสิบสี่ปีก้มหน้าถามคุณหนู

“แล้วพวกชั้นในบุรุษเล่าเจ้าคะ?”

คนยุคโบราณนี่ใส่ชั้นในไหมนะ?

หมิงอวี้ขมวดคิ้วมุ่น ก่อนที่ความทรงจำของยัยคุณหนูสมองนิ่มจะไหลเข้ามาในหัว

มีฉากหนึ่งที่นางไปเดินตลาดหาซื้อผ้าต่วน ผ้าไหมเนื้อบาง นิยมใช้ในหมู่ขุนศึกและชนชั้นสูง เนื้อสัมผัสนุ่มนิ่มนุ่มนวล ทนทานต่อการขยับกาย ยังมีกางเกงเป้าเปิด  กางเกงขาสั้นสำหรับขี่ม้า เปิดโล่งช่วงเป้าเพื่อความสะดวกในการขับถ่ายและการขี่อาชาศึก ทั้งยังป้องกันการเสียดสีของเนื้อต้นขากับอานม้าได้เป็นอย่างดี

คุณหนูผู้นี้เดินเข้าร้านขายเสื้อผ้าบุรุษอย่างหน้าไม่อาย แถมทำตาโตเป็นไข่ห่าน!

เมื่อนึกถึงอุปนิสัยหื่นกามจนน่าเอือมระอาของคุณหนูลามกนี่แล้ว คุณหมอสาวถึงกับถอนหายใจยาว...

“ยังไม่ต้อง รอให้อาการของท่านแม่ทัพดีขึ้นก่อน ค่อยไปแจ้งคนสนิทของเขาให้นำเสื้อผ้ามา ระหว่างนี้ใช้เสื้อผ้าในจวนเราเงียบ ๆ เอาของพี่ชายข้าก็ได้ เรื่องนี้ยังต้องเป็นความลับจนกว่าทางราชสำนักจะบอกว่าเปิดเผยได้”

“เจ้าค่ะคุณหนู”

พอสาวใช้เดินถอยจากไป เจ้าของร่างบางในชุดผ้าป่านเนื้อดีก็หันไปจัดเรียงอุปกรณ์การแพทย์ในยุคโบราณให้เป็นระเบียบ ทั้งเข็มเงินชั้นดี ถ้วยยาสมุนไพรที่วางรายเรียงหลังทำความสะอาดดีแล้ว เมื่อต้องรักษาคนไข้ด้วยวิถีแพทย์อันจำเป็นเช่นนี้

ครั้นพอครุ่นคิดถึงสำรับอาหารอ่อนบำรุงกำลังที่จะช่วยฟื้นฟูระบบย่อยอาหารอันอ่อนแอของคนเจ็บให้กลับคืนมา นางกวักมือเรียกชิงชิง สาวใช้คนสนิทที่ยืนรอรับคำสั่งอยู่ไม่ไกล

“ชิงชิง เจ้ารีบไปที่โรงครัว สั่งให้คนต้มโจ๊กซันเหย้าพุทราแดงขึ้นมาสำรับหนึ่ง เคี้ยวข้าวต้มให้เนียนละเอียดที่สุดเท่าที่จะทำได้ อย่าเพิ่งใส่น้ำตาลนะ เน้นรสชาติอุ่นละมุนบำรุงม้ามและกระเพาะอาหารเป็นหลัก ร่างกายของท่านแม่ทัพใหญ่ยังอ่อนแอเกินกว่าจะย่อยของหนัก”

“บ่าวจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะคุณหนู!”

ชิงชิงรับคำสั่งด้วยความกระตือรือร้น พลางรีบหมุนตัววิ่งตรงไปยังโรงครัวทันที ทิ้งให้ท่านแม่ทัพใหญ่ที่นอนซมอยู่บนเตียงลอบมองตามแผ่นหลังบางของหมอหญิงตัวน้อยและเหล่าสาวใช้ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง

หมิงอวี้ขยับก้าวเดินกลับมาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียงคนไข้อีกครั้ง นางโน้มกายเข้าไปใกล้เพื่อตรวจดูอาการของคนเจ็บอย่างละเอียดรอบคอบ

แม้นางจะใช้ผ้าผืนหนาปิดบังดวงหน้าไปครึ่ง ทว่ารูปโฉมส่วนบนที่โผล่พ้นขอบผ้าขาวขึ้นมากลับงดงามโดดเด่นสะดุดตา โดยเฉพาะดวงตากลมโตคู่สวยที่ทอประกายสุกใสภายใต้แพขนตางอนงาม โครงหน้าส่วนที่เหลือของนางนั้นละม้ายคล้ายคลึงกับกู้เหวินชางผู้เป็นบิดาที่หล่อเหลาคมคายปานพิมพ์เดียวกัน

“รู้สึกสบายตัวขึ้นหรือไม่เจ้าคะ? พิษของท่านถูกขับออกมามากแล้ว เพียงแต่... ยังมีส่วนที่ฝังลึกลงในกระดูก ข้าลองใช้เทียบยาสูตรพิเศษจากแม่เฒ่าแปลกหน้าผู้นั้น ดูจากสัดส่วนของตัวยาแล้ว ข้าคิดว่ามันน่าจะได้ผลนะ”