14

คุณหมอสาวพยายามสูดลมหายใจเข้าลึก นึกบ่นประชดประชันอยู่ในใจ...

โลกยุคโบราณนี่ช่างลำบากแท้! หากเป็นในโรงพยาบาลใหญ่ คงจะมีบุรุษพยาบาลมาคอยช่วยเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้คนไข้หล่อล่ำเคสวิกฤตไปแล้ว นางก็คงไม่ต้องมาเปลืองเนื้อเปลืองตัว นั่งลูบไล้แม่ทัพหนุ่มหล่อล่ำบึ้กให้หัวใจเต้นผิดจังหวะเยี่ยงนี้ นี่คงจะเป็นรางวัลการรักษาพิษให้เขาใช่ไหม?

เสวียเฉิงรู้สึกเขินอายกับสายตาใคร่รู้ของนาง ครู่นั้นลอนกล้ามท้องตึงแน่นสมชายชาตรีขยับไหวตามจังหวะลมหายใจเข้าออก เขาเลยนอนนิ่งแข็งค้างไปทั้งตัว

เมื่อแขนเสื้อขวาของนางเฉียดกรายผ่านผิวเนื้อร้อนผ่าวตรงบ่ากว้าง ทิ้งความนุ่มนวลเอาไว้ บุรุษวัยสามสิบห้าปีถึงกับสูดลมหายใจติดขัด แม้กระทั่งกายแกร่งช่วงล่างก็ฟื้นตื่นขึ้นมา โชคดีที่นางไม่ทันสังเกตเห็น

ในที่สุดแม่ทัพใหญ่ก็ทนรับอารมณ์ปั่นป่วนเสียวซ่านต่อไปไม่ไหว เผลอเอ่ยขัดขึ้นพร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างอกสั่นขวัญแขวน

“พะ... พอแล้ว... คุณหนู ไม่ต้องเช็ดแล้ว ข้าสบายตัวขึ้นมากแล้ว”

แม้เขาจะมั่นใจในตนเองดีว่าไม่มีวันกล้ากระทำการล่วงเกินนางเด็ดขาด... โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ตระกูลเว่ยของตนนั้นทำผิดบาปต่อนางอย่างมหันต์จนเกินอภัย ในส่วนลึกของใจเขาได้แต่เฝ้าคิดซ้ำ ๆ ว่าอยากจะทำคุณงามความดีเรื่องใดก็ได้ เพื่อชดเชยไถ่โทษให้นาง

หากจวนแม่ทัพของเขามีฮูหยินน้อยที่แสนน่ารักเอาอกเอาใจเก่ง ทั้งยังมีวิชาแพทย์เก่งกาจล้ำเลิศถึงเพียงนี้... หากว่าเขาสามารถออกหน้าแต่งงานแทนบุตรชาย... จะนับเป็นวาสนาอันประเสริฐที่สุดในชีวิตเพียงใด!

แม่ทัพใหญ่ครุ่นคิดไม่ทันไร เสียงฝีเท้าหนัก ๆ และเสียงเซ็งแซ่ของบ่าวรับใช้ดังแว่วมาจากทางด้านหน้า บานประตูไม้ถูกผลักออกด้วยมือของสาวใช้คนสนิทวัยสิบห้าปี ชิงชิงวิ่งพรวดพราดเข้ามาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก

“แย่แล้วเจ้าค่ะคุณหนู! คุณชายใหญ่บุกมาถึงหน้าเรือนรับรอง องครักษ์ประจำจวนต้านไม่ไหวแล้วเจ้าค่ะ ขนาดว่าพี่เฟยพี่เจิ้ง เจียห่าวจับเขามัดไว้แล้วส่งกลับจวนทุกวัน ผ่านไปไม่กี่วันเขาก็ดึงดันมาอีก เขามารอพบคุณหนูเป็นอาทิตย์แล้ว แถมดื้อแพ่งไม่ยอมกลับไปเสียที จะใช้ไม้แข็งลงมือทุบตีคุณชายใหญ่จวนแม่ทัพเว่ยก็ไม่ได้ พี่ชายองครักษ์ทำได้เพียงขวางเขาเอาไว้เท่านั้นเจ้าค่ะ”

หมิงอวี้เร่งลุกไปล้างมือด้วยน้ำเกลือและน้ำสมุนไพร นางขัดถูทุกซอกนิ้วอย่างช้า ๆ แววตาคู่สวยไร้ซึ่งความตื่นตระหนก พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเนือย ๆ “เขาไม่รู้ข่าวคราวจากในวังหลวงเลยหรืออย่างไร... ข้ากำลังมีคนเจ็บอาการวิกฤตที่ต้องดูแลรักษาอย่างใกล้ชิด?”

“คุณชายใหญ่ทราบแก่ใจดีเจ้าค่ะคุณหนู แต่เขาดื้อรั้นเอาแต่ใจเหลือเกิน คนในจวนพากันปวดหัวจนทนไม่ไหวแล้วเจ้าค่ะ” ข้ารับใช้ตัวน้อยละล่ำละลักรายงานอย่างเอือมระอาเต็มประดา ตาเหลือบมองไปทางร่างกำยำของเสวียเฉิงที่นอนฟังนิ่ง ๆ บนเตียงด้วยความระมัดระวัง ก่อนจะเอ่ยปากเล่าต่อ “...เขาประกาศกร้าวว่าจะเข้ามาเจรจากับคุณหนูเรื่องของแม่นางเหลียนฮวาผู้นั้นให้รู้ความ เพียงขอให้คุณหนูยอมรับปากว่าจะยินยอมให้นางแต่งเข้าจวนมาเป็นภรรยาเท่าเทียม... เขาจึงจะยอมกลับเจ้าค่ะ”

“ไอ้คุณชายบ้านี่... ทำตัววุ่นวายเกะกะจริง ๆ ไม่มีใครสั่งสอนมันเรื่องคุณธรรมเลยรึไง”

บิดา... หนุ่มใหญ่วัยสามสิบห้าปีที่ไม่เคยสั่งสอนบุตรด้วยตนเอง ถึงกับสะดุ้งสุดตัว ก่อนที่เขาจะปิดตานอนนิ่ง แสร้งทำเป็นตายไปเสียอย่างนั้น

ถึงจะโดนเหน็บแนมเข้าอย่างจัง ในใจเขาคงอยากจะรู้นักว่าคุณหนูเล็กสกุลกู้ผู้นี้... ผู้ซึ่งเขาเคยพบยามนางเป็นเพียงเด็กสาวตัวน้อยผู้แสนแก่นแก้ว มีบิดาคอยตามอกตามใจจนจวนแทบแตก จะมีวิธีจัดการกับไอ้ลูกตัวดีของเขาอย่างไร

“ให้เขาเข้ามา... เดี๋ยวข้าจัดการเอง”

หมิงอวี้หันไปเอ่ยสั่งสาวใช้คนสนิท นางลุกขึ้นยืนสุดความสูงแล้วเอื้อมไปดึงผ้าม่านมุ้งเนื้อหนา ขยับลงมาบดบังรอบเตียงเอาไว้อย่างมิดชิด ปิดกั้นทัศนียภาพภายนอกจนมิอาจมองเห็นคนไข้ร่างกำยำข้างในแม้ปลายเส้นผม นางเอ่ยผ่านผ้าม่านมุ้งที่กั้นขวางนั้นด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

“ท่านเป็นคนไข้ของข้า ดังนั้นนอนนิ่ง ๆ... ห้ามเข้ามายุ่งเกี่ยวเด็ดขาด”

------------

ทางด้านนอกเรือนแพทย์ อวี่เจ๋อกำลังเดินงุ่นง่านพลางเก็บกักความอัดอั้นตันใจเอาไว้เต็มอก

โดยปกติแล้วไม่เกินสองถึงสามวัน เขาต้องได้เห็นใบหน้าคลั่งรักของกู้หมิงอวี้วิ่งโร่เข้ามาหา คอยหยิบยื่นของฝากราคาแพง นางจะนำผ้าปักฝีมือประณีตชั้นดี ตั๋วเงิน หรือข้าวของเครื่องใช้ล้ำค่ามาปรนเปรอเขาไม่เคยขาด

อันที่จริงคุณชายใหญ่ตระกูลเว่ยมิใช่คนร่ำรวยเงินทองล้นฟ้าอันใด แต่ก็มิได้อดอยากยากจน ลำพังเบี้ยหวัดและเงินทองที่บิดาส่งมาให้จากชายแดนก็นับว่าเพียงพอสำหรับยังชีพ พื้นเพเขาเป็นคนตรงไปตรงมา ไม่ชอบก็บอกว่าไม่ชอบ เขาจึงเอ่ยปากปฏิเสธขับไล่นางไปอย่างเย็นชา ไม่เหลือเยื่อใยให้สตรีสมองนิ่มผู้นั้นได้เห็น ซึ่งนางก็น่าจะเข้าใจความหมายบ้าง แต่ไม่เลย...

แม้นางจะถูกเขาหักหาญน้ำใจอยู่ร่ำไป นางจะดันทุรังส่งเงินทองและข้าวของไปให้ทางจวนแม่ทัพแทน แน่นอนว่าพวกผู้อาวุโสในตระกูลเว่ยย่อมพากันอ้าแขนรับไว้อย่างยินดี เพื่อผูกมัดบุตรทั้งสองตระกูลไว้ ไม่ให้เป็นการเสียไมตรีกับท่านเสนาบดีฝ่ายซ้าย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เด็กทั้งสองก็เป็นคู่หมั้นหมายกันอยู่แล้ว

อวี่เจ๋อไม่เคยปรายสายตาแลนางเลยด้วยซ้ำ ครานี้เรื่องราวกลับขัดแย้งอย่างสิ้นเชิง...

เมื่อร่างสูงสง่าในอาภรณ์ผ้าไหมสีนิลเนื้อดีก้าวเท้าเข้ามาภายในห้องพักรับรอง ใบหน้าคมคายฉายแววหงุดหงิดทระนงตน เขาก้มมองหญิงสาวที่ใต้ตาดำคล้ำ นางปิดผ้าขาวไว้ครึ่งใบหน้า

“ข้ามีเรื่องสำคัญต้องคุยกับเจ้า ไม่ว่ายังไงข้าก็ต้องคุยกับเจ้าให้เข้าใจตรงกัน...”