13

จอมทัพหนุ่มใหญ่เค้นเสียงลอดไรฟันหมายจะยันกายลุกขึ้นจากเตียงด้วยความเดือดดาล ในขณะที่ความเจ็บแปลบจากพิษร้ายชอนไชเข้ากระดูกกลับแล่นริ้วขึ้นมา จนร่างหนาทรุดฮวบกลับลงไปนอนแน่นิ่งอย่างหมดเรี่ยวแรง ลมหายใจทุ้มต่ำหอบกระชั้นถี่อย่างแสนทรมาน ใบหน้าหล่อเหลาซีดขาวราวกระดาษ

สององครักษ์ปรารถนาจะเข้าไปช่วยพยุงท่านแม่ทัพ แต่เป็นเพราะว่าถูกหมอหญิงห้ามปรามเอาไว้ กระทั่งตอนนี้นางยังชำเลืองมองอยู่ด้านนอกประตู สอดส่องสายตาเหมือนองครักษ์เฝ้ายามห้ามมิให้ขัดคำสั่งเจ้านายยังไงยังงั้น

“ฉางฟง เทียนเล่อ... ยามนี้ข้ายังไม่สามารถลุกไปจัดการไอ้ลูกทรพีด้วยตนเองได้ ฝ่าบาททรงกำชับสั่งไม่ให้ข้าก้าวเท้าออกจากเรือนรักษาจนกว่าจะหายดี พวกเจ้าเดินทางกลับไปที่จวนแม่ทัพ คอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของอวี่เจ๋อเอาไว้ให้ดี ข้าฝากเจ้าเป็นธุระด้วยแล้วกัน”

“รับบัญชาขอรับท่านแม่ทัพ”

สององครักษ์ประสานมือรับคำสั่งเสียงหนักแน่น เมื่อกระแสรับสั่งเด็ดขาดขององค์ฮ่องเต้ค้ำคออยู่ สองหนุ่มองครักษ์มองหน้ากัน มอบคำอวยพรขอให้ท่านแม่ทัพรักษาตัวให้หายดี ไม่ต้องเป็นกังวลเรื่องทางสกุลเว่ย

แม่ทัพใหญ่ทรุดนอนลงแล้วก็คงไม่ลุกขึ้นอีก เขาเอ่ยสั่งการองครักษ์ทั้งสอง ด้วยแววตาและน้ำเสียงเฉียบขาดแฝงไอสังหาร

“หากมันกล้าก่อเรื่องชั่วช้าอันใดเพิ่มขึ้นมาอีก หรือดันทุรังจะยกเกี้ยวหามไปสู่ขอหญิงแพศยาผู้นั้นเข้ามาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีตระกูลเว่ยของข้า... พวกเจ้าสะกดรอยตามมันไป อย่าเพิ่งลงมือขัดขวาง ปล่อยให้มันหลงระเริงใจไปก่อน หากมีหลักฐานสำคัญเรื่องใดให้เร่งเก็บรวบรวมไว้ให้ครบถ้วน รอจนกว่าข้าจะฟื้นตัวดี... ข้าจะไปสะสางบัญชีกับไอ้ลูกชายชั่วด้วยตนเอง!”

สิ้นคำสั่งเฉียบขาด จอมทัพใหญ่ปรายสายตามองไปทางประตูไม้ด้านหน้า ทั่วทั้งแววตาคู่คมทอประกายความละอายใจปานจะแทรกแผ่นดินหนี...

-------------

หมิงอวี้ที่กำลังวุ่นวายกับการล้างมือ หันไปสั่งการสาวใช้ที่ยืนรอรับใช้อยู่หน้าประตูให้นำอ่างน้ำอุ่นและผ้าผืนใหญ่เข้ามา ส่วนเรื่องชุดผลัดเปลี่ยนของท่านแม่ทัพเว่ยนั้น นางนำผ้าเนื้อดีของพี่ชายของนางมาตระเตรียมไว้ล่วงหน้า

ร่างบางในชุดขาวสะอาดตามวิสัยหมอหญิงทรุดกายลงนั่งบนขอบเตียงไม้จันทน์หลังใหญ่ นางหลุบตามองเรือนกายกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม มือเอื้อมไปหยิบผ้าไหมสะอาดชุบน้ำอุ่นบิดจนหมาดจากโต๊ะข้างหัวเตียง บรรจงเช็ดล้างคราบโลหิตพิษสีดำคล้ำที่ยังหลงเหลืออยู่ตามมุมปากหนา ไล่ไปถึงกรอบหน้าคมคายดุดันอย่างแผ่วเบา ขณะที่คนไข้บนเตียงยังคงจ้องนางตาเขม็ง

เมื่อปลายนิ้วเรียวขยับผ้าอุ่นซับหยาดเหงื่อตามลำคอแกร่ง ลงมาถึงแผงอกกว้างล่ำบึ้กที่เปลือยเปล่า... นางถึงกับลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

อะไรจะช่างเป็นทรวดทรงของชายชาติทหารที่แน่นตึงและสมบูรณ์แบบไร้ที่ติปานนี้!

ใช่เพียงแค่รูปร่างที่เต็มไปด้วยมวลกล้ามเนื้อหนั่นแน่น บุรุษรูปงามวัยสามสิบห้าปีผู้นี้อาจเป็นหนึ่งในใต้หล้า ทั้งเครื่องหน้าคมคายหล่อเหลาราวกับรูปสลักเทพเซียน คิ้วเข้มหนาลากยาวพาดเฉียบขึ้นเป็นเส้นคม สันจมูกโด่งรั้นเป็นแกนตรงเด่นชัด รับกับริมฝีปากหยักลึกทรงกระจับงาม

ผิวกายสะอาดขาวยามต้องแสงตะเกียงสลัว ด้วยความที่แม่ทัพผู้นี้ปักหลักอยู่ชายแดนอันเหน็บหนาวอย่างเป่ยเยี่ยน แทบมิได้แตะต้องแสงแดดจนทำให้ผิวหมองคล้ำ ยาทาสมานบาดแผลจากการทำศึกล้วนเป็นยาชั้นเลิศจากราชสำนักส่งตรงไปให้แม่ทัพใหญ่ เพื่อที่จะได้ไม่ทิ้งร่องรอยของบาดแผลจากคมดาบเอาไว้มากนัก คงเหลือเพียงแผลเป็นเนินนูนเป็นทางยาวพาดผ่านบ่ากว้าง ทำเอานางเผลอจ้องตาค้างจนเสียกิริยาผู้ดี...

สัญชาตญาณความร้ายของเจ้าของร่างเดิม ประกอบกับความหิวโหยของคุณหมอสาวทำพาลพาให้เลือดในเรือนกายสูบฉีดรุนแรง ทั่วทั้งใบหน้างามลามไปถึงแก้มเนียนใสเปลี่ยนเป็นสีแดงซ่าน ในขณะที่นางต้องกลับมาตั้งสติกับการทำงาน

“ข้ายังไม่ทันได้ขอบคุณเจ้ากับท่านพ่อของเจ้าเลย... คุณหนู... ข้าถูกพิษร้ายแทรกซึมจนไร้เรี่ยวแรง สติไม่ค่อยจะดีนัก...”

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะท่านแม่ทัพเว่ย เป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้ว โชคดีที่วันนั้นข้ากำลังเดินทางไปเข้าเฝ้าฮองเฮาที่ตำหนักฉางเล่อพอดี จึงได้มาพบท่านตรงระเบียงคดเข้า” นางเอ่ยคำหวานกลบเกลื่อนอย่างแนบเนียน เพื่อให้เขาเข้าใจว่าเป็นเพราะนางตั้งใจจะไปทำธุระส่วนตัวในวังหลวงแต่แรก มิได้กำลังตามหาตัวเขาแต่อย่างใด “ไม่น่าเชื่อเลยว่าข้าดันรู้จักพิษนี้เข้าพอดี ช่างเป็นพรหมลิขิตจริง ๆ”

พรหมลิขิตงั้นหรือ?

เสวียเฉิงคิดพลางจ้องมองใบหน้าหมดจดงดงามของผู้มีพระคุณตรงหน้าอย่างไม่วางตา หัวใจบุรุษเต้นระรัวแรง เมื่อมือเรียวคอยสัมผัสผ้าอุ่นแผ่วเบา ปลายนิ้วนุ่มนิ่มที่คอยลูบไล้เช็ดตัวให้เขาอย่างทะนุถนอม ทลายความโดดเดี่ยวอ้างว้างที่เขาต้องเผชิญท่ามกลางสมรภูมิรบจนสิ้น

แม้กระทั่งผ้านวมผืนหนาบนเรือนกายของเขาก็ถูกร่นลงไปกองอยู่ตรงช่วงเอวสอบ นางก้มตัวลงจับกระชับผ้าไหมอุ่น เลื่อนเข้าหาซอกคอแกร่งที่เต็มไปด้วยเส้นชีพจรเต้นระทึก ทำให้เขาได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากเรือนผมดำขลับงาม

พ่อม่ายหนุ่มใหญ่รู้สึกรุ่มร้อนเนื้อตัวเพราะสัมผัสของนาง มากเสียยิ่งกว่าความทรมานจากพิษร้ายที่ตกค้างในกายแกร่งเสียอีก

เมื่อนางกดซับหยาดเหงื่อจากพิษไข้อย่างเบามือ ก่อนจะผ่อนผ้าลากผ่านแผ่นอกกว้างเป็นล่ำสัน มือนุ่มนิ่มปัดป่ายตรวจดูร่องรอยพิษจากเข็มที่ถอดถอนออกไป แล้วลากผ้าเนื้ออุ่นผ่านตามร่องกล้ามเนื้อหน้าอกที่แน่นตึง

‘มันใหญ่มาก! โอ้วแม่เจ้า’