Semua Bab Ang Katulong na Naging Kontratang Asawa ng Bilyonaryo: Bab 11 - Bab 20

Mandy Umuwi kaming lahat sa bahay. Pagkapasok sa mansyon, tahimik pa rin ang lahat. Nasa tabi ako ni Lola Janette, nakahawak sa kanya dahil si Samantha ay katabi ni Lucas at ayaw umalis. “You know, Samantha, that my Lucas is already married, right?” Tanong ni Lola, nakita ko kung paano nangilid ang luha ng babae, pero pinigilan niya lang at tahimik na dumistansya kay Lucas. Pero iyong istriktang tita niya, si Lucas, na si Anette, ay pinigilan si Samantha. “Alam mo rin naman siguro na si Samantha talaga ang mahal ni Lucas at hindi iyang paborito mong katulong,” she said with disdain on her face. Their family throws a piercing look at me, and I have to accept it because reality hits. Pero hindi ko ipinakita iyon; matamang tiningnan ko sila nang walang pag-aalinlangan. “Did I ask you, Annette?” Pinandilatan ko ng mata si Lucas upang pigilan niya si Lola dahil malaking gulo ito kapag hindi sila nagkasundo. “Kami ang pamilya mo, kaya bakit iyang babaitang iyan ang ki

LucasAt the party, when Samantha came. I was checking Mandy, who was guiding my lola. She laughed when they laughed, and I couldn’t help but smile as well.May kung ano sa kanya na hinahatak ako at hindi ko alam kung paano ito mawawala. She was different. Gusto ko siyang puntahan dahil may kung anong invisible rope na humihila sa akin patungo sa kanya, but then again, I decided to stop myself. Samantha’s here. She’s my first love, the woman I want, not Mandy. Ginagawa ko lang na maging protective sa kanya dahil kay Lola. Everything is just for Lola. That’s it. Pinilit ko ang sarili ko na makisama kay Samantha and those people I never knew, while peeking a glance at the maid and lola. Tinitingnan ko kung ano ang sasabihin niya sa lola at baka tawagin ako bigla. Pero nang tingnan ko muli siya, bigla siyang nawala sa paningin ko at hindi ko maiwasang hanapin siya sa gitna ng dagat ng tao. Pero no. Walang Mandy na clumsy kapag naglalakad sa gitna ng hall o kahit sa gilid. Saan

Mandy Ang hindi ko maintindihan kay Lucas: hindi naman ako bata para itrato niya ako nang parang bata. Nakuryente lang ako pero hindi ako lampa. Paano kasi, halos hindi na niya ako paglalakarin papunta sa bahay. Lahat ng bagay na dapat kong gawin, dapat kong ipaalam sa kanya; o kung may gusto ako, sasabihin ko sa mga maid. “Baka may masunog ka na naman.” Pang-aasar niya, kaya lumalabas na naman ang usok ng inis sa ilong ko. Hindi talaga mawawala sa isang linggo na hindi siya naiinis sa akin! Kahit kailan talaga, wala siyang ibang ginawa kundi palaging painitin ang ulo ko! I hate him. I really hate him! Nagmukmok ako sa kuwarto buong magdamag. Paano, kahit si Lola ay hindi man lang nasuway ang apo niyang magaling? Kaimbyerna! Para tuloy akong pasyente sa hospital, sa kwarto, dahil hinahatiran ako ng pagkain ng mga katulong at balak pa akong subuan. “May kamay ako,” walang ganang sinabi ko at hinablot ang kutsara mula sa kanya. Yumuko siya at umal

Mandy Lola teased us; nakabantay rin siya sa amin habang distracted ako dahil masyadong perfect si Kucas, na nakaupo lang sa sofa, na tila pagmamay-ari niya ang lahat ng nandito sa loob. Pinilit ko ang aking sarili na maging steady, mag-concentrate at huwag mag-isip ng kung anu-ano. “Just focus,” I whispered to myself without them noticing it. “Ano ba ‘yan, hija? Masyado namang perfect ang apo ko sa paningin mo.” Hindi ko man lang namalayan na nasa likod ko na pala si Lola dahil nakatuon lang talaga ako sa ginagawa ko. Natawa ako nang bahagya, “Kasi po, Lola, kailangan ko pong galingan at bawiin ang mukha niya sa pinta ko.” Bulong ko, pero alam ko namang naririnig iyon ni Lucas dahil nakita ko siyang napangiwi. Sarap talagang inisin ang lalaking ‘yan, lalo na kapag inis na inis na. Hindi naman siya makapalag at baka mapalo siya ni Lola, kaya pinipigilan niya lang ang galit niya. Nag-concentrate ulit ako. Si Lola naman ay nakatingin sa akin, tapos ilang minuto lan

Lucas She slammed the door of the bathroom. I stared there for a second. I left her hanging. But she didn’t know how I tried to ask her for Lola Janette whenever I called Lola. Hindi niya alam na gusto kong itanong ang number niya, pero hindi ko magawa dahil ayokong isipin ni Lola na wala akong contact sa kanya. “Iniwan mo akong nagsisinungaling kay Lola,” those words kept repeating in my mind. Did I really…make her feel that way? I bit my lower lip. Bakit parang kinakain ako ng guilt ko? She's just my wife on paper. Pinikit ko ang aking mga mata. Hindi, hindi iyon ang dapat kong isipin. Pero ang maramdaman na iniiwasan ako ni Mandy ay hindi ko maintindihan kung bakit may mabigat na bagay na nakadagan sa dibdib ko. But... wait, why do I need to report all my whereabouts? Diba? Sabi nga niya, maid lang siya. Asawa sa papel, so bakit kailangan? At bakit ba…sobrang guilty ako? Ano bang dapat kong gawin? Pinalandas ko ang a