Semua Bab Ang Katulong na Naging Kontratang Asawa ng Bilyonaryo: Bab 21 - Bab 30

Mandy Dinala ako ni Manong driver sa may beach. Walang tao, ako lang. Naglakad ako sa gilid kung saan hindi abot ng alon ang mga paa ko. Hinubad ko ang aking suot na sandalyas upang maglakad sa puting buhangin at hayaang lunurin ng karagatan ang aking mga paa. I walked near the sea where it touches my feet. My lips stretched for a smile. Sa bawat haplos ng alon sa aking paa, parang kusang umaalis ang anumang dinadamdam ko. I spread my hands, closed my eyes, felt the breeze, and heard the sound of the waves. Ang payapa. Parang gusto kong magpunta dito at iguhit ang payapang karagatan habang may mga ibon na humuhuni. Hanggang sa nakaramdam ako ng pagod at umalis na doon. Nakakapagod pala kapag nananatili ka lang sa isang lugar, umaasang baka isang araw may himala at magbago, pero wala. Ipinilig ko ang aking ulo. Ano ba naman itong iniisip ko? Sinuot ko ang aking sandal at umupo sa bench. Hindi muna ako uuwi. Kailangan ko munang magkaroon ng kaunt

Mandy Nag-panic ako; hindi ko alam kung anong sasabihin. Si Lucas naman ay mukhang walang balak isalba ang ginawa ko, kaya kailangan kong gumawa ng kasinungalingan. “Aalis po tayo ni Lucas papuntang beach, Lola!” Ilang sandaling katahimikan ang naghari sa amin bago pumalakpak si Lola at tuwang-tawa. Mukhang hindi naman niya nahalata ang kaba sa dibdib ko. “Really?” Nilingon ko si Lucas at sinenyasan ko siya, kaya wala siyang nagawa kundi tumango. “Oh gosh, how I miss the beach.” Naglakad ako patungo kay Lola. “Alam ni Lucas, kaya nga tayo pupunta dahil gusto niyang makita ang mga ngiti mo na sobrang ganda.” Pang-uuto ko para hindi na siya magsususpetsa. Her eyes brightened; napangiti siya nang malaki at tumango-tango. Lumabas na kami. Nilingon ko si Lucas sa likod. Nilakihan ng mata ko siya dahil hindi pa siya kumilos. “Naku, hija, ano kayang magandang suotin ko?” She asked me; ngumuso ako at nag-isip-isip. “Hmm, siguro po ay kahit ano, dahil maganda naman k

MandyHabang unti-unti akong gumagawa ng distansya sa pagitan namin ni Lucas, mas lalo kong napapansin na sinusubukan niya ang paggiba sa malaking wall na inilagay ko sa pagitan namin. Malalim na ang gabi. Nasa kuwarto na ako, pero hindi ako makatulog, kaya bumangon ako. Wala pa si Lucas. Mukhang nasa labas. Siguro naman ay hindi niya ako sisitahin kung nasa labas din ako, di ba?Nakasuot ako ng manipis na pajama at sleeve, kaya pagbukas ko sa pinto ng main door, agad na bumungad sa akin ang malamig na hangin. Napayakap ako sa aking sarili, pero nang makasanayan ko na, ay nagpasya akong magtungo sa may dalampasigan. Walang buwan ngayon; tanging mga bituin at ilaw sa street lights ang nagbibigay ng liwanag sa paligid, ngunit hindi ko pa rin maiwasang mamangha sa aking nakikita. I would forever be his greatest fan for his piece. Well, he was a great creature. Umupo ako sa may bench na gawa sa kahoy habang nagpapalamig. Ilang minuto akong doon, nakikinig sa hampas ng alon habang pina

Mandy Nagising ako na may narinig akong nag-uusap. I groaned at pinilit kong tumayo, pero masyadong mahina pa ang katawan ko para doon. Idinilat ko ang aking mga mata, pero nasa loob lang ako ng kuwarto namin ni Lucas. Naramdaman ko ang paggalaw ng kama. Lumapit pala si Lola. Kitang-kita ko ang pag-aalala sa kanyang mukha habang hinahawakan niya ang kamay ko. “Ayos ka lang ba? May masakit pa ba? Anong gusto mo, apo, ha? Ipapakuha ko kay Lucas.” sunod-sunod niyang tanong, hindi ko mapigilang mapangiti habang nakikita ko ang pag-aalala niya para sa akin. “Gusto ko po kayong kumuha, Lola,” sagot ko nang nahihirapan. Tinampal niya ang kamay ko, kaya napadaing ako. Nataranta naman siya at humingi ng tawad. “Ayan, gustong-gusto mo tala

Mandy Naging maayos; hindi naman sobrang maayos. Pero hindi na kami nagbabangayan; hindi na rin ako umiiwas sa kanya. Naging…okay na lahat sa amin. I was trying to make things easy for both of us. Nasa may art studio ako. Gusto niya kasi na tapusin namin yung pagpipinta ko sa kanya, kaya ginawa ko rin. Akala nga ni Lola na maayos na kami, pero mukhang lalong lumala ang ubo niya. “Aalis na muna ako, mga apo. May kailangan lang akong sabihin.” Nagpaalam siya sa amin at isinara pa ang pinto. Alam ko naman na sinabi niya lang iyon para magkaroon kami ng alone time kasama ang apo niya. Kilala ko si Lola. Sigurado ako na may gusto siyang mangyari. “Kailan ka pa nahilig sa pagpipinta?” Nabalik ako sa aking tamang pag-iisip nang marinig ko ang tanong ni Lucas sa akin. Tumingin ako sa kanya. Naghihintay siya ng sagot ko,