Semua Bab Ang Katulong na Naging Kontratang Asawa ng Bilyonaryo: Bab 41 - Bab 50

Mandy Natatawa akong pinunasan ang luha ko. “Pasensya na, masyado akong naging emosyonal.” “Your feelings are valid,” nakangiti niyang sinabi. “Everything you say is valid.” Pang-aalo niya sa akin, mas lalo tuloy nagbabadya ang mga luha ko dahil sa sinabi niya. Hindi pa ako kailanman nakarinig ng validation sa tanang buhay ko, kaya siguro ako nagiging emosyonal. Tiningnan ko siya sa mata. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko, pero alam kong nakikita niya na sobrang grateful ako dahil nandito siya. Dahil…may isang tao na handang makinig sa akin. “Just say something you want, Mandy, I’m here to listen for you.” Bulong niya, kaya mas lalo akong naiiyak. Pakiramdam ko, sa unang pagkakataon, naramdaman ko ang kalayaan na pinapangarap ko. Sa unan

Mandy “Lucas Valderama and Samantha Dela Cruz are arriving,” mahinahong anunsyo ng babae na nakasuot ng ternong skirt at pang-itaas. Napakurap ako. Pakiramdam ko, my body stiffened at the sound of their names. Nandito si Lucas? Kung ganoon…sila ba ang business partner na pinuntahan namin dito? Nakaabang ako sa pagdating ng dalawa; si Mrs. Smith naman ay nakahawak sa aking kamay habang nagsasalita. Hindi ako mapakali; halos mamawis na ang mga palad ko. Dito? Ngayon? Makikita ko sila? Tangina, gusto ko ngang magpakalayo sa lalaki kasi wala na siyang ibang ginawa kundi saktan na lang ako. Ng paulit-ulit, and I hate it. I hate to admit it, but he had an effect on me at hindi ko maintindihan kung ano iyon. I was new to this. Hindi ko mapangalanan…o takot akong bigyan ng pangalang ito? Gusto kong magtago, o di kaya ay magpanggap na estatwa, pero huli na ang lahat dahil pagpasok pa lang ni Lucas ay agad na nahanap ng kanyang mga mata ako. Napalunok

Mandy Sumakay kami sa limousine nang pamilya. Nag-suggest si Mr. Smith na i-isa-isa na lang ang kotse, but Lucas opposed it, lalo na nang malaman niya na si Samantha ang kasama niya. Ayokong mag-assume, ayokong mag-conclude ng kung anu-ano dahil ayokong masaktan. It wasn’t easy as I think of it kasi akala ko mag-aassume lang ako pero masasaktan din pala. Mapakla akong natawa pero hindi naman Nila narinig. Sobrang hirap ng ganito. Tahimik lang ang biyahe namin. Katabi ko si Mrs. Smith na panay ang lingkis sa akin, tapos sa pinakadulo si Samantha. Ganito kasi ang seating arrangement namin kung saan magkaharap kami. Ako, kaharap ko si Tyler sa gitna kami, tapos si Mrs. Smith ay si Mr. Smith, habang si Samantha ay si Lucas. I turned my gaze at the man, he was looking at me. Mukhang kanina pa siya nakatingin sa gawi ko. Bahagya siyang ngumiti nang makita niyang nilingon niya ako. Ayan na naman ang puso ko, parang mayroong nagkakarera. Nag-iwas ako ng tingin. Hindi, hi

Mandy Kanina ko pa siya pinapagalitan, pero parang wala siyang narinig. Nakatingin lang siya sa akin, malalim ang iniisip. Ano? Si Samantha na naman ba ang iniisip niya? Nandito ako pero iba ang hanap. Hayop na ‘yan oh. Nakakasakit ng damdamin. I tried to ignore it, at nang wala na akong masabi. Nakatingin pa rin siya sa akin, walang sagot. Napahawak ako sa aking sentido. Hinihilot iyon. Kainis! Ano ba kasing gusto niya ha? Kanina ay mainit ang ulo niya at halos gustong patayin si Tyler, tapos ngayon ay wala naman akong makuhang sagot sa kanya dahil wala siyang sinasabi. Ano ba talaga? “Alam mo, bumalik na tayo at baka hinahanap na tayo.” “Then, let them.” He murmured. “Lucas,” nilakihan ko siya ng mata. “Yeah, fine.” He replied at nauna nang naglakad. Bipolar ata ang lalaking ito dahil hindi ko maintindihan kung anong mga kinikilos niya. Pagbalik namin, sinalubong kami ni Tyler. “Mom’s looking for you.” Nakita ko na naman na kumunot

Mandy “Lucas,” madilim ang paningin ni Lola sa lalaki. Wait, teka lang. Hindi kaya…natuklasan na ni Lola ang lihim naming kontrata? Shit! Nanlamig ang aking katawan. Halos mamutla na ako at hindi makagalaw sa kinatatayuan ko. Ang bilis naman. Ito na ba ang sinasabi nila: ang bawat saya ay may kapalit na sakit? “Ano itong nahanap ko sa opisina mo?” Nakahinga ako nang maluwag. Akala ko naman iyon na. Wala naman sa opisina iyon. Nilagay ko sa lagayan ko ng mga underwear kasi sino naman ang magsususpetsa na may importanteng dokumento na nakalagay doon, di ba? Hinampas ni Lola Janette si Lucas; umuusok na Ang ilong nito sa inis. “Akala ko ba ay maayos na? Kaya anong nangyayari?” Nilingon ako ni Lucas, tapos ni Lola niya. Hinawakan niya ang kamay nito, kinuha ang papel at inalo. “Sa opisina na tayo mag-usap la,” bulong niya. Hinampas siya muli ni Lola; hindi siya nakinig sa kanyang apo. Hay naku, magsapakan lang kayo, total maglola naman k