Semua Bab Ang Katulong na Naging Kontratang Asawa ng Bilyonaryo: Bab 61 - Bab 70

Mandy Hindi ako lumabas sa kuwarto kahit nanginginig na ang mga kalamnan ko sa gutom. Hindi ko lang feel kumain; wala akong gana dahil sa nakita ko. Mas gusto kong mag-isa. Tumingin ako sa pinto. Gusto kong lumabas para puntahan si Lola at isumbong ang ginawa nila, pero hindi ko naman kayang gawin iyon dahil alam kong mas lalo lang siyang masasaktan. Paano niya nagawang halikan ang babaeng iyon habang kayakap niya ako kanina?O mas tamang sabihin kung paano niya nagawang yakapin ako nang mahigpit at sabihing huwag ko siyang iwan, gayong may pagtingin pa pala siya sa kanyang unang minahal —o baka mahal niya nga pa rin.My heart was aching in pain.Hindi ko matanggap na kaya niyang gawin sa akin iyon, na kaya niya akong paasahin, pero wala naman kasi siyang sinabi sa’yo, Mandy, at ikaw lang ang nagbibigay ng meaning no’n. I licked my lower lip and let out a heavy sigh. Hayaan mo na ‘

MandySa totoo lang, nanatili sa isip ko ang sinabi ni Lola sa akin. Para siyang sirang plaka na paulit-ulit na bumabalik sa aking isipan. Ano kayang sasabihin niya? Pero siguro, kapag dumating na ang araw na iyon, sigurado akong wala na ako dito. Nakalayo na ako. Ayoko na ring malaman iyon dahil baka nga…kamuhian ko si Lola, pero alam ko naman na hindi pa rin mawawala ang pagmamahal ko sa kanya kahit sabihin pa niya na muntik na niya akong patayin o kung anuman. I will forever cherish her; I would never try to harbor hatred toward her, no matter what secret she hid. Kaya mas mabuting hindi ko na rin malaman iyon.Nasa kuwarto lang ako, tulala nang bumukas ang pinto. It was Lucas; tumango lang ako nang makita siya. Isapa ang lalaking ito. Hindi ko alam kung ano ba talaga ang gusto niya dahil para lang niya akong pinaglalaruan, pero sa huli naging klaro na rin sa akin na hindi nga niya ako mahal—si Samantha pa rin.Siguro mas mabilis mag-move on kapag iyon ang dahilan. Alam k

Mandy Nakaya ko naman. Nakaya kong hindi pansinin ang lalaking iyon ilang araw pagkatapos ng pag-uusap namin.Muli na namang na-delay ang therapy ni Lola dahil umayos na ang katawan niya, kaya dasal ako nang dasal. Tuwing linggo, kahit hindi ko maintindihan ang sinasabi ng nagmimisa kasi malalalim ang English niya, pinili ko pa ring magdasal para kay Lola. Si, Lucas? Hindi ko alam. Si Samantha naman ay laging nakabuntot kay Lucas. Hinayaan ko na, para naman kasi sila sa isa’t isa, at isa lang naman akong hadlang sa buhay nila, kaya kahit papaano ay masaya ako na kahit hindi pa buo, unti-unti ko nang tinatanggap na kahit anong mangyari. Wala na talagang pag-asa.Na kailangan ko ng magpaubaya sa ngalan ng pag-ibig; it was the hardest decision of my life, but I’m glad that I did it. Finally. At alam ko naman na mawawala na rin ito nang tuluyan kapag tuluyan na akong mawala sa buhay nila, pero hindi ko maintindihan kung bakit kailangan pang i-delay ni Lola ang kanyang surgery, gayo

Mandy “Ayaw na kiyang makita.” Iyon ang paulit-ulit na bumabalik sa isip ko. Napakurap ako at inintindi ko kasi parang pakiramdam ko nabingi lang ako. Tama ba talaga ’yung narinig ko? Ano ang sinabi ni Lucas kay Samantha? Pero bakit? Akala ko ba ay… MAs lalo lang yatang gumulo ang lahat eh. “Mandy,” ang tawag sa aking isipan ni Lucas. I stiffened. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Mabuti na lang at lumabas ang doktor, kaya doon nabaling ang atensyon namin. Lumapit kami ni Lucas. “We already stopped the spread of cancer in her brain, but she needs to drink every vitamin I prescribed to her.” Tumango kami. “Your grandma is now fine, Mr. Vergara.” Nakahinga kami nang maluwag dahil iyon ang hinihintay kong marinig. “But we advised that we should be very careful with every word coming out of our mouth, especially that we don’t stress her, okay?” Sabay kaming tumango ni Lucas. “For now, she’s still unconscious. We assumed that she will open her e

Mandy It was a bittersweet goodbye. Mabuti na lang at may contact ako kay Tyler, kaya tinawagan ko siya at nagpakita siya sa airport. Wala akong kakilala dito, at kapag tinaasan ko ang pride ko, baka kung anong mangyari sa akin. Mabuti na lang, one call away lang siyang kaibigan at nahanap niya agad ako. Umiyak lang ako sa loob ng kotse niya. Hindi siya nagtanong o nagsalita; hinayaan niya lang ako at nagpasalamat ako dahil iyon ang kailangan ko. Hindi ako nakapagpaalam kay Lucas at hindi naman kailangan. Wala rin akong kinuha na mga gamit mula sa kanila. Hindi na kasi ako bumalik sa penthouse; baka bigla kong makalimutan ang lahat. Now that I've tried to think about it clearly, I can see the pattern. Kaya pala parang hinahanap niya ako noon, tapos walang pasabi na kinupkop niya agad ako. Binihusan, pinatulog, at sa tuwing tinitingnan niya ako—parang may kung anong guilt sa mga mata niya. Pero hindi pa ako masyadong maalam noon dahil bata pa ako. Masyadong bag