Chapter 2

Mariin akong napapikit at huminga nang malalim. Alam kong buhay ko na ang nakasalalay sa desisyong gagawin ko ngayon. Ngayon ay alam ko na ang lahat, ang katotohanan. Ang pagtatago sa akin nina Lola tungkol sa bagay na ito ay malinaw na para sa mabilis kong pag-unawa.

"Pasensya ka na, apo..." umiiyak na sabi ni Lola.

Nang manahimik ako kanina ay agad na tinawagan ni Lola Felicia si Lola Monett para kausapin ako.

"Mahalaga lang sa akin ang bukid dahil ito lang ang naiwan sa atin ng lolo mo... Desperada na ako ng mga oras na 'yun kaya pumayag na ako sa gusto ni Felicia... Alam ko ring magiging maganda ang buhay mo sa kanila," paliwanag pa ni Lola.

"Okay lang po, tumahan na po kayo," mahinahon kong sabi. Kanina pa siya iyak nang iyak. Matanda na si Lola at ayoko na siyang mahirapan pa. Nakapag-isip na din ako kanina. Ayoko nang pahirapan pa ang sitwasyon namin. Mukhang gustong-gusto din talaga ni Lola Felicia ang naging desisyon nila. "Huwag po kayong mag-alala sa akin, si Lola Felicia na po ang bahala," ani ko pa.

Wala namang masama kung magpapakasal ako. Nasaktan ako sa nangyari sa amin ni Yuan at tanggap ko 'yun. Wala na rin naman akong balak pang magmahal ng iba, at kung magiging asawa ako ng apo ni Lola Felicia, wala rin namang masama. Mas ayos na din iyon kaysa magmukmok ako at tumandang dalaga.

"Anak, galit ka pa rin ba?" tanong ni Mama.

Kahit naman magalit ako, ayokong makonsensya sila. Maraming sakripisyo nang nagawa sa akin si Mama at si Lola. Sila ang nagpalaki sa akin kaya maiintindihan ko ang lahat ng nagawa nila. Kung ito lang din ang pwedeng solusyon para makabawi sa kanila, hindi ako magdadalawang-isip na gawin ang bagay na 'to.

"Pumayag ako dahil... alam kong hindi ka papabayaan ng mga Zapanta... Mahalaga ka sa amin, anak, pero mas mahalaga para sa amin ang kinabukasan mo... Mababait sila at mayaman, sigurado kaming gaganda ang buhay mo sa kanila, anak," paliwanag pa ni Mama.

"Opo, wala pong problema, Mama... Hindi rin po ako galit, naiintindihan ko po kayo ni Lola," sagot ko at nilingon si Lola Felicia na kanina pa ako hinihintay matapos. "Salamat po sa lahat, Ma... Huwag po kayong mag-alala, hindi po ako magiging sakit ng ulo dito..."

"Mahal na mahal ka namin, anak..." emosyonal na sabi ni Mama. "Magsabi ka lang kung ayaw mo talaga, gagawan natin ng paraan," bilin niya pa.

Napangiti ako. Kahit hirap na sila, alam kong kapakanan ko pa rin ang gusto nilang unahin.

"Mahal na mahal ko rin po kayo, kaya ko na po, Ma... Salamat po..." Huminga ako nang malalim. "Sige na po, kakausapin ko pa po si Lola Felicia tungkol sa kasal," dagdag ko pa tsaka pinatay ang tawag.

Agad akong bumalik sa tabi ni Lola Felicia at inabot sa kanya ang cellphone.

"Kamusta?" tanong ni Lola.

Ngumiti ako. "Okay lang po, medyo gulat lang po talaga ako at hirap makapaniwala... Ang dami lang po nangyari sa akin dito sa Manila," paliwanag ko. "Payag na po ako sa kasal... Basta po, huwag po natin papabayaan si Mama at si Lola," dagdag ko pa. "Sino po ba ang magiging asawa ko?" curious kong tanong dahil wala akong ideya.

"Papunta na siya rito, may trabaho lang," nakangiting sagot ni Lola. Nagulat pa ako nang hilahin niya ako bigla at niyakap. "Salamat, hija... You will be the angel who will tame my grandson..." malambing niyang sabi tsaka bumitaw sa pagkakayakap. "Magiging totoo ako... Hindi madaling pakisamahan ang apo ko, pero mabait siya at hindi mo kailangan mag-alala..."

"Wala naman po problema sa akin," sagot ko. "Lahat naman po ng tao may ugali, lahat tayo may kanya-kanyang paraan upang ipakita ang sarili natin," nakangiting paliwanag ko. "Bilang magiging asawa niya... Iintindihin ko po siya at aalagaan..." dagdag ko pa.

Alam kong hindi madali ang pag-aasawa, at obligasyon 'yun. Alam ko ang pinasok ko at handa ko itong panindigan.

"Salamat, hija. Sige na, tumaas ka na muna. I prepared your clothes and bath there, magpahinga ka muna sa guest room habang hinihintay natin ang apo ko," ngiting-ngiti niyang sabi.

Inutusan niya ang isa sa mga kasambahay para samahan at alalayan akong makarating sa kwarto ko.

Agad akong naligo at naglinis ng sarili. Doon ko lang naramdaman ang lagkit ng katawan ko. Nang maalala ang lahat ng nangyari kagabi ay mabilis akong kinonsensya. May nangyari sa amin ng lalaking hindi ko kilala. Naibigay ko ang sarili ko sa taong hindi ko asawa. Hindi ba kasalanan 'yon? Nakakahiya para sa magiging asawa ko.

Matapos kong maligo ay nagbihis agad ako ng isang simpleng puting bestida na lampas tuhod. Manipis din ang strap noon kaya preskong suotin. Nilugay ko na lamang ang buhok kong natural ang pagiging kulot. Nang matapos ay nagpahinga ako agad. Dala ng pagod ay nakatulog ako.

Nagising lamang ako nang may kumatok sa kwarto ko. Kasambahay 'yun at agad akong hinatid nito sa library kung saan nandoon na raw ang magiging asawa ko tsaka si Lola Felicia. Sobra-sobrang kaba ang nararamdaman ko habang naglalakad papunta doon.

Nang marating ko ang library ay huminga muna ako nang malalim tsaka pinihit ang pintuan at pumasok. Agad kong nakita si Lola Felicia na malaki agad ang ngiti. Sa harap nito ay ang isang matipunong lalaki na nakatalikod sa gawi ko.

"There she is!" excited na sigaw ni Lola Felicia at itinuro ako.

Ngumiti ako nang malaki nang dahan-dahang humarap sa gawi ko ang lalaki. Ngunit ganoon na lamang ang gulat ko at napawi agad ang ngiti ko nang makita kung sino 'yun.

Malaki siyang ngumisi sa akin. "Nice to meet you, Monica..."

Bakit siya?! Talaga bang pinaglalaruan ako ng tadhana?! Seryoso ba 'to?!

"Hindi mo ba babatiin ang future husband mo?" nakangiting tanong niya at tumayo mula sa pagkakaupo. Dahan-dahan siyang naglakad palapit sa gawi ko. "Tumakas ka pero nakita muli kita. You think this is destiny?" tanong niya pa.

Bulong lamang 'yun na sapat na para kaming dalawa lamang ang makarinig. Seryoso ba siya?

"Monica, hija. This is Marcus... Ang apo ko," tuwang-tuwang pakilala ni Lola Felicia sa akin. "Siya ang magiging asawa mo..."

Grabe, sobrang laro talaga ng tadhana... Sinong makakaisip na ang lalaking nakauna sa akin ay siya pa palang papakasalan ko?!